Playtime (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Playtime (Jacques Tati))
Ga naar: navigatie, zoeken
Playtime
Regie Jacques Tati
Producent Bernard Maurice
Scenario Jacques Tati
Jacques Lagrange
Hoofdrollen Jacques Tati
Barbara Dennek
Rita Maiden
Muziek Francis Lemarque
Montage Gérard Pollicand
Cinematografie Jean Badal
Andréas Winding
Première 16 december 1967
Genre Komedie
Speelduur 124 minuten
Taal Frans
Engels
Duits
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Italië Italië
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Playtime is een Franse komische film van Jacques Tati uit 1967.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Het verhaal is simpel: Monsieur Hulot, heeft een nieuwe baan aangeboden gekregen als kantoorklerk op een groot bedrijf dat gevestigd is in een wolkenkrabber. Samen met een bus toeristen arriveert hij in het centrum van de stad. Hulot gaat naar het kantoorgebouw voor het sollicitatiegesprek, de eigenaar van het bedrijf heeft het echter zo druk dat hij Hulot compleet negeert en wegloopt. Hulot raakt hem kwijt in de hectiek van het kantoor. Hulot besluit hierop maar in z'n eentje de stad te gaan bezichtigen. Langzamerhand raakt de kijker Hulot ook kwijt in de chaos; uiteindelijk verdwijnt ook hij in de mensenmassa. Het laatste uur van de film zie je hem nog heel sporadisch als figurant op de achtergrond door het beeld lopen.

Rolverdeling[bewerken]

Bijzonderheden[bewerken]

Deze film begint waar "Mon oncle" eindigde; de hele wereld is nu veranderd in een grote hypermoderne stad. Tati noemde "Playtime" zijn visioen van hoe de toekomstige wereld er niet uit moet zien.

Tati schetst ons in "Playtime" een wereld die bezeten is door geld, overdreven luxe, rare techniek en koude kille architectuur. In deze wereld bestaat het individu niet meer, er zijn alleen nog mensenmassa's en iedereen is druk bezig met zichzelf en met werk, niemand houdt nog rekening met elkaar en hoewel duizenden mensen voortdurend door elkaar heen krioelen, heeft niemand meer oog voor elkaar. Het leven van de mensen wordt bepaald door techniek, zonder techniek kan de mens niet meer overleven; creativiteit bestaat niet meer.

Om "Playtime" te realiseren werd Tati's perfectionisme meer dan ooit op de proef gesteld: met maar liefst 260 miljoen Franse franc was Playtime een van de duurste films aller tijden. Tati liet in Joinville-le-Pont op ware grootte een complete stad - inclusief snelweg en schaalmodellen van wolkenkrabbers - nabouwen. In deze 16 vierkante kilometer grote stad, Tativille genaamd, filmde Tati ruim 19 maanden onafgebroken met een leger van ruim veertigduizend figuranten. Om alles op de achtergrond even scherp als op de voorgrond te krijgen liet hij zijn cameraman speciale groothoeklenzen ontwikkelen. Om alles even gedetailleerd in beeld te krijgen filmde Tati met extreem dure 70mm-breedbeeldfilm, het grootste filmformaat ter wereld. Tati filmde alles zonder geluid, alle geluidseffecten werden naderhand pas toegevoegd.

19 maanden en ruim 5 miljoen meter film verder kon men aan de gigantische montage beginnen die bijna 2 jaar in beslag nam. Vooral de geluidsmontage was een grote klus. Tati werkte dag en nacht, meestal alleen, in een studio, om de ruim drieduizend effecten die de film rijk is, te creëren. De effecten werden allemaal opgenomen op de, wederom extreem dure, zesspoors dolby-surroundgeluidsband.

De hele film is opgenomen in extreme totaalshots waarbij de camera alleen nog op verre afstand observeert, in de film zitten geen hoofdpersonages alleen figuranten, de film bevat geen dialogen alleen eindeloos geroezemoes in wel honderd verschillende talen. Tati zelf noemde dit een democratie van grappen. Hij zei: in sommige shots zitten wel 10 grappen tegelijkertijd verscholen, de kijker kan ze er nooit allemaal tegelijk uit halen. Hij kiest de grap die hem het meest opvalt, "Playtime" is een reeks zoekplaten, die je keer op keer weer kunt bekijken.

Pas in 1967 was de film, met een vertraging van 2 jaar, eindelijk klaar. "Playtime", een van de duurste films uit de geschiedenis, werd echter ook een van de grootste flops uit de geschiedenis. Tati ging failliet en belandde in de financiële schulden. Inmiddels is "Playtime" uitgegroeid tot een cultfilm.

De Franse filmregisseur François Truffaut omschreef Playtime ooit als: een film gemaakt door buitenaardse wezens, waarin onze aarde belachelijk gemaakt wordt.

Hoeveel films ik ook maak, "Playtime" zal altijd mijn laatste film zijn, Het is het ultieme voorbeeld van mijn stijl zei Tati eens in een vraaggesprek.

De soorten scènes[bewerken]

Opening[bewerken]

De film begint met een titel-sequentie waarin grote witte wolkenformaties tegen een blauwe achtergrond te zien zijn. Deze beelden stralen een hemelse rust uit, hetgeen in scherp contrast staat met wat er later gaat komen. Op de geluidsband klinkt enorm chaotische en lawaaierige muziek. Deze muziek, de enige die in de film te horen zal zijn, beeldt de enorme hectiek van de grote stad uit.

Vliegveld[bewerken]

Vanuit de wolkenmassa komt ineens een enorm glazen flatgebouw opdoemen. Dit is de ontvangsthal van het vliegveld. Gefilmd vanuit enorme totaalshots zien we de lege aankomsthal vlak voor openingstijd. Nadat de deuren opengaan stormt er een enorme mensenmassa naar binnen. De toeristen, met daarbij monsieur Hulot, komen aan.

De sollicitatie[bewerken]

Nadat Monsieur Hulot met de bus naar een nabijgelegen wolkenkrabber is gegaan moet hij wachten op zijn sollicitatie. Na eindeloos wachten in een ongezellige wachtkamer besluit hij achter de bedrijfsleider, die hem vergeten is, aan te lopen. Er volgen een aantal groots opgezette shots van het enorme flatgebouw.

De huishoudbeurs[bewerken]

Na de mislukte sollicitatie gaat Hulot maar naar een tentoonstelling van moderne huishoudelijke apparaten. Hij begrijpt er niets van en stuurt alles in de war.

De woningen[bewerken]

Met het vallen van de avond gaat Hulot op zoek naar een hotel. Tijdens zijn zoektocht ontmoet Hulot een oude vriend. Deze vriend nodigt hem uit om te kijken in diens hypermoderne appartement. Er volgt nu een 15 minuten lang camerashot waarbij de camera aan de buitenkant door de ramen naar binnen kijkt. Bij de voyeuristische craneshot worden niet alleen de man zijn appartement maar ook die van de boven-, onder- en naaste buren in beeld gebracht. Op de geluidsband horen we alleen de geluiden van de straat, van achter de ramen zien we de personen discussiëren over de moderne spullen en zien we andere personen bewegingloos achter tv's zitten.

Het hotel met restaurant[bewerken]

Nadat Hulot bij de vriend weg gaat vindt hij eindelijk een hotel, hier besluit hij te overnachten. Nadat Hulot uit beeld is verdwenen ziet men hoe in hetzelfde hotel een luxueus restaurant wordt geopend. Een enorme massa van rijke, deftige en verwende gasten bezet het restaurant en een enorme drukte is het gevolg. Het restaurant is net verbouwd en alles is rommelig en chaotisch. Een restauranthouder regeert als een dictator over zijn personeel maar hij heeft eigenlijk helemaal geen controle over de situatie. Het personeel beseft dat de situatie helemaal uit de hand loopt en het personeel probeert beleefd te blijven en hun gebreken voor de klanten verborgen te houden. Intussen zit Hulot op zijn gemak aan de overkant in een piepklein cafeetje in alle stilte te eten. Deze scène duurt maar liefst een uur.

De snelweg[bewerken]

Die volgende ochtend barst de ochtendspits los. Honderdduizenden moeten op tijd naar hun werk met een enorme verkeerschaos tot gevolg. Op de snelweg is te zien hoe een gigantische file ontstaat.