Polarisatiefilter

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een polarisatiefilter is een filter dat licht (of andere elektromagnetische straling) alleen doorlaat als het in een bepaalde richting gepolariseerd is.

Heeft men twee polarisatiefilters die gekruist staan ten opzichte van elkaar (dwz de ene laat alleen horizontaal gepolariseerd licht door en de andere alleen verticaal gepolariseerd licht) dan komt er door de combinatie van filters helemaal geen licht meer door heen.

Draait men nu het ene filter zodat het in dezelfde richting is ingesteld als het andere dan ziet men weer hetzelfde beeld als door slechts één filter te zien was.

Inhoud 1 Toepassingen 1.1 Zonnebrillen 1.2 Wetenschap 1.3 Fotografie 2 Zie ook

[bewerken] Toepassingen

[bewerken] Zonnebrillen

Deze filters worden op een aantal plaatsen toegepast. Een van de bekendste is in polaroid-zonnebrillen: licht dat van spiegelende oppervlakken wordt teruggekaatst is vaak vrij sterk gepolariseerd, en de reflecties en schitteringen kunnen dus met een polarisatiefilter, mits dit in de juiste stand staat, goed worden onderdrukt. Omdat de meeste hinderlijke schitteringen worden veroorzaakt door reflecterende horizontale oppervlakken (water, wegen) zijn de hinderlijkste reflecties verticaal gepolariseerd. Door een horizontaal gepolariseerd filter worden deze maximaal onderdrukt.

[bewerken] Wetenschap

Veel natuurlijke stoffen en materialen draaien het polarisatievlak van het licht dat er doorheen valt; plaatst men tussen twee polarisatiefilters een te bekijken doorzichtig object dan kan hiervan vaak de inwendige structuur beter zichtbaar worden gemaakt. Toepassingen in de microscopie en de mineralogie.

[bewerken] Fotografie

Bij het verlichten van bijvoorbeeld glimmende voorwerpen kan door voor zowel voor het licht als voor de lens een filter te plaatsen een vrijwel "onzichtbare" verlichting bereikt worden, ofwel de bron, meestal een reflectie van het verlichtingsarmatuur, kan geheel "weggedraaid" onzichtbaar gemaakt worden. Wel is er altijd sprake van enig blauw leklicht, een gevolge van het niet 100% uitdoven van de filters door imperfectie van de fabricage methode (jodium kristallen). Bij de duurdere circulaire polarisatiefilters is dit effect kleiner.

Bij het fotograferen van voorwerpen achter glas, bijv. in een museum, kan het spiegelende effect van het glas met behulp van een polarisatiefilter worden onderdrukt. Verder kan met een polarisatiefilter een foto worden gemaakt van vissen en planten in een vijver, iets wat zonder filter nauwelijks mogelijk is. Een ander effect van het gebruik van een polarisatiefilter is dat een wolkenlucht veel meer contrast krijgt.

[bewerken] Zie ook

• Polarisatie (elektromagnetisme)