Prijsbinding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Onder prijsbinding wordt verstaan een aan verkopende marktpartijen opgelegde verplichting om een vaste verkoopprijs of een minimumverkoopprijs te hanteren. Prijsbinding kan worden onderscheiden in

  • verticale prijsbinding en horizontale prijsbinding
  • collectieve en individuele prijsbinding.

Bij verticale prijsbinding legt de fabrikant aan de detaillist een vaste verkoopprijs of een minimum verkoopprijs op. Er is sprake van individuele verticale prijsbinding, als een fabrikant eenzijdig een vaste of minimum consumentenprijs aan zijn afnemers oplegt. Als meerdere fabrikanten van een artikel gezamenlijk een vaste verkoopprijs afspreken, spreekt men van collectieve verticale prijsbinding.

Van horizontale prijsbinding is sprake als door detaillisten onderling een vaste- of minimumverkoopprijs is afgesproken. Voorbeelden hiervan kunnen zijn de afspraak binnen een franchise-keten dat in elke vestiging dezelfde prijzen worden gehanteerd.

In de Europese Unie is prijsbinding verboden op grond van art. 81 van het EG-verdrag. Voortvloeiend hieruit is de Nederlandse Mededingingswet sinds 1 januari 1998 van kracht. De Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) is belast met het toezicht op de uitvoering van de wet en kan bij overtreding een boete opleggen. Een Nederlandse uitzondering op het verbod op verticale prijsbinding is de Wet op de vaste boekenprijs. Daarin wordt verticale prijsbinding op Nederlandstalige boeken toegestaan.