Pruitt–Igoe

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De 33 gebouwen die samen Pruitt en Igoe vormden.

Pruitt–Igoe was een groot appartementencomplex in de Amerikaanse stad Saint Louis, bestaande uit 33 gebouwen. Elk gebouw was 11 verdiepingen hoog en alle gebouwen samen bevatten in totaal 1870 appartementen. Het geheel was bedoeld als woonproject.

Pruitt-Igoe werd gebouwd tussen 1954 en 1956. Het was ontworpen door Minoru Yamasaki en de bouw werd groots uitgemeten in de internationale pers. Het complex was echter geen lang leven beschoren. Al kort na de oplevering begon de woonsituatie er te verslechteren. Tegen het einde van de jaren 60 kende het complex grote mate van armoede, criminaliteit en segregatie. Op 16 maart 1972, nog geen 16 jaar na de oplevering, werd het complex dan ook gesloopt. Het mislukken van het project wordt in Amerika tot op de dag van vandaag nog aangehaald in discussies over woningcorporaties en door overheden gefinancierde huurwoningen.

Voorgeschiedenis[bewerken]

Het project kende een lange voorgeschiedenis, die begon toen in 1876 de stad Saint Louis en de gelijknamige county werden gescheiden. Saint Louis als stad groeide snel, maar het land erbuiten was nog vooral platteland en vrijwel onbebouwd. Bij de scheiding werd een strikte grens aangegeven tot waar de stad nog mocht groeien.

Direct na de Tweede Wereldoorlog was Saint Louis dicht bebouwd en verlieten steeds meer blanke middenklassefamilies de stad. Hun huizen werden overgenomen door de armere Afro-Amerikaanse bevolking. Dit verschijnsel dreigde zich over het hele stadscentrum te verspreiden.[1] Om dit probleem tegen te gaan werd besloten tot het herontwikkelen van de woonwijken nabij het stadscentrum. De Housing Act of 1949 stelde het bestuur van Saint Louis in staat om door de gemeente gefinancierde huurwoningen te realiseren. Tegen 1950 had Saint Louis toestemming om 5800 van dit soort public housing units te bouwen.

Ontwerp en bouw[bewerken]

Het Pruitt–Igoe complex vanuit de lucht

In 1950 kreeg de bouwfirma van Leinweber, Yamasaki & Hellmuth de opdracht tot het ontwerpen van Pruitt–Igoe, een nieuw appartementencomplex vernoemd naar Wendell O. Pruitt en William L. Igoe. Eigenlijk moest het complex uit twee gedeeltes gaan bestaan; het Captain W. O. Pruitt gedeelte voor Afro-Amerikanen en William L. Igoe gedeelte voor blanken.[2]

Het project werd overzien door architect Minoru Yamasaki. Het was zijn eerste grote solo-opdracht. Zijn eerste ontwerp was gezien het budget niet haalbaar. Daarom ontwierp Yamasaki de gebouwen van 11 verdiepingen. In 1951 werd hij door het Architectural Forum geprezen voor zijn ontwerp.

In 1955 was Pruitt-Igoe grotendeels compleet. Het complex telde 33 gebouwen op een gebied van 23 hectare grond. Het was een van de grootste appartementencomplexen in de Verenigde Staten. Het hele complex had 36 miljoen dollar gekost; 60% meer dan het nationale gemiddelde voor dergelijke complexen. Het gebouw werd bij de oplevering aangeprezen als de start van de vernieuwing van het centrum van Saint Louis.

Verval en sloop[bewerken]

April 1972; het tweede gebouw wordt gesloopt.[3]

In 1956, nog geen jaar na de oplevering, voerde de staat Missouri een nieuwe wet door die segregatie in appartementencomplexen voortaan verbood. Mede hierdoor was het oorspronkelijke plan om het complex op te delen in een wit en een zwart gedeelte niet langer uitvoerbaar.

Het gebouw bleef grotendeels leegstaan, maar bronnen spreken elkaar tegen in welke mate (van 60% tot een derde), maar feit is dat eind jaren 60 Pruitt-Igoe vrijwel geheel verlaten was. Door deze leegstand raakte het complex snel in verval en trok veel criminaliteit aan.[4] In 1968 begon het Department of Housing mensen al aan te raden om Pruitt-Igoe te verlaten.[5] In 1971 woonden er nog maar 600 mensen in 17 gebouwen van het complex. De andere 16 gebouwen waren reeds dichtgespijkerd.[6]

In december 1971 stemden de staat en de federale autoriteiten toe om twee van de gebouwen van Pruitt-Igoe te slopen, in de hoop dat een vermindering van de hoeveelheid beschikbare appartementen en bebouwingsdichtheid de leefomstandigheden zou verbeteren. Ondertussen had het project al 57 miljoen dollar gekost.

Na maanden voorbereiding werd op 16 maart 1972 het eerste gebouw gesloopt met behulp van explosieven. Op 22 april 1972 volgde het tweede gebouw. De sloop van dit tweede gebouw werd groots uitgemeten op televisie. In de drie jaar erop bleken de plannen om Pruitt-Igoe te verbeteren niet haalbaar, en werden de overige gebouwen ook een voor een gesloopt.

Nasleep[bewerken]

Vandaag de dag is het grondgebied van Pruitt-Igoe grotendeels in gebruik als terrein van de Gateway Middle School en Gateway Elementary School. Verder staat er de Pruitt Military Academy.

Beeldmateriaal van de sloop van het tweede gebouw werd verwerkt in de film Koyaanisqatsi.

Redenen omtrent het mislukken van het project zijn nog altijd onderwerp van discussie. Doorgaans wordt het als een architectonische mislukking gezien.[7], maar ook het economisch verval van Saint Louis, de massale trek van blanke bewoners naar de buitenwijken en politieke oppositie worden als redenen aangewezen.

Afbeeldingen[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Bristol, p. 353
  2. Hall, p. 256
  3. Photo attribution: Ramroth, p. 166
  4. Patterson, p. 336
  5. Ramroth, p. 171
  6. Larsen, Kirkendall p. 63
  7. Bristol, p. 352