Pseudoanglicisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Pseudoanglicismen zijn woorden in de Nederlandse of een andere taal die uit de Engelse taal afkomstig lijken, en zich meestal in vorm en klank ook als Engels gedragen. In werkelijkheid zijn deze woorden in het Engelse taalgebied onbekend of hebben een andere betekenis, zodat het met mensen die het Engels als moedertaal spreken tot misverstanden kan leiden. Het zijn vaak samengestelde woorden. Doordat sprekers van de taal die de pseudoanglicismen gebruikt veronderstellen dat het echte anglicismen zijn, leiden ze vaak tot verwarring als ze Engels spreken.

Ze zijn vaak gerelateerd aan 'false friends' (valse vrienden) of valse cognaten.

Herkomst en gebruik[bewerken]

De pseudoanglicisme horen tot een ondergroep van de pseudoleenwoorden. Pseudoanglicismen komen behalve in het Nederlands ook in voor in het Duits, Mexicaans-Spaans en in het Japans. In de laatstgenoemde taal is hiervoor zelfs een zelfstandig begrip: Wasei Eigo.

Enkele voorbeelden in het Nederlands:

  • Beamer als synoniem voor videoprojector. In het Engels is een beamer een bepaald soort worp bij cricket, en het (identiek uitgesproken) Beemer een informele term voor een auto van het merk BMW.
  • De term oldtimer voor een auto van respectabele leeftijd. In het Engelse taalgebied is deze aanduiding niet gangbaar, daar heet dat een antique car of vintage car. Old-timer betekent in het Engels 'oude man'.

Waardering[bewerken]

Pseudoanglicismen worden vaak als bedreiging voor het Nederlands als zelfstandige taal gezien, vergelijk Dunglish. De esthetiek en culturele zelfstandigheid van het Nederlands zou onder het gebruik ervan en van anglicismen te lijden hebben.

Anderzijds worden ze als teken van de levendigheid en de uitdrukkingsmogelijkheden door het creatieve gebruik van invloeden uit andere talen te vergroten. Bovendien zijn veel (pseudo)anglicismen modewoorden die met het wegebben van de bijbehorende mode weer uit de taal verdwijnen.

Vergelijk[bewerken]