Pteralopex taki

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pteralopex taki
IUCN-status: Bedreigd[1] (2008)
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Chiroptera (Vleermuizen)
Familie: Pteropodidae (Vleerhonden)
Geslacht: Pteralopex (Apenkopvleermuizen)
Soort
Pteralopex taki
Parnaby, 2002
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

Pteralopex taki is een vleermuis uit het geslacht der apenkopvleermuizen (Pteralopex) die voorkomt op New Georgia en Vangunu in de Salomonseilanden. Op het nabijgelegen eiland Kolombangara is de soort uitgestorven als gevolg van houtkap tussen 1966 en 1980. De soortnaam taki is afgeleid van de lokale naam voor het dier op Vangunu. Het dier eet alleen en voedt zich met fruit en noten, hoewel het ook bloemen bezoekt. De meeste jongen worden waarschijnlijk in april en juni geboren.

P. taki is een kleine apenkopvleermuis. De vacht, vooral de rugvacht, is kort en fijn. De buikvacht is dichter, langer en wolliger. Het hele lichaam is lichtbruin van kleur. De kop-romplengte bedraagt 190 mm, de voorarmlengte 112,8 tot 122,8 mm, de oorlengte 14,3 tot 16,9 mm, de tibialengte 42 tot 53 mm en het gewicht 225 tot 351 g.

De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als Bedreigd,[1] door Parnaby wordt de status echter als Kritiek beschouwd.[2]

Literatuur[bewerken]

  • Flannery, T.F. 1995. Mammals of the South-West Pacific & Moluccan Islands. Chatswood: Reed Books, 464 pp. ISBN 0-7301-0417-6
  • Parnaby, H.E. 2002. A taxonomic review of the genus Pteralopex (Chiroptera: Pteropodidae), the monkey-faced bats of the south-western Pacific. Australian Mammalogy 23:145-162.
  • Simmons, N.B. 2005. Order Chiroptera. Pp. 312-529 in Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World: a taxonomic and geographic reference. 3rd ed. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2 vols., 2142 pp. ISBN 978-0-8018-8221-0

Noten[bewerken]

  1. a b (en) Pteralopex taki op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Parnaby, 2002, p. 148