Punt-naar-puntconstructie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Punt-naar-puntconstructie in een radio uit eind 1930.

Een punt-naar-puntconstructie is binnen de elektronicabouw een constructiemethode.

Bij deze constructiemethode worden elektronicacomponenten, van het type through-hole waar veelal al handige stukjes koperdraad van afdoende lengte aan zitten, direct aan elkaar gesoldeerd, dus zonder gebruik te maken van een printplaat of experimenteerprint.

Voor eenvoudige elektronische schakelingen is dit vaak voldoende. Het is wel zaak om kortsluiting te voorkomen, maar dit kan met behulp van een stukje krimpkous, plakband of papiertape.

In de beginjaren van de elektronica was dit vaak de enige manier om een schakeling te kunnen bouwen. Tegenwoordig wordt het nog wel gebruikt om een eenvoudige ad-hocschakeling te maken, of om een schakeling te testen voordat deze op printplaat gezet wordt.

Met de komst van (gratis) schematische en PCB ontwerpprogramma's, die zelfs schakelingen kunnen testen, zijn punt-naar-punt- of point-to-pointschakelingen eerder een zeldzaamheid geworden.

Ook vanwege de storingsgevoeligheid (kortsluiting, losse contacten) is deze methode van elektronicabouw niet aan te raden.