Pyroclastische stroom

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gloedwolk tijdens een uitbarsting van de Mayon op de Filipijnen in 1984.

Een pyroclastische stroom of gloedwolk is één van de verwoestendste effecten van een vulkaanuitbarsting. De golven bestaan uit vaste of halfvloeibare lava, gas, rotsen en as. Ze kunnen temperaturen bereiken tot circa 850 °C[1] en – afhankelijk van het volume materiaal, de verhouding vaste stof/gas en de hellingsgraad - snelheden tot circa 725 km/u[2]. Hun grootte kan variëren van enkele honderden kubieke meters tot enkele kubieke kilometers. De meeste golven zijn 10 km3 groot en kunnen enkele kilometers lang doorgaan.

Ontstaan[bewerken]

Een pyroclastische stroom ontstaat nadat tijdens een vulkaanuitbarsting, meestal van de Plinische soort, de grote wolk van magma en as die boven de vulkaan uitrijst, in elkaar stort. Sommige ontstaan ook doordat de flank van de vulkaan ontploft of wanneer de lava uit de krater spuit. De golf die dan van de flanken van de vulkaan afloopt, bestaat uit twee delen. Het eerste deel is het mengsel van lava, rotsen en as dat over de grond glijdt. Het tweede deel bestaat uit het gas en de rook die uit het eerste deel oprijzen. Dit geeft een pyroclastische stroom zijn karakteristieke aanblik. Een andere naam voor de pyroclastische stroom of golf is de nuée ardente. Die naam kreeg het na de uitbarsting van de Mont Pelée op Martinique in 1902. Deze stroom had een rode gloed, vandaar de naam die betekent "brandende wolk".

Beroemde voorbeelden[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties