Quentin Meillassoux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Quentin Meillassoux
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Geboren Parijs, 1967
Nationaliteit Vlag van Frankrijk Frankrijk
Beroep filosoof
Bekend van Après la finitude (2006)
Zie ook Lycée Louis-le-Grand
Portaal  Portaalicoon   Filosofie

Quentin Meillassoux (Parijs, 1967)[1] is een Frans filosoof. Hij geeft momenteel les aan het École Normale Supérieure en is de zoon van de antropoloog Claude Meillassoux. Hij is de voornaamste voorstander van de positie van het speculatief realisme.

Leven en werk[bewerken]

Meillassoux is een student van de filosoof Alain Badiou, die ook het voorwoord op Meilassoux' eerste werk Après la finitude (2006) heeft geschreven.[2] Tevens was hij leerling aan het Lycée Louis-le-Grand. Badiou stelt dat Meilassoux in dit werk een gehele nieuwe weg uittekent voor de hedendaagse filosofie, verschillend van Immanuel Kants drie alternatieven van criticisme, scepticisme en dogmatisme.[3]

In dit boek stelt Meillassoux dat de filosofie na Kant gedomineerd wordt door wat Meillassoux noemt "correlationisme", dat de idee beschrijft dat de mens niet zonder de wereld kan bestaan, noch de wereld zonder de mens.[4] Meillassoux stelt echter dat dit een oneerlijke stap is dat filosofie toelaat het probleem van hoe de wereld te beschrijven zoals hij echt is aan de kant zet. In navolging van Badiou en diens interesse voor wiskunde, stelt Meillassoux dat het net deze wiskunde is dat ons toelaat de primaire eigenschappen (als uitgebreidheid, massa, ...) van de wereld te bereiken, in tegenstelling tot de waarneming die enkel die secundaire kwaliteiten (als kleur, geur, ...) bereikt.

Daarnaast probeert Meillassoux ook aan te tonen dat men dit "agnostisch scepticisme" dat stelt dat we niet zeker kunnen weten of er wel zoiets is als oorzakelijkheid, moeten omzetten in een radicale zekerheid dat zoiets als oorzakelijkheid geheel niet bestaat. Hij stelt verder dat hieruit volgt dat het eigenlijk noodzakelijk is dat alle natuurwetten contingent zijn. De wereld is een soort van grote chaos waarin de wet van de toereikende grond moet verlaten worden, hoewel de wet van de non-contradictie nog wel geldt.

Voor deze redenen verwerpt Meillassoux de klassieke metafoor van Kants zijn Copernicaanse revolutie in de filosofie. Het is immers net Kant die de wereld doet afhangen van de wijze waarop de mens haar observeert, wat immers resulteerde in het Duits idealisme. Meillassoux spreekt dan ook over Kants werk als een "Ptolemeïsche tegenrevolutie".

Bibliografie[bewerken]

  • Meillassoux, Quentin, Après la finitude. Essai sur la nécessité de la contingence(Paris, Le Seuil, 2006)
  • Meillassoux, Quentin, Le nombre et la sirène'. Un déchiffrage du Coup de dés de Mallarmé (Fayard, 2011)

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Quentin Meillassoux - CIEPFC : Centre International d'Etude de la Philosophie Française Contemporaine. Bezocht op 29 februari 2012.
  2. Meillassoux, Quentin, Après la finitude. Essai sur la nécessité de la contingence, Paris, Seuil, coll. L'ordre philosophique, 2006 (voorwoord door Alain Badiou).
  3. Meillassoux, Quentin, Après la finitude. Essai sur la nécessité de la contingence, p. VII.
  4. Meillassoux, Quentin, Après la finitude. Essai sur la nécessité de la contingence, p. 5.