Raad van Europa

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Niet te verwarren met de Europese Raad en de Raad van de Europese Unie, twee organen van de EU.
Raad van Europa
Flag of Europe.svg

(Details)    

██  oprichtende lidstaten (10)██ later toegetreden (37)██ waarnemer bij de Parlementaire Assemblee (3)██ waarnemer bij het Comité van Ministers (6)██ officiële kandidaatlidstaat (1)

██  oprichtende lidstaten (10)

██ later toegetreden (37)

██ waarnemer bij de Parlementaire Assemblee (3)

██ waarnemer bij het Comité van Ministers (6)

██ officiële kandidaatlidstaat (1)

Bestuurscentrum Straatsburg, Frankrijk
Oprichting 5 mei 1949 Verdrag van Londen
Werktaal Frans, Engels
Lidmaatschap 47 Europese landen, plus waarnemers
Volkslied Europees volkslied
Secretaris-generaal Thorbjørn Jagland
Website www.coe.int

De Raad van Europa (afgekort: RvE, Frans: Conseil de l'Europe, Engels: Council of Europe) is een internationale organisatie waarvan 47 Europese landen lid zijn. Verder zijn 6 niet-Europese landen alsook Vaticaanstad waarnemer bij de RvE. De Raad is op 5 mei 1949 met het Verdrag van Londen opgericht door de 10 stichtende leden (onder andere België en Nederland) en heeft zijn zetel in het Franse Straatsburg.

Het tekenen van de andere verdragen die binnen het kader van de RvE tot stand kwamen of tot stand zullen komen is vrij, hier gelden louter de regels van het internationaal verdragsrecht.

Hoewel de Raad van Europa met zijn 47 leden dezelfde vlag voert en hetzelfde volkslied heeft, verschilt deze organisatie van de Europese Unie met haar 28 leden (zie "Verschil met andere internationale organisaties in Europa").

Geschiedenis[bewerken]

De VS duwden, het VK remde (1949)[bewerken]

Omdat WO II (1939-1945) 41 miljoen doden in Europa maakte en de Holocaust door de nazi’s een ongekend dieptepunt inzake mensenrechten betekende wilde men na WO II Europa één maken met gemeenschappelijke instellingen.

Nuvola single chevron right.svg Zie ook Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens

Schepping van een mensenrechtenverdrag (1950, EVRM en EHRM)[bewerken]

De RvE schiep van bij het begin het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens of EVRM (4 november 1950) dat drie jaar later in werking trad (3 november 1953) en waar slechts 9 jaar later daadwerkelijk een Europees Hof voor de Rechten van de Mens of EHRM aan werd toegevoegd (15 september 1959). Het EVRM bestaat uit Sectie I met daarin de rechten zelf (Art. 2 t/m 18), Sectie II met daarin het EHRM en diens werking (Art. 19 t/m 51) en Sectie III met de slotbepalingen (Art. 52 t/m 59). Artikel 1 verplicht zowel de wetgevende, de uitvoerende als de rechterlijke macht van de RvE-lidstaten om onderstaande rechten te eerbiedigen. Er werden na verloop van tijd aan het EVRM ook 14 protocollen toegevoegd.

West-Europese leden ten tijde van de Koude Oorlog (1949-1989)[bewerken]

De RvE werd dus te Londen ( 5 mei 1949) opgericht door tien staten: het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Italië en Ierland, de drie Benelux-landen en de drie Scandinavische landen. Kort daarna werden ook Griekenland en Turkije lid (9 augustus 1949), gevolgd door IJsland (9 maart 1950) en de Bondsrepubliek Duitsland (13 juli 1950; op 31 december 1956 herenigd met het Bundesland geworden Saarland, dat sinds 13 juli 1950 geassociëerd lid was geweest; later herenigd met de toenmalige DDR, die nooit als dusdanig toetrad).

Nieuwe, Oost-Europese leden toen het Sovjet-blok verdween (1989-1999)[bewerken]

Joegoslavië valt uiteen in Slovenië (groen), Kroatië (rood), Bosnië en Herzegovina (grijs), Servië (blauw), Kosovo (lichtblauw), Montenegro (geel) en Macedonië (oranje)
Tsjechoslowakije viel uiteen in zijn 2 deelstaten, Tsjechië en Slowakije

Dat het Oostblok in 1989 ineenstortte, dat de Sovjetunie in 1991 plots verdween, en dat Tsjecho-Slowakije en Joegoslavië in 1992 uiteenvielen bezorgde de RvE veel nieuwe leden.

Het Europese deel van Kazachstan (oranje) in Oost-Europa (blauw)
  • Merk op dat nu ook Rusland, dat met Siberië voor 59% in Azië ligt, lid werd. Let wel dat overzeese gebieden die zelfstandigheid genieten het interne recht kunnen hebben om zich te onttrekken aan de werking van de RvE, wat de RvE aanvaardt. Maar dit gebeurde niet, zodat Siberië, Frans-Guyana en Groenland wel degelijk RvE-territorium zijn. En omdat de grens tussen Europa en Azië het Oeralgebergte en daaronder de Oeralrivier is, bevindt zo’n 5% van Kazachstan dat ten westen van die Oeralrivier ligt zich eveneens in Europa, zodat ook Kazachstan kan toetreden. Toch vroeg Kazachstan in 1999 slechts een waarnemersstatuut aan, waarop de Parlementaire Vergadering van de RvE antwoordde dat Kazachstan volwaardig lid kon worden, aangezien het deels in Europa ligt, maar dat zijn deficit inzake democratie en mensenrechten dit verhinderde. En dat was in 2011 nog steeds het geval. En om diezelfde rede werd Wit-Rusland, dat het statuut van bijzondere genodigde genoot (16 september 1992-13 januari 1997) en zijn kandidatuur stelde (1 maart 1993) door de Parlementaire Vergadering als genodigde geschorst en als lid geweigerd, wat eveneens aanhield tot op heden.

Tot aan - en tot over - de grenzen van Europa (2000-nu)[bewerken]

Bezuiden de Kaukasus Georgië, met afgescheiden Abchazië en Zuid-Ossetië, en afgescheiden maar heroverd Adzjarië, Armenië dat Azerbeidzjans Nagorno-Karabach bezet, en Azerbeidzjan met zijn enclave Nachitsjevan
Van de louter Europese organisaties omvat de RvE de meeste leden. België en Nederland vormen met 13 andere staten de kerngroep van Europa’s eenmaking

Doelstellingen en toetredingscriteria[bewerken]

De Raad van Europa wil Europa's eenmaking bevorderen door

Voor het lidmaatschap van de RvE gelden tegenwoordig deze vier eisen:

Instellingen[bewerken]

De RvE zetelt in het Noord-Franse Straatsburg en heeft er een Parlementaire Vergadering of - Assemblee (PACE) van 318 leden met het initiatiefrecht inzake conventies, een Ministercomité dat vooral vergadert met de 47 Bestendige Vertegenwoordigers (ambassadeurs bij een internationaal lichaam) van de 47 lidstaten en dat over de beslissingsbevoegdheden beschikt (het keurt o.a de nieuwe lidmaatschappen en de conventies goed), en een kleine ambtenarij onder leiding van een secretaris-generaal. In 1994 werd eveneens een Congres van Lokale en Regionale Overheden toegevoegd, met 318 vertegenwoordigers. En sinds 2003 is er Conferentie van Internationale Niet-gouvernementele Organisaties. Beide moeten vooral de Parlementaire Vergadering ondersteunen. Naast deze sterke uitvoerende en deze vooral initiatiefnemende parlementaire macht heeft de RvE ook een gerechtelijke macht. Sinds 1959 heeft hij, eveneens in Straatsburg, immers een Europees Hof voor de Rechten van de Mens of EHRM opgezet dat toeziet op de Europese mensenrechtenconventie of EVRM van 1950 en op de Europese Folterconventie van 1987.

Nuvola single chevron right.svg Zie ook Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa

De Parlementaire Vergadering[bewerken]

De Parlementaire Vergadering bestaat uit 318 vertegenwoordigers en 318 vervangers die aangeduid of verkozen werden door -en uit- de nationale parlementen van de 47 lidstaten. Zowel regeringspartijen als oppositiepartijen moeten eronder voorkomen. Iedere lidstaat heeft 2 tot 18 vertegenwoordigers, overeenkomstig zijn bevolkingsaantal. België en Nederland hebben er elk 7 vertegenwoordigers en 7 plaatsvervangers. De Parlementaire Vergadering komt 4 maal per jaar 1 week lang bijeen. Ze discussieert over de actualiteit, kan aanbevelingen doen of richtlijnen geven aan het Ministercomité en ontwerpt de conventies. Ze geeft de RvE nieuwe impulsen maar heeft geen beslissingsbevoegdheid. En ze verkiest ook de secretaris-generaal, de rechters bij het EHRM en de Commissaris voor de Rechten van de Mens. En de Parlementaire Vergadering oefent soms ook daarbuiten invloed uit, zoals in 2007 met haar verslag over de CIA-gevangenissen in Europa en de CIA-uitleveringen vanuit Europa, en zoals voorheen inzake het afschaffen van de doodstraf of met haar verslagen over de mensenrechtentoestand in Tsjetsjenië of in Wit-Rusland. De officiële talen zijn er het Engels en het Frans maar ook het Duits, het Italiaans en het Russisch gelden er als werktalen (Spanje verzaakte aan het Spaans).

De voorgevel van het Europapaleis van de RvE te Straatsburg (Noordoost-Frankrijk)
Het Europapaleis met middenin het halfrond van de Parlementaire Vergadering. Links van de trechtervormige vaarweg Straatsburg-Rijn het Europees Parlement van de EU, en in de rechterbovenhoek het EHRM
Het halfrond van de Parlementaire Vergadering binnen het Europapaleis van de RvE te Straatsburg

Het Ministercomité[bewerken]

Het Comité van Ministers van de Raad van Europa bestaat uit de 47 ministers van Buitenlandse Zaken van de 47 lidstaten en komt jaarlijks eenmalig bijeen in mei. Daarnaast wordt 3 maal per jaar een Ministeriële Conferentie voor vakministers georganiseerd. De vertegenwoordigers van de ministers van Buitenlandse Zaken, de 47 Bestendige Vertegenwoordigers, vergaderen daarentegen iedere week. De lidstaten hebben om beurt het voorzitterschap in handen voor 6 maanden (nov-mei-nov). Daarnaast zijn er ook nog werkgroepvergaderingen voor ambtenaren uit de 47 lidstaten. Het is het Ministercomité dat nieuwe lidstaten aanvaardt, de begroting en de conventies stemt, erover waakt dat die laatste worden uitgevoerd en dat de vonnissen van het EHRM worden toegepast. Voor alle beslissingen is eenstemmigheid vereist, uitgezonderd het aanvaarden van nieuwe leden, dat met twee derde van de stemmen gebeurt. De officiële talen zijn er het Engels en het Frans maar ook het Duits, het Italiaans en het Russisch gelden er als werktalen (Spanje verzaakte aan het Spaans).

De secretaris-generaal[bewerken]

De secretaris-generaal van de Raad van Europa wordt door de Parlementaire Vergadering verkozen voor 5 jaar. Hij leidt het secretariaat van de RvE en is verantwoordelijk voor de uitvoering van de begroting (2007, 197 miljoen euro) waarvoor de middelen door de de 47 lidstaten worden verschaft overeenkomstig hun bevolking en hun bbp. De helft van zijn 1300 ambtenaren uit alle 47 lidstaten werkt evenwel voor het EHRM. De werktalen zijn Engels en Frans. Sinds 1949 bekleedden 3 Fransen, 3 Oostenrijkers, 2 Britten, 1 Italiaan, 1 Duitser, 1 Italiaan en 1 Zweed bovenvermelde functie. Sinds 2009 is een Noor secretaris-generaal.

Het Congres van Lokale en Regionale Overheden[bewerken]

Het Congres van Lokale en Regionale Overheden werd opgericht in 1994 en bestaat uit 318 vertegenwoordigers en 318 vervangers die aangeduid of verkozen werden door de nationale parlementen van de 47 lidstaten. Ieder van de 47 lidstaten heeft 2 tot 18 vertegenwoordigers, overeenkomstig het bevolkingsaantal. Ze staan voor de meer dan 200.000 verschillende lokale en regionale overheden uit de 47 lidstaten. Het Congres komt 2 maal per jaar bijeen. Het bestaat uit een Kamer voor de plaatselijke overheden en een Kamer voor de gewestelijke overheden. België en Nederland hebben elk 7 vertegenwoordigers in ieder van die Kamers. Beide Kamers verkiezen een gemeenschappelijke voorzitter. Het Congres vergadert tegelijkertijd met 2 van de 4 jaarlijkse zittingen van de Parlementaire Vergadering. Het helpt de Parlementaire Vergadering in het versterken van de lokale en regionale democratie, vooral in de nieuwe democratieën. Zijn voornaamste werktuigen zijn de Europese Kaderconventie voor Grensoverschrijdende Samenwerking tussen Territoriale Gemeenschappen of Overheden van 1980 en het Europese Handvest voor Plaatselijk Zelfbestuur van 1985. De officiële talen zijn er het Engels en het Frans maar ook het Duits, het Italiaans en het Russisch gelden er als werktalen.

De Conferentie van Internationale Niet-gouvernementele Organisaties[bewerken]

De Conferentie van Internationale Niet-gouvernementele Organisaties bestaat uit 400 ngo's en vergadert 4 maal jaarlijks, tegelijkertijd met de 4 zittingen van de Parlementaire Vergadering. Sinds 2003 heeft ze er een deelnemende status. Voorts draagt ze bij tot de Parlementaire Vergadering met haar deskundigheid, met haar beschouwingen over de ontwerpconventies en met haar beoordelingen over de uitvoering van de bestaande conventies. De Conferentie vormt na het Congres, het Ministercomité en de Parlementaire Vergadering de 4de zuil van de RvE. De officiële talen zijn er het Engels en het Frans maar ook het Duits, het Italiaans en het Russisch gelden er als werktalen.

De Topbijeenkomsten[bewerken]

De eerste RvE-bijeenkomst van staats- en regeringshoofden vond plaats in 1989 in Wenen en leidde tot het Minderhedenverdrag van 1995 en de hervorming van het EHRM in 1998. Er waren nog RvE-toppen in 1997 in Straatsburg en in 2005 in Warschau. Deze laatste leidde tot een Memorandum van Overeenstemming tussen de RvE en de EU (23 mei 2007) waarbij de EU haar rechtsregels inzake mensenrechten op die van de RvE zou afstemmen.

Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens of EHRM[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook Europees Hof voor de Rechten van de Mens
Het gebouw van het EHRM (1995) naast het Europapaleis (onzichtbaar, links van de foto)
De Kleine Gerechtszaal van het EHRM

Nadat het EVRM in voege trad (3 november 1953) werd ook een EHRM opgericht (15 september 1959) om over schendingen van het EVRM en later ook over de Europese Conventie ter Voorkoming van Foltering en Onmenselijke of Onterende Behandeling of Bestraffing van 1987 gerechtelijke uitspraken te kunnen doen. Het EHRM vonnist niet over de andere RvE-verdragen. Maar de 2 bovenvermelde verdragen aanvaarden is voor staten een voorwaarde om tot de RvE te mogen toetreden.

  • Aanvankelijk, in 1959, besliste een Commissie of ECRM over de ontvankelijkheid van de ingediende zaken, en kon die ook doorverwijzen naar het Ministercomité die ze desnoods zelf kon behandelen. Bovendien moesten de rechters geen beroepsrechters zijn, was het EHRM geen bestendig zetelende rechtbank, en konden vooral staten klachten indienen, terwijl individuen dat slechts mochten indien hun staat hen daartoe gerechtigde. Het EHRM had in 1975 derhalve nog maar 20 vonnissen geveld. De Franse staat bijvoorbeeld wachtte tot 1981 alvorens zijn burgers het recht te verlenen hem voor het EHRM te dagen. Toch waren er in 1998 al 837 vonnissen omdat meer individuen zaken indienden.
  • En het EHRM werd dat jaar hervormd (1 november 1998), de deurwachtersrol van de ECRM en van het Ministercomité verdween, de rechters moesten beroepsrechters zijn en werden verkozen door de Parlementaire Vergadering (iedere lidstaat stelt drie kandidaten voor), en alle lidstaten moesten aanvaarden dat hun burgers individueel, in groep of met een niet-gouvernementele organisatie onbeperkt zaken kunnen indienen. Alleen lokale en regionale overheden mogen geen klachten indienen. De beklaagden zijn telkenmale overheden uit de RvE-lidstaten. De impact van het EHRM steeg zo enorm. Terwijl in 1981 nog zo’n 400 zaken werden ingediend, was dat in 1990 al 5.000, in 1994 10.000, in 2002 35.000 en het jaarlijks gemiddelde bedraagt nu zo’n 40.000. Het aantal zaken dat nog op behandeling wacht steeg zo van 60.000 in 1999 tot meer dan 120.000 in 2010. Wel wordt gemiddeld 90% ervan onontvankelijk verklaard. In 2007 bijvoorbeeld werden er 1.500 vonnissen geveld en 27.100 zaken als onontvankelijk verworpen. Om wél ontvankelijk te zijn moet de klagende partij zélf slachtoffer zijn, alle nationale rechtsmiddelen uitgeput hebben (Nederland Hoge Raad of Raad van State, België Hof van Cassatie) en binnen de 6 maanden de zaak indienen. Ook zaken waarbij geen betekenisvol nadeel werd geleden worden verworpen, en zaken waarover het EHRM al gelijkaardige jurisprudentie produceerde eveneens (60 % van de onontvankelijkheden). Vooral individuen dienen nu zaken in, groepen en niet-gouvernementele organisaties minder, staten heel weinig. Einde 2005 had het EHRM in zijn hele bestaan al zo’n 6.000 vonnissen geveld, en dat cijfer was in 2011 al tot 12.000 opgelopen.
  • Elk van de 47 lidstaten laat een rechter aanstellen. Tezamen verkiezen ze onder hen de voorzitter en de 2 vicevoorzitters van het EHRM, dat is opgedeeld in 5 secties die ieder Kamers aanduiden met 7 rechters of Commissies met 3 rechters of een rechter alleen. Het EHRM heeft een griffie van 600 leden, waarvan de helft juristen. Hoger beroep (binnen de 3 maanden, interpretatievraagstuk of tegenstrijdigheid) is mogelijk bij een Grote Kamer van 17 rechters, overigens vonnist het EHRM in laatste instantie. Het Hof werkt in het Engels en het Frans. Vanaf 2010 werden de rechters verkozen voor 9 jaar in plaats van 6 jaar en is hun mandaat niet meer hernieuwbaar. Het Hof wil zijn werkwijzen versnellen om de toevloed van zaken aan te kunnen. En het Europese Hof van Justitie van de EU te Luxemburg stemt sinds 2007 zijn vonnissen inzake mensenrechten formeel af op die van de RvE en beschouwt het EVRM als een onderdeel van het wettenstelsel van alle EU-lidstaten. Protocol 14 bij het EVRM laat de EU om toe te treden tot de RvE.
  • Het EHRM doet in de eerste plaats uitspraak over het al dan niet geschonden zijn van een of meerdere mensenrechten. En het zijn staten van Zuid-en Oost-Europa die het meest veroordeeld worden, vooral Rusland en Turkije, Polen en Oekraïne, veelal vanwege de gebrekkige werking van hun gerecht. Het EHRM kan de klagers schadevergoedingen toekennen, maar kan nationale besluiten en wetten die de mensenrechten schenden niet wijzigen. Wel wordt de veroordeelde RvE-lidstaat verondersteld herhalingen te vermijden. Het EHRM kan ook voorlopige maatregelen opleggen om het desbetreffende onrecht te stoppen. Het Ministercomité (met een bijzondere meerderheid) en het EHRM zien toe op de uitvoering van de vonnissen. Maar hun enige strafmaatregel is de betrokken lidstaat door het EHRM te doen veroordelen of uit de RvE te stoten, wat een verregaande politieke beslissing is en daarom ondoelmatig lijkt. Wel kunnen de rechtbanken van de veroordeelde RvE-lidstaat weigeren een wet toe te passen die volgens het EHRM het EVRM tegenspreekt. En dat oefent druk uit en schakelt hier geleidelijk aan de wetgeving in de RvE-lidstaten gelijk, wat de bedoeling is van de RvE die zo de eenmaking van Europa wil bevorderen.

De Commissaris voor de Rechten van de Mens[bewerken]

Sinds 1999 heeft de RvE ook een Commissaris voor de Rechten van de Mens, die door de Parlementaire Vergadering eenmalig wordt verkozen voor een termijn van 6 jaar. Hij moet op de eerbied voor de mensenrechten waken, ook in de wetgeving van de 47 lidstaten, alsook de opvoeding en de bewustwording rond mensenrechten bevorderen, en mag daarvoor aanbevelingen richten tot de Parlementaire Vergadering, tot het Ministercomité en tot de 47 lidstaten. De eerste Commissaris, de Spanjaard Gil-Robles (1999-2006) verrichte nazicht in 32 staten waaronder Luxemburg, maar niet in België of in Nederland. Zijn Zweedse opvolger Hammarberg (2006-2012) zal alle 47 lidstaten bezoeken en over alle 47 een verslag uitgeven (over België juni 2010).

Lidstaten en waarnemende staten[bewerken]

Lidstaten[bewerken]

Waarnemende staten[bewerken]

Symbolen[bewerken]

De RvE nam in 1955 als vlag een blauwe achtergrond met 12 gouden sterren in een cirkel, een volmaaktheidssymbool want er waren in 1955 al 14 leden van de RvE. En in 1964 werd de 5de mei (oprichtingsdag RvE 1949) als de Europese feestdag aanvaard (1985, EUs Dag van Europa is 9 mei, Schumann-verklaring i.v.m. EGKS 1950). En het volkslied van de RvE werd in 1971 de Ode aan de Vreugde uit de 9de Symfonie van Beethoven.

  • De EG en later de EU, met instemming van de RvE, namen in 1983 die vlag en in 1986 dat volkslied over. De RvE reageerde in 1999 met een eigen logo, een Europese vlag met daarin een teken dat zowel als een C of een E kan herkend worden, overeenkomstig de naam van de RvE in het Engels, Council of Europe, of in het Frans, Conseil de l’Europe.[1]

Verdragen[bewerken]

De RvE-leden (blauw) en de niet-RvE-leden uitgenodigd om de RvE-conventies te tekenen
Nuvola single chevron right.svg Zie ook Lijst van 212 RvE-verdragen[2]

212 verdragen, 101 conventies[bewerken]

Er zijn in het kader van de RvE een grote tweehonderd verdragen afgesloten genummerd 1 t/m 210 (maar er zijn geen nummers 3+4+6+7+8+11 meer) en 8 verdragen die een nummer met letter kregen, bijvoorbeeld 12A, in totaal dus 212 verdragen tot 11 mei 2011.

  • Van die verdragen waren er 101 conventies, 76 protocollen met wijzigingen of toevoegingen aan die conventies en 27 overeenkomsten met een beperkter draagwijdte, alsook 8 andere verdragen (de RvE-statuten, 3 handvesten met 1 herziening ervan, 1 code met 1 herziening ervan en 1 regeling).
  • Er werden 29 RvE-verdragen afgesloten in 1949 en de jaren 1950, namelijk13 conventies of 13 C, 7 protocollen of 7 P, 8 overeenkomsten of 8 O en 1 ander verdrag of 1 A, 40 in de jaren 1960 (15 C +10 P+4 O+2 A), 37 in de jaren 1970 (23 C+10 P+4 O), 31 in de jaren 1980 (16 C+12 P+1 O+2 A), 39 in de jaren 1990 (17 C+18 P+1 O+3 A) en 36 in de periode 2000-2011 (17 C+19 P). Grosso modo produceert de RvE dus zo’n 35 verdragen per decennium, m.a.w. meer dan 3 verdragen per jaar, en dan vooral conventies en protocollen aan die conventies, steeds minder andere verdragen.
  • Ook niet RvE-staten en niet-Europese staten kunnen zich aansluiten bij sommige RvE-conventies, zoals bijvoorbeeld bij de Conventie inzake Cybermisdaad of bij de Anti-dopingconventie. Ook kunnen zij zich aansluiten bij de deelovereenkomsten en hun dienovereenkomstige instellingen, zoals bijvoorbeeld de Europese Farmacopee. Het EVRM daarentegen is een gesloten verdrag waar niet-RvE-lidstaten niet kunnen meetekenen.

Mensenrechtelijk, diplomatiek, gerechtelijk en politiek, sociaal, economisch, ecologisch en cultureel[bewerken]

Onder die 212 verdragen heb je de RvE-statuten (nr. 1 van 1949) en de voorrechten en onschendbaarheden van de RvE met latere wijzigingen (nr. 2+10+22+28+36+137), en zijn twee voornaamste en verplichte verdragen

  • Het EVRM (nr. 5 van 1950) met zijn protocollen (nr. 9+44+45+46+55+114+117+118+140+146+155+ 177+187+194+204) en de
  • De folterconventie (nr. 126 van 1987) met eveneens haar protocollen (nr. 151+152).

Bij de vrij te tekenen verdragen zijn er met betrekking tot de buitenlandse betrekkingen, tot het gerecht en tot de politieke structuren, en andere betreffende de sociale voorzorg, de economische regelingen, de milieubescherming en de cultuur.

En er zijn ook deelakkoorden (partial agreements) die voor welbepaalde onderwerpen leiden tot het oprichten van een gemeenschappelijke instelling, zoals onder andere de Europese Farmacopee van 1964 en ook de Europese Jeugdcentra in 1967 er enkele waren (zie onder "Secretaris-generaal").

Volkenrechtelijke draagwijdte[bewerken]

De RvE omvat zo 2 volkenrechtelijke sferen. In overeenstemming met het oorspronkelijk opzet van 1949 zijn er 99 conventies met hun protocollen en 35 andere verdragen die afgesloten werden in het kader van de RvE, maar die louter onder het internationale verdragsrecht vallen. In deze eerste sfeer staan de RvE-lidstaten geen soevereiniteit af. Elke RvE-lidstaat is vrij die verdragen al dan niet te tekenen, om ze voorwaardelijk te tekenen of om ze op te zeggen. De tweede volkenrechtelijke sfeer daarentegen betreft het mensenrechten- en het folterverdrag die RvE-lidstaten verplicht moeten bekrachtigen, waarmee ze zich voor die twee verdragen onderwerpen aan het EHRM. Hier wordt wel soevereiniteit prijsgegeven. Toch blijft deze soevereiniteitsafstand beperkt, en dat niet alleen omdat het EHRM en het Ministercomité over weinig drukkingsmiddelen beschikken.

Verschil met andere internationale organisaties in Europa[bewerken]

De 28 lidstaten van de Europese Unie of EU te Brussel (donkerblauw) met de kandidaat-lidstaten (blauw) en de mogelijke lidstaten (lichtblauw)
De 28 lidstaten van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie of NAVO te Brussel
De 56 leden van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa of OVSE te Wenen (groen) en hun partners (oranje)
De 34 lidstaten van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling of OESO te Parijs

De Raad van Europa te Straatsburg verschilt van de EU te Brussel en van de NAVO te Brussel, van de OVSE te Wenen en van de OESO te Parijs. De Raad van Europa wil door conventies en daarmee door gelijklopende nationale wetgeving alsook door de rechtspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens de democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten in Europa zekerstellen.

Kortom in Europa verenigt de EU economisch en de NAVO militair terwijl de Ovse stabiliseert en de Oeso voor Westelijk economisch overleg zorgt. De Raad van Europa daarentegen zoekt Europa te verenigen door het met de Raad van Europa-verdragen en de werking van het EHRM zowel wetgevend als gerechtelijk zo veel mogelijk gelijk te schakelen. En de Raad van Europa is samen met de EU ook de enige organisatie die louter uit Europese (of enigszins Europese) lidstaten bestaat.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Geschiedenis van de Internationale Betrekkingen, Prof. Dr. Th. Luykx, Elsevier Sequoia, Brussel, 1971
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Logo Raad van Wuropa Engelstalige Wikipedia fair use afbeelding
  2. conventions.coe.int