Ralph Kirkpatrick

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ralph Kirkpatrick
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Ralph Kirkpatrick (Leominster (Massachusetts), 10 juni 1911 - Guilford (Connecticut), 13 april 1984) was een Amerikaans klavecinist en musicoloog.

Kirkpatrick studeerde aan de Harvard University en bij Wanda Landowska, Nadia Boulanger, Arnold Dolmetsch en Günther Ramin. Hij doceerde aan de Yale University vanaf 1940 en werd er later (1956) als professor benoemd.

Hij werd voornamelijk bekend door zijn boek over Domenico Scarlatti (1953), en omdat hij een uitgave van alle werken van Scarlatti verzorgde in 1972.

De werken van Scarlatti zijn behalve door Alessandro Longo ook door Kirkpatrick geordend en genummerd, en worden ook aangeduid met de 'Kk.' (de Kirkpatrick klavier index) nummering, die nu als standaard geldt.

Kirkpatrick nam een aantal werken op op klavecimbel van onder andere Johann Sebastian Bach (op Archive Recordings). Hij vervaardigde ook een editie van de Goldberg Variaties van Bach (1938, door Schirmer New York uitgegeven onder nummer 37149). Hierin bespreekt hij uitvoerig de ornamentatie, vingerzetting, frasering, tempo, dynamiek en algehele interpretatie. Ook was hij autorisator van het boek Interpreting Bachs Well-Tempered Clavier: A Performer's Discourse.

Kirkpatrick speelde ook moderne componisten, waaronder Quincy Porters Concert voor klavecimbel en orkest, Darius Milhauds Sonate voor viool en klavecimbel, en het Dubbelconcert voor klavecimbel, piano en orkest van Elliott Carter, dat aan hem werd opgedragen.

Als uitvoerend musicus werd hij vooral bekend door zijn opnamen van Bach en Scarlatti. Ook maakte hij opnamen op het clavichord en op de fortepiano (o.a. werk van Wolfgang Amadeus Mozart).

Bronnen, noten en/of referenties