Stichting Nationaal Rampenfonds
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Stichting Nationaal Rampenfonds (NRF) heeft tot doel de materiële noden van particulieren te lenigen die getroffen zijn door gebeurtenissen die door het bestuur als 'nationale ramp' moeten worden ingeschaald. De stichting werd in 1925[1] in het leven geroepen na de wervelwind van Borculo, toen nog als Nationaal Steuncomité Stormramp en is later[2] omgedoopt tot Nationaal Rampen Fonds, vandaar de afkorting NRF.
Aan het NRF wordt deelgenomen door het Nederlandse Rode Kruis, het Oranje Kruis, Stichting Mensen in Nood/Caritas Neerlandica en de Samen op Weg-kerken.
Het NRF verleende onder andere hulp na de watersnood van 1953 in Zeeland, de aardbeving en overstromingen in Limburg in 1993 en 1995, na de orkanen op de Nederlandse Antillen in 1995, 1998 en 1999 en na de vuurwerkramp in Enschede in 2000.
[bewerk] Prins Bernhard
Ten gevolge van de watersnood van 1953 nam Z.K.H. Prins Bernhard op 3 februari 1953 het voorzitterschap van de NRF op zich en speelde als zodanig een belangrijke rol bij de coördinatie van de hulpverlening. Hij bleef vervolgens aan als voorzitter tot 1990.
[bewerk] Zie ook
[bewerk] Voetnoten
- ^ De stormramp van Borculo was in 1925, maar er zijn bronnen die 1927 aangeven voor het steuncomité (misschien notariële vastlegging?)
- ^ Er is wat onduidelijkheid over de oprichtingsdatum van het Rampenfonds, vaak wordt 1935 genoemd - wellicht de datum van de naamsverandering?
