Rashomon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een Japanse filmposter voor Rashomon

Rashomon (羅生門, Rashōmon) is een Japanse speelfilm van de Japanse regisseur Akira Kurosawa uit 1950 naar verhalen van Ryunosuke Akutagawa. Rashomon was een van de eerste Japanse films ooit die in het westen succes had. De film heeft als thema de onmogelijkheid om het verleden uit getuigenissen te reconstrueren. Nog steeds wordt de film door velen beschouwd als een meesterwerk.

Ontmoeting bij de Rashomonpoort[bewerken]

Rashomon beschrijft een bepaalde gebeurtenis, de overval op en verkrachting van een vrouw en de dood van haar man (een samurai), gezien door verschillende getuigen die elkaar tegenspreken. In het eerste raam van de vertelling ontmoeten drie mensen, een man, een priester en de houtvester elkaar in de stromende regen bij de Rashomonpoort van het verwoeste Kioto.

Rechtszaak[bewerken]

Toshiro Mifune op een filmposter uit 1950

Deze houtvester vertelt het verhaal hoe hij de vermoorde man vindt in het bos en dan de politie verwittigt. Dan volgt de rechtszaak, waarin ook de verhalen van andere getuigen worden gehoord.

  • Eerst is er de hysterische bandiet (gespeeld door Toshiro Mifune als het prototype van de 'verachtelijke Koreaan'), die schuld bekent aan alles, behalve aan de verkrachting. Volgens hem wilde de vrouw geslachtsgemeenschap en de dood van de samoerai zou de uitkomst zijn van een duel dat zij eiste.
  • Volgens de vrouw (die ook vrij hysterisch gespeeld wordt) heeft haar man haar kil afgewezen, nadat ze verkracht is. Ze vraagt hem haar te doden en als hij dat ook weigert valt ze in zwijm. Als ze bijkomt vindt ze haar man dood.
  • Tenslotte wordt het verhaal van de samoerai aan het hof gepresenteerd door middel van een medium. Ook zijn verhaal verschilt erg van de anderen. Volgens hem heeft de vrouw zich grif aan de bandiet gegeven en vervolgens de bandiet gevraagd hem te vermoorden. De bandiet is geschokt door dit voorstel, gooit de vrouw op de grond en vraagt de samoerai, of hij zijn vrouw zal doden volgens diens erecode. De man zegt dat hij voor deze nobele daad de bandiet bijna heeft willen vergeven. De vrouw vlucht weg, de bandiet krijgt haar niet meer te pakken en de treurende echtgenoot pleegt zelfmoord met een dolk.

Het is om deze dolk dat nu ook de houtvester ongeloofwaardig wordt als getuige. Hij bekent uiteindelijk die dolk te hebben ontvreemd.

Vondeling[bewerken]

De film eindigt met de vondst van een achtergelaten baby bij de Rashomonpoort. De baby wordt vlug bestolen door de man. Uiteindelijk neemt de houtvester het kind mee: hij heeft toch al een groot gezin.

Waarheid?[bewerken]

Rashomon is door zijn existentiële plot synoniem geworden voor de relativiteit van 'de waarheid'. Alle verhalen van de getuigen lijken perfect logisch en verdedigbaar, maar steeds blijkt er een onderliggend motief te zijn (wraak, eer, hebzucht, angst) om het verhaal op deze manier te vertellen. De vraag blijft over of er wel zoiets bestaat als objectieve waarheid. Nee, lijkt Kurosawa aan het einde van de film te zeggen. Maar er is nog wel barmhartigheid.

Trivia[bewerken]

  • Rashomon is de lievelingsfilm van de Nederlandse regisseur Paul Verhoeven.

Externe link[bewerken]

Zie ook[bewerken]