Rassemblement des Gauches Républicaines

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Rassemblement des Gauches Républicaines (Nederlands: Groepering van Linkse Republikeinen) was een electorale alliantie van centrum-rechtse partijen tijdens de Vierde Franse Republiek die meedeed tijdens de parlementsverkiezingen van 1946, de parlementsverkiezingen van 1951 en de parlementsverkiezingen van 1956. De RGR bestond voornamelijk uit de radicaal-socialisten, de UDSR en andere, vooral kleine, conservatieve partijen die zich in eerste instantie keerden tegen de centrum-linkse tripartisme regeringen van socialisten (Section Française de l'Internationale Ouvrière), christendemocraten (Mouvement Républicain Populaire) en de communisten (Parti Communiste Français) die, net als in een eerder stadium de Gaullistische regeringen, verscheidene nationalisaties doorvoerden. De RGR werd gesteund en gesubsidieerd door wergevers en trad op als verdediger van het economisch liberalisme. Jean-Paul David, oprichter en voorman van de anticommunistische Paix et Liberté (Vrede en Vrijheid) was de voorzitter van de RGR. Na de verwijdering van de communisten uit de regering (mei 1947) trad de RGR toe tot de regering.

De naam Rassemblement des Gauches Républicaines (Groepering van Linkse Republikeinen) is enigszins misleidend, omdat de RGR zeker niet links was. Franse conservatieven weigerden echter lange tijd om zichzelf (centrum-)rechts te noemen. De term "rechts" (droite) werd tot ver in de jaren '70 in Frankrijk gezien als monarchistisch en anti-republikeins.

Samenstelling van de RGR[bewerken]

De belangrijkste partijen die de RGR vormden waren de liberale Parti Radical-Socialiste (PRS)[1] en de Union Démocratique et Socialiste de la Résistance (UDSR) van René Pleven en François Mitterrand. Kleinere partijen die lid waren van de RGR:

Bij parlementsverkiezingen van 1946 verkreeg de RGR 11,6% van de stemmen en bij de parlementsverkiezingen van 1951 11,1% van de stemmen.

Halverwege de jaren '50 viel de RGR uiteen. In 1955 besloot de PRS om een meer linkse koers te gaan varen. Onder de PRS leider Pierre Mendès France werd samen met de SFIO van Guy Mollet het Front Républicain (Republikeins Front). Ook de UDSR onder haar nieuwe leider François Mitterrand, trad uit de RGR. Sommige radicalen (Edgar Faure) en UDSR'ers bleven echter binnen de RGR, zij het op eigen initiatief: Ze werden geroyeerd als leden van de partijen waarvan zij tot dan toe lid waren. Bij de parlementsverkiezingen van 1956 verkreeg de RGR maar 3,9% van de stemmen.

RGR Autonome[bewerken]

Na de parlementsverkiezingen van 1956 vormde Edgar Faure, oudpremier en in 1955 uit de PRS gesloten, de RGR om tot een centrum-rechtse politieke partij. Deze partij, RGR Autonome (RGR Autonoom), werd gedomineerd door oudleden van de PRS die scherp gekant waren tegen de partijleider van de PRS, Pierre Mendès France. In 1958 viel de RGR uiteen en een aantal leden keerde terug naar de PRS, terwijl anderen zich bij andere partijen aansloten. Jean-Paul David richtte de Parti Libéral Européen (Europese Liberale Partij) op die later opging in de Parti Radical Valoisien (de opvolger van de PRS).

Verschillende organisaties waren bij de RGR aangesloten: Rassemblement des Femmes Républicaines (Groepering van Republikeinse Vrouwen) en de Assemblée des Jeunes RGR (Vergadering van de Jonge RGR).

Verwijzing[bewerken]

  1. Alweer een misleidende naam. De Parti Radical-Socialiste (PRS) was niet socialistisch maar liberaal

Zie ook[bewerken]