Raymond Chevreuille

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Raymond Chevreuille (Watermaal-Bosvoorde, 17 november 1901 - Montigny-le-Tilleul, 9 mei 1976) was een Belgisch componist.

Raymond Chevreuille studeerde korte tijd harmonie bij Gabriel Minet en François Rasse aan het Koninklijk Conservatorium Brussel, maar was als componist voornamelijk autodidact. Na zijn studie werd hij leraar aan de muziekschool in Sint-Joost-ten-Noode. Later was hij ook geluidstechnicus bij de Belgische radio.

Als componist werd Chevreuille beïnvloed door de Tweede Weense School en zijn werk vertoont soms gelijkenis met de stijl van Alban Berg. Hij kreeg internationale erkenning, onder meer door de hem in 1950 toegekende Italia-prijs en compositie-opdrachten voor het Pittsburgh Festival en het Koussivitzky-fonds. In 1952 was zijn tweede pianoconcert het verplichte werk voor de deelnemers aan de Koningin Elisabeth Wedstrijd.

Zijn oeuvre omvat onder meer:

  • acht symfonieën (1939, 1944, 1951, 1952, 1954, 1957, 1964, 1970)
  • drie pianoconcerten (1937, 1951, 1968)
  • drie vioolconcerten (1941, 1953, 1965)
  • twee celloconcerten (1940, 1965)
  • een hoornconcert (1949)
  • een trompetconcert (1954)
  • een fluitconcert (1961)
  • een klarinetconcert (1968)
  • een concert voor strijktrio en orkest (1943)
  • een concert voor altviool, piano en orkest (1946)
  • zes strijkkwartetten
  • balletmuziek
  • kamermuziek
  • liederen
  • muziek bij de film Rubens van regisseur Paul Haesaerts