Reflectie (onderwijs)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Reflectie is een term uit de didactiek. Het is een manier om ervaringen te begrijpen en te analyseren en er betekenis aan te geven. Reflectie is het proces waarbij informatie wordt omgezet in betekenis.

Reflectie als vaardigheid[bewerken]

Reflectie is een vaardigheid die in tal van beroepsopleidingen wordt aangeleerd, met name in opleidingen in de gezondheidszorg, de educatie en de agogische sector. Over wat de vaardigheid precies inhoudt, hoe je die leert en toetst bestaan nog veel verschillende opvattingen. Er zijn nog vrijwel geen betrouwbare en valide meetinstrumenten die het vermogen tot reflectie te meten.Een recent Nederlands instrument voor de reflectie van artsen is de Groningen Reflection Ability Scale (GRAS) [1] Grondleggers van de reflectie als vorm van learning-on-the-job en het begrip reflective practitioner zijn John Dewey, Donald Schön en Chris Argyris.

Modellen[bewerken]

Er zijn allerlei modellen waarmee reflectie wordt beschreven, geanalyseerd of in fasen wordt onderverdeeld of waarin reflectie is opgenomen in grotere processen.

Reflectie als didactisch middel[bewerken]

In het nieuwe onderwijs is het schrijven van een reflectieverslag een vaak terugkerende opdracht. Bijvoorbeeld om de ontwikkeling van de student te laten zien in een portfolio of naar aanleiding van een projectopdracht of stageopdracht, zoals hier illustratief is uitgelegd.

In het competentiegericht onderwijs is reflectie een belangrijke fase in de leercyclus. In het competentiegericht onderwijs is een opleiding gestructureerd langs de belangrijkste beroepstaken in het vakgebied waarvoor wordt opgeleid. Daarbij is het van belang, dat toekomstige beroepsbeoefenaren van hun ervaringen in het werk kunnen leren. Reflectie is daarvoor een krachtig middel.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Personal reflection in medical education, (2008) Aukes, Lense Cornelis