René I van Anjou

René I van Anjou, bijg. de Goede (kasteel van Angers, 16 januari 1409 - Aix-en-Provence, 10 juli 1480) was de tweede zoon van Lodewijk II van Napels en Yolande van Aragón.

Door zijn huwelijk met Isabella van Lotharingen, dochter van hertog Karel II van Lotharingen werd hij in 1431 hertog van Lotharingen, na het overlijden van zijn schoonvader. Hertog van Bar was hij al bij zijn huwelijk in 1420 geworden. In 1434 werd hij hertog van Anjou en graaf van Provence, in opvolging van zijn overleden broer, Lodewijk III van Anjou. Hij erfde in 1435 bij testament het koninkrijk Napels van koningin Johanna II van Napels. Bij het overlijden van echtgenote Isabella in 1453, stond hij Lotharingen af aan zijn zoon Jan en hertrouwde met Johanna van Laval. In de honderdjarige oorlog koos hij partij voor Karel VII van Frankrijk.

Hij had volgende kinderen (allen uit zijn eerste huwelijk):

Isabella, jong gestorven
Jan II van Lotharingen (1425-1470), hertog van Opper-Lotharingen
Lodewijk, markies van Pont-à-Mousson (1427-1445)
Nicolaas (1428-1430)
Yolande (1428-1483), die huwde met graaf Ferry II van Vaudémont
Margaretha van Anjou (1429-1482), die huwde met koning Hendrik VI van Engeland
Karel (1431-1432)
Louise (1436-1438)
Anna (1437-1450).

Zie de categorie René I of Naples van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.

Navigatiemenu