Resolutie (optische systemen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Bij optische systemen zoals telescopen is de resolutie of het scheidend vermogen de kleinste (boog)hoek tussen twee objecten (zoals een dubbelster) die nog gescheiden waargenomen kunnen worden. Bij verder foutloze optiek wordt het oplossend vermogen beperkt door de diffractie; zie hiervoor ook het artikel Airy-schijf. Vaak wordt de resolutie echter beperkt door diverse lensfouten.

Voor fotografische objectieven wordt het oplossend vermogen uitgedrukt in lijnen per millimeter in het beeldvlak. Afhankelijk van de kwaliteit van een lens ligt de waarde voor kleinbeeldfotografie tussen enige tientallen tot meer dan 100. Er is geen scherpe grens te trekken, een betere meting is dan ook de MTF (Modulation Transfer Function, modulatie-overdrachtsfunctie), een curve die aangeeft welke (ruimtelijke) frequenties in welke mate verzwakt worden.

Het oplossend vermogen van een lens is geen constante waarde, het varieert met het ingestelde diafragma, de plek waar gemeten wordt (het beeldcentrum heeft een hogere waarde dan de randen) het contrast van het onderwerp, voor zoomlenzen met de ingestelde brandpuntsafstand, de kleur van het licht waarmee gemeten wordt en soms ook met de richting waarin de meetlijnen lopen (radiaal op de optische as of transversaal).