Resolutie 16 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van de Verenigde Naties
Resolutie 16
Van de VN-Veiligheidsraad
Datum 10 januari 1947
Nr. vergadering 91
Code S/RES/16 (Document)
Stemming Voor: 10 Onth.: 1 Tegen: 0
Onderwerp Vrije Zone Triëst
Beslissing Goedkeuring van de oprichting van de Vrije Zone Triëst.
Samenstelling VN-Veiligheidsraad in 1947
Permanente leden
Vlag van Frankrijk FRA Vlag van Verenigd Koninkrijk GBR Vlag van de Republiek China ROC Vlag van de Sovjet-Unie van 1923-1955 URS Vlag van Verenigde Staten 1912-1959 USA
Niet-permanente leden
Vlag van Australië AUS Vlag van België BEL Vlag van Brazilië van 1889-1960 BRA
Vlag van Colombia COL Vlag van Polen POL Vlag van Syrië SYR

Resolutie 16 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties was de eerste resolutie van de VN-veiligheidsraad in 1947. De resolutie werd aangenomen met tien stemmen tegen nul. Australië onthield zich.

Achtergrond[bewerken]

De handelsstad Triëst, in de buurt van de grens tussen Italië en Slovenië gelegen, werd na de Eerste Wereldoorlog door Italië geannexeerd.

Na de Tweede Wereldoorlog werd het gebied rond de stad bezet door de geallieerden. Italië had immers aan de zijde van de asmogendheden deelgenomen aan de oorlog.

Er ontstonden spanningen met de Sovjet-Unie. Het overgrote deel van het gebied grensde immers aan Joegoslavië dat door de USSR gesteund werd.

Begin 1947 werd beslist om van het gebied de Vrije Zone Triëst te maken, wat

werd vastgelegd in de Vrede van Parijs.

Inhoud[bewerken]

De Veiligheidsraad:

  • Heeft de bijlagen van het voorgestelde vredesverdrag met Italië in verband met de creatie en regering van de Vrije Zone Triëst ontvangen en bestudeerd.
  • Keurt hierbij volgende documenten over de Vrije Zone Triëst goed:
    1. Het voorlopige regime.
    2. Het permanente statuut.
    3. De vrijhaven en de aanvaarding van de hieraan verbonden verantwoordelijkheden.

Nasleep[bewerken]

Onenigheid over het gouverneurschap van de Zone zorgde ervoor dat het nooit een echt onafhankelijke staat werd. Ook al was ze verdeeld in twee zones. Zone A werd bestuurd door de VS en het VK. Zone B door Joegoslavië.

Men - de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk - stelde voor om het gebied terug aan Italië te laten. Met de breuk tussen Joegoslavië en de USSR in 1948 werd die beslissing uitgesteld tot 1953.

Eind 1954 tekenden de betrokken landen een memorandum van overeenstemming waarin het bestuur van de zone A aan Italië en zone B aan Joegoslavië werd gelaten.

Pas in de Verdragen van Osimo van 1975 werd zone A definitief bij Italië gehecht en werd zone B Joegoslavisch. In 1977 hield de vrije zone op te bestaan.

Wikisource Meer bronnen die bij dit onderwerp horen, kan men vinden op de pagina United Nations Security Council Resolution 16 op de Engelstalige versie van Wikisource.