Resolutie 611 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van de Verenigde Naties
Resolutie 611
Van de VN-Veiligheidsraad
Datum 25 april 1988
Nr. vergadering 2810
Code S/RES/611 (Document)
Stemming Voor: 14 Onth.: 1 Tegen: 0
Onderwerp Arabisch-Israëlisch conflict
Beslissing Veroordeling nieuwe Israëlische agressie tegen Tunesië.
Samenstelling VN-Veiligheidsraad in 1988
Permanente leden
Vlag van China CHN Vlag van Frankrijk FRA Vlag van Verenigd Koninkrijk GBR Vlag van Sovjet-Unie URS Vlag van de Verenigde Staten USA
Niet-permanente leden
Vlag van Algerije ALG Vlag van Argentinië ARG Vlag van Brazilië BRA Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland FRG Vlag van Italië ITA
Vlag van Japan JPN Vlag van Nepal NEP Vlag van Senegal SEN Vlag van Joegoslavië YUG Vlag van Zambia ZAM
Khalil Al-Wazir.
Khalil Al-Wazir.

Resolutie 611 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd op 25 april 1988 aangenomen door de VN-Veiligheidsraad. Veertien leden stemden voor de resolutie. Eén lid, de Verenigde Staten, onthield zich.

Achtergrond [bewerken]

Toen de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie tijdens de Libanese Burgeroorlog gedwongen werd om in 1982 uit Libanon te vertrekken verkaste de organisatie naar de Tunesische hoofdstad Tunis.

Op 1 oktober 1985 voerde de Israëlische luchtmacht een aanval met precisiebombardementen uit op het aan zee gelegen hoofdkwartier van de PLO. Naast Palestijnen kwamen hierbij ook veel Tunesische burgers om het leven.

In 1987 brak spontaan de eerste intifada uit. De PLO nam de coördinatie van de rellen en de terreur die ermee gepaard gingen op zich[1].

Op 16 april 1988 voerde het Israëlische commando Sayeret Matkal een door de Israëlische geheime dienst Mossad geplande operatie uit tegen een PLO-leider in diens huis in Tunis. Khalil Al-Wazir, beter bekend als Abu Jihad, was de stichter van de Fatah-beweging en was het brein achter vele terreuraanslagen, waaronder de Kustwegaanslag. In 2012 zou Israël de liquidatie toegeven.[2]

Inhoud [bewerken]

De Veiligheidsraad:

  • Heeft de brief van Tunesië over de Israëlische agressie tegen haar soevereiniteit en territoriale integriteit in beraad genomen.
  • Heeft de verklaring van de Tunesische Minister van Buitenlandse Zaken gehoord.
  • Merkt bezorgd dat de agressie in Sidi Bou Said doden veroorzaakte, in het bijzonder de moord op Khalil Al-Wazir.
  • Herinnert eraan dat lidstaten geen dreigementen of geweld mogen gebruiken tegen een ander land.
  • Overweegt dat Israël in 473 veroordeeld werd voor de agressie.
  • Is erg bezorgd over de agressie die de vrede in het Middellandse Zeegebied opnieuw bedreigt.
  1. Veroordeelt de agressie van 16 april 1988 tegen Tunesië.
  2. Dringt er bij de lidstaten op aan dergelijke daden tegen andere landen te voorkomen.
  3. Is vastberaden deze resolutie ten uitvoer te brengen.
  4. Vraagt de Secretaris-Generaal alle nieuwe elementen in verband met de agressie met drang te rapporteren.
  5. Besluit op de hoogte te blijven.

Verwante resoluties [bewerken]

Logo Wikisource
Bronnen die bij dit onderwerp horen, kan men vinden op de pagina United Nations Security Council Resolution 611 op de Engelstalige Wikisource.
Bronnen, noten en/of referenties
Resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties uit 1988 Flag of the United Nations.svg

Lijst· 607· 608· 609· 610· 611· 612· 613· 614· 615· 616· 617· 618· 619· 620· 621· 622· 623· 624· 625· 626
Overgenomen van "http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Resolutie_611_Veiligheidsraad_Verenigde_Naties&oldid=36038204"