Reuzenfluitkikker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Reuzenfluitkikker
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2008)
Smokey Jungle Frog 3.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Amfibia (Amfibieën)
Orde: Anura (Kikkers)
Familie: Leptodactylidae (Fluitkikkers)
Geslacht: Leptodactylus
Soort
Leptodactylus pentadactylus
(Laurenti, 1768)
Afbeeldingen Reuzenfluitkikker op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Reuzenfluitkikker op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Amfibieën

De reuzenfluitkikker[2] (Leptodactylus pentadactylus) is een kikker uit de familie fluitkikkers (Leptodactylidae).[3] De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Laurenti in 1768. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Rana pentadactyla gebruikt.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De reuzenfluitkikker behoort tot de grootste kikkersoorten; de lengte kan bijna 20 centimeter bedragen. De basiskleur is licht- tot donkerbruin met een lichtere tot wittige buik en een streep van het neusgat tot net achter het duidelijk zichtbare trommelvlies (tympanum). Donkere kleuren tot bijna zwart komen ook voor maar zijn minder algemeen.

Leefwijze[bewerken]

Juveniele dieren eten insecten en andere kleine ongewervelden, maar volwassen dieren eten letterlijk alles wat beweegt en niet te groot is. Onder andere kikkers, kleine zoogdieren en zelfs bodembewonende vogels en kleine slangen kunnen worden verorberd en worden in één keer doorgeslikt. Ze zijn nachtactief. Bij droogte kruipen ze weg onder liggend hout of onder de grond. Als ze worden vastgepakt, schreeuwen ze luid om hun aanvaller te laten schrikken. De bedoeling is dat daardoor de greep van de aanvaller zou moeten verslappen. De mannetjes hebben gespierde voorpoten met een zwarte doorn aan de duim, die wordt ingezet bij onderlinge gevechten.

Voortplanting[bewerken]

Mannetjes blijven kleiner dan de vrouwtjes en krijgen in de paartijd een rode buik. Ze hebben wat dikkere voorpoten om de vrouwtjes beter vast te kunnen klampen tijdens de paargreep amplexus. De eieren worden afgezet in een schuimnest, dat door het mannetje is gemaakt met de achterpoten, door schuim op te kloppen.

Verspreiding en habitat[bewerken]

De reuzenfluitkikker komt voor in Midden- en Zuid-Amerika; in Bolivia, Brazilië, Colombia en Frans-Guyana.[4] Het is een echte bodembewoner die meestal in de buurt van het water vertoeft zodat hij er snel in kan springen bij bedreiging. Omdat deze soort graag tussen bladeren schuilt, leeft de kikker vooral in bossige gebieden bij vennen of moerassen. Zoals alle fluitkikkers maakt ook deze soort geen kwakend maar een fluitend geluid. In de paartijd drijft dat de plaatselijke bevolking tot wanhoop vanwege de zeer harde en hoge tonen die de hele nacht doorgaan; de soort wordt hierdoor lokaal als plaag beschouwd.

Bronvermelding[bewerken]

Referenties

  1. (en) Reuzenfluitkikker op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Grzimek, Bernhard, Het leven de dieren deel V:Vissen (II) en amfibieën, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 443 ISBN 90 274 8625 5.
  3. American Museum of Natural History. Leptodactylus pentadactylus
  4. Amphibia Web. Leptodactylus pentadactylus

Bronnen

  • (en) - American Museum of Natural History - Amphibian Species of the World 5.5, an Online Reference – Leptodactylus pentadactylus - Website Geconsulteerd 3 april 2013
  • (en) – Amphibia Web – Leptodactylus pentadactylus - Website