Richard Kuhn
 Richard Kuhn |
||||
| 3 december 1900 – 1 augustus 1967 | ||||
 |
||||
| Richard Johann Kuhn | ||||
| Geboorteland | Oostenrijk | |||
| Geboorteplaats | Wenen | |||
| Plaats van overlijden | Heidelberg | |||
| Nobelprijs voor de | Scheikunde | |||
| In | 1938 | |||
| Reden | "Voor zijn verdiensten op het gebied van de carotenoïden en de vitamines." | |||
| Voorganger(s) | Walter Haworth Paul Karrer |
|||
| Opvolger(s) | Adolf Butenandt Lavoslav Ružička |
|||
|
||||
Richard Johann Kuhn (Wenen, 3 december 1900 – Heidelberg, 1 augustus 1967) was een Oostenrijk geboren Duits biochemicus en Nobelprijswinnaar.
Biografie[bewerken]
Kuhn was de zoon van Richard Clemens Kuhn, een hydraulica-ingenieur en de onderwijzeres Angelika Rodler Kuhn. Kuhn groeide op in Wenen. Tien jaar lang werd hij thuis door zijn moeder onderwezen voordat hij het Döblinger Gymnasium betrad. Daar was hij klasgenoot van een andere toekomstige Nobelprijslaureaat, Wolfgang Pauli. Na zijn afstudering werd hij ingelijfd in het Duitse (Oostenrijk-Hongaarse) leger en diende tot het einde van de Eerste Wereldoorlog in november 1918.
Na zijn ontslag uit militaire dienst ging Kuhn scheikunde studeren in Wenen en München, waar hij studeerde onder Richard Willstätter en in 1922 afstudeerde op enzymen. Na een korte periode als Willstätters assistent ging hij naar de Eidgenössische Technische Hochschule Zürich alwaar hij drie jaar lang aanbleef als hoogleraar algemene en analytische scheikunde. In 1929 ging hij naar de universiteit van Heidelberg waar hij vanaf 1937 hoofd van de scheikundeafdeling was.
In 1928 huwde hij Daisy Hartmann en het koppel kreeg samen twee zonen en vier dochters.
Werk[bewerken]
Kuhn's studies omvatten: carotenoïden, stereochemie, vitamines en enzymen. In de jaren 1930 velegde Kuhn zijn aandacht naar de in water oplosbare vitamine B-groep. Samenwerkend met andere wetenschappers isoleerde hij in 1935 een kleine hoeveelheid vitamine B2 (riboflavin) van afgeroomde melk, en vitamine B6 (pyridoxine) in 1938. Voor dit werk werd hem in 1938 de Nobelprijs voor de Scheikunde toegekend voor zijn werk aan carotenoïden en vitaminen, maar hij kon de prijs pas na de Tweede Wereldoorlog in ontvangst nemen. Gedurende het Naziregime veroordeelde Kuhn openlijk Joodse collega's en werkte mee aan hun uitsluiting om wetenschappelijk werk te doen toen dat verboden werd onder de Duitse wet.
Bronnen, noten en/of referenties
|
