Richard Nixon

	Richard Nixon
	Richard Milhous Nixon
Geboren	9 januari 1913; Yorba Linda (Californië)
Gestorven	22 april 1994; New York City (New York)
Politieke partij	Republikeinse Partij
Partner	Pat Nixon (1940-1993) †
Beroep	Politicus; Advocaat
Religie	Quaker
Handtekening
	37e president van de Verenigde Staten
Aangetreden	20 januari 1969
Einde termijn	9 augustus 1974
Vicepresident(en)	Spiro Agnew (1969-1973); Gerald Ford (1973-1974)
Voorganger	Lyndon B. Johnson
Opvolger	Gerald Ford
	36e vicepresident van de Verenigde Staten
Aangetreden	20 januari 1953
Einde termijn	20 januari 1961
President	Dwight D. Eisenhower
Voorganger	Alben Barkley
Opvolger	Lyndon B. Johnson
	Senator voor Californië
Aangetreden	1 december 1950
Einde termijn	1 januari 1953
Voorganger	Sheridan Downey
Opvolger	Thomas Kuchel
	Afgevaardigde voor Californië; 12e District
Aangetreden	2 januari 1947
Einde termijn	1 december 1950
Voorganger	Jerry Voorhis
Opvolger	Patrick Hillings
Portaal	Politiek

Richard Milhous Nixon (Yorba Linda (Californië), 9 januari 1913 – New York City (New York), 22 april 1994) was een Amerikaans politicus van de Republikeinse Partij. Hij was de 37e president van de Verenigde Staten van 1969 tot 1974.

Daarvoor diende Nixon als Afgevaardigde voor Californië (12e District) van 1947 tot 1950 toen hij werd gekozen als Senator voor Californië. In 1952 werd hij door Dwight D. Eisenhower gekozen als zijn Running mate voor de presidentsverkiezingen van 1952 die zij ook wonnen. Nixon nam afscheid van de Senaat om de 36e vicepresident van de Verenigde Staten te worden. Na twee termijnen als Eisenhowers vicepresident, stelde Nixon zich kandidaat voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1960. Hij won de nominatie voor de Republikeinse Partij maar verloor de verkiezingen van toenmalig senator voor Massachusetts John F. Kennedy. Na een mislukte poging om gouverneur van Californië te worden trok Nixon zich terug en werd weer advocaat.

Nixon maakte succesvol zijn comeback door de Republikeinse nominatie te winnen voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1968. Samen met Running mate Spiro Agnew versloeg hij toenmalig vicepresident Hubert Humphrey.

Nixon trad af toen zijn positie door het Watergateschandaal onhoudbaar was geworden. Hij werd opgevolgd door zijn tweede vicepresident Gerald Ford. Nixon was tevens op kleine schaal actief als componist.

Biografie[bewerken]

Jeugd en vroege carrière[bewerken]

Nixon werd geboren in een arm gezin in Yorba Linda in Californië. Hij groeide op met de regels en gebruiken van de conservatieve, christelijke Quakergemeenschap. Tijdens zijn politieke carrière refereerde hij vaak aan zijn eenvoudige afkomst.

Nixon was een getalenteerde jongen, maar zijn familie kon het zich financieel niet veroorloven om hem aan een dure universiteit te laten studeren. In plaats daarvan volgde hij lessen aan een lokale Quakerschool, Whittier College, waar hij in 1934 zijn diploma haalde. Daarna werd hem een studiebeurs aangeboden voor een rechtenopleiding aan Harvard University, die hij moest weigeren omdat hij thuis niet gemist kon worden. Later ging hij, met een beurs, naar de pas opgerichte (en heden prestigieuze) Duke University's law school.

In 1946 veroverde hij een plaats in het Amerikaanse Congres. Zijn campagnes in dit stadium van zijn carrière kenmerkten zich door een anticommunistische toon en agressieve stijl.

In 1950 werd Nixon verkozen tot senator, waarmee hij actrice en congresvrouw Helen Gahagan versloeg, die hij tijdens de campagne had beschuldigd van communistische sympathieën.

Nixon werd in 1952 de 36e vicepresident, onder Dwight D. Eisenhower. Noemenswaardig aan zijn vicepresidentschap is dat hij driemaal daadwerkelijk het land bestuurde, in alle gevallen was Eisenhower ziek. Verder gaf hij als voorzitter van de senaat (een van de taken van de vicepresident) openlijk steun aan senator Joseph McCarthy en zijn heksenjachten tegen (vermeende) communisten.

De eerste keer dat Nixon voor het presidentschap streed was in 1960, tegen John F. Kennedy, een goede vriend en de eerste die hem in 1952 feliciteerde met zijn vicepresidentschap. Hij verloor deze strijd nipt. Daarbij speelde onder andere het eerste Amerikaanse televisiedebat tussen presidentskandidaten een rol. Nixon weigerde hierbij televisiemake-up (ondanks zijn stoppelbaard) en voelde zich slecht omdat hij herstellende was van een zware knieoperatie. Hij verwachtte kiezers te winnen met zijn kennis en ervaring op het gebied van buitenlandse zaken, maar zijn uiterlijk (ziekelijk, bleek en zwetend) contrasteerde te zeer met dat van de zongebruinde, charismatische Kennedy. Uit later onderzoek bleek dat mensen die het debat op de radio hadden gevolgd grotendeels Nixon als winnaar aanwezen, terwijl de televisiekijkers een duidelijke voorkeur voor Kennedy hadden.

In 1962 verloor hij de race voor gouverneur van Californië en verklaarde in de daarop volgende toespraak dat het zijn laatste persconferentie zou zijn: "You won't have Nixon to kick around any longer".

Presidentschap[bewerken]

Nixon ontmoet Elvis Presley in 1970

Na deze dip in Nixons carrière deed hij in 1968, na een periode als advocaat in New York, opnieuw een gooi naar het presidentschap, waarbij hij toenmalig vicepresident Hubert Humphrey versloeg.

De belangrijkste zaken uit zijn ambtstermijn zijn:

Normalisatie van de diplomatieke betrekkingen met de communistische Volksrepubliek China.
Oprichting van de Environmental Protection Agency, een agentschap ter bescherming van de menselijke gezondheid en omgeving.
Oprichting van de Drug Enforcement Administration, een agentschap ter bestrijding van de illegale verspreiding van narcotica.
De terugtrekking van Amerikaanse troepen uit Vietnam.
De start van het Spaceshuttleprogramma.

Nixon heropende de vredesonderhandelingen met Noord-Vietnam, die uiterst stroef verliepen. Zijn minister van Buitenlandse Zaken, Henry Kissinger, heeft hierin een belangrijke rol gespeeld. Gelijktijdig met de vredesonderhandelingen werden de banden met China en de Sovjet-Unie aangehaald. Deze politiek wordt ook wel driehoeksdiplomatie genoemd. In 1973 leidde dit mede tot de Parijse Akkoorden, hetgeen de VS de mogelijkheid gaf haar inmenging in de Vietnamoorlog te stoppen.

Nixons buitenlandse politiek werd gekenmerkt door een geest van toenadering. Door het aanhalen van de betrekkingen met China kwam het einde van de Koude Oorlog in zicht en kon de Vietnamoorlog langzaam worden beëindigd, met behulp van de zogenaamde Nixon-doctrine, die stelde dat Amerika's Aziatische bondgenoten weer verantwoordelijk werden voor hun eigen militaire verdediging, waartoe enkele trouwe bondgenoten (zoals Iran) militair zeer werden versterkt.

In zijn binnenlandse politiek concentreerde Nixon zich meer op strenge wetgeving en minder op sociale programma's voor rassenintegratie en tegen armoede dan zijn voorgangers. Zijn binnenlands beleid was van rechtse signatuur en gesteld is wel dat zijn verkiezingsoverwinning het gevolg was van het rassentiment dat zou zijn gewekt onder een groot deel van het Amerikaanse publiek in de roerige jaren '60 ^[1].

Nixon ontmoet Mao Zedong in 1972

Watergate[bewerken]

Als gevolg van het Watergateschandaal trad Nixon op 9 augustus 1974 af om impeachment te voorkomen. Zijn opvolger Gerald Ford verleende hem bij voorbaat gratie, een omstreden besluit.

Na het presidentschap[bewerken]

Na de affaire werden de volgende bijnamen gehoord:

Tricky Dicky
Richard Liarhearted, verwijzend naar de Engelse koning Richard Leeuwenhart of Richard Lionhearted.

Nixon wist zijn reputatie enigszins te herstellen en ontwikkelde zich (alsnog) tot gerespecteerd staatsman. Hij maakte enkele onofficiële reizen naar onder andere China en de Sovjet-Unie.

Nixon stierf op 22 april 1994 op 81-jarige leeftijd in New York aan een beroerte.

Portret

Kabinetsleden onder Nixon[bewerken]

KABINETSLEDEN	MINISTERIE	Periode	Bijzonderheden:
William P. Rogers	Buitenlandse Zaken	1969 -1973	Minister van Justitie onder Eisenhower
Walter Hickel	Binnenlandse Zaken	1969 - 1971
Melvin Laird	Defensie	1969 - 1973
Maurice Stans	Economische Zaken	1969 - 1972
David Matthew Kennedy	Financiën	1969 - 1971
Robert Finch	G.O+W *	1969 - 1970
George W. Romney	H+S.O *	1969 - 1973
John Mitchell	Justitie	1969 - 1972
Clifford Hardin	Landbouw	1969 - 1971
Winton Blount	Posterijen	1969 - 1971	Posterijen in 1971 opgeheven
George Shultz	Arbeid	1969 - 1970	Minister van Buitenlandse Zaken onder Reagan
	Financiën	1972 - 1974
John Volpe	Transport	1969 - 1973
Elliot Richardson	G.O+W *	1970 - 1973	Minister van Economische Zaken onder Ford
	Defensie	1973
	Justitie	1973 - 1974
James Hodgeson	Arbeid	1970 - 1973
Rogers Morton	Binnenlandse Zaken	1971 - 1974	Idem onder Ford
John Connally	Financiën	1971 - 1972
Earl Butz	Landbouw	1971 - 1974	Idem onder Ford
Peter Peterson	Economische Zaken	1972 - 1973
Richard Kleindienst	Justitie	1972 - 1973
Henry Kissinger	Buitenlandse Zaken	1973 - 1974	Idem onder Ford
James Schlesinger	Defensie	1973 - 1974	Idem onder Ford
Frederick Dent	Economische Zaken	1973 - 1974	Idem onder Ford
Caspar Weinberger	G.O+W *	1973 - 1974	Idem onder Ford + Minister van Defensie onder Reagan
James Lynn	H+S.O *	1973 - 1974	Idem onder Ford
Peter Brennan	Arbeid	1973 - 1974	Idem onder Ford
Claude Brinegar	Transport	1973 - 1974	Idem onder Ford
William Simon	Financiën	1974	Idem onder Ford
William Saxbe	Justitie	1974	Idem onder Ford