Robert Cecil (burggraaf)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Edgar Algernon Robert Gascoyne-Cecil
14 september 186424 november 1958
Robert Cecil, 1st Viscount Cecil of Chelwood - Project Gutenberg eText 15306.jpg
Geboorteland    Verenigd Koninkrijk
Nobelprijs voor de    Vrede
In    1937
Reden    Voor medeoprichting van en zijn diensten binnen de Volkenbond.
Voorganger(s)    Carlos Saavedra Lamas
Opvolger(s)    Office international Nansen pour les réfugiés

Edgar Algernon Robert Gascoyne-Cecil, kortweg Lord Robert Cecil en sinds 1923 Robert Cecil, 1e burggraaf Cecil of Chelwood CH, PC, QC (14 september 186424 november 1958) was een Brits advocaat, politicus en diplomaat. Hij was een van de oprichters van de Volkenbond. Zijn diensten binnen deze bond leverden hem in 1937 de Nobelprijs voor de Vrede op.

Biografie[bewerken]

Jonge jaren[bewerken]

Cecil werd geboren als zesde kind en derde zoon van Robert Gascoyne-Cecil. Hij volgde tot aan zijn 13e thuis privé-onderwijs. Zijn middelbare schoolopleiding volgde hij aan Eton College. Daarna ging hij rechten studeren aan Oxford University.

In 1889 trouwde hij met Lady Eleanor Lambton. Van 1887 tot 1906 hield hij zich bezig met burgerrechten. Op 15 juni 1899 werd hij benoemd tot Queen's Counsel (QC).[1]

Parlementaire en publieke diensten[bewerken]

Tijdens de Britse verkiezingen van 1906 werd Cecil verkozen tot parlementslid voor de Conservative Party. Hij vertegenwoordigde in deze positie Marylebone East. In 1911 won hij extra verkiezing voor in Hitchin, Hertfordshire, en diende voor hen als parlementlid tot 1923.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak was Cecil reeds te oud voor militaire dienst. Om toch wat te kunnen doen ging hij werken voor het Rode Kruis. Na de formatie van de coalitieoverheid, werd hij op 30 mei 1915 ondersecretaris voor Buitenlandse Zaken. Hij behield deze positie tot 10 januari 1919. Ook diende hij van 23 februari 1916 tot 18 juli 1918 in het kabinet als minister van Blokkade. Hij was verantwoordelijk voor het economisch en commercieel onder druk zetten van de vijand.

Op 25 mei 1923 keerde Cecil terug naar het kabinet als Lord Privy Seal,[2][3] een positie die al meerdere leden uit zijn familie hadden gehad. Hij nam niet deel aan de verkiezingen van 1923. Wel werd hij op 28 december van dat jaar in de adelstand verheven als burggraaf Cecil van Chelwood.[4] Hij bleef Lord Privy Seal tot 22 februari 1924.

Tijdens de verkiezingen van 1924 kregen de conservatieven weer de overhand, en werd Cecil Chancellor of the Duchy of Lancaster.[5]

Volkenbond[bewerken]

In september 1916 kwam Cecil vor het eerst met voorstellen om oorlog te voorkomen. Volgens hem waren dit de eerste documenten van waaruit de Britse steun voor de volkenbond voortkwam.

Cecil was een esperantist, en in 1929 stelde hij voor dat de Volkenbond Esperanto zou accepteren als oplossing voor het taalprobleem.[6]

Cecil’s publieke leven was geheel gewijd aan de Volkenbond, totdat deze in 1946 werd opgeheven. Op de Vredesconferentie van Parijs in 1919 was hij de Britse vertegenwoordiger die verantwoordelijk was voor onderhandelingen over de oprichting van een Volkenbond. Van 1920 tot 1922 vertegenwoordigde hij de dominatie van Zuid-Afrika in de Volkenbond. In 1923 maakte hij een reis door de Verenigde Staten om de Amerikanen in te lichten over de Volkenbond.

Cecil was vertegenwoordiger van de Britse overheid tijdens een marineconferentie in 1927 in Genève. Hij nam echter ontslag omdat de Britse overheid de onderhandelingen stuk liet lopen door niet in te gaan op de eisen de Britse marine te verkleinen.

Hoewel hij sinds 1932 een officiële afgevaardigde was van de Volkenbond, deed Cecil individueel veel werk om mensen ertoe aan te zetten de Volkenbond te steunen. Hij was van 1923 tot 1945 voorzitter van de Britse Volkenbondunie. Tevens publiceerde hij veel werken over de Volkenbond waaronder Way of Peace (1928), League; A Great Experiment (1941) en All the Way (1949).

In de lente van 1946 was hij aanwezig bij de laatste bijeenkomst van de Volkenbond. Hij sloot zijn speech aldaar af met de woorden "The League is dead; long live the United Nations!"[7]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. London Gazette, deel 27090 pagina 3802
  2. London Gazette, pagina 3741 gepubliceerd op 29 mei 1923.
  3. London Gazette, deel 32835 gepubliceerd op 19 juni 1923
  4. London Gazette, deel 32892, pagina 9107. Gepubliceerd op 28 december 1923.
  5. London Gazette, deel 32995, pagina 8415. Gepubliceerd op 21 november 1924.
  6. Forster, Peter Glover, The Language Movement, Walter de Gruyter, 1982, p. 173 ISBN 90-279-3399-5.
  7. The end of the League of Nations. United Nations Office at Geneva Geraadpleegd op 2008-08-20
Winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede

1901: Dunant, Passy · 1902: Ducommun, Gobat · 1903: Cremer · 1904: Institut de Droit International · 1905: Von Suttner · 1906: Roosevelt · 1907: Moneta, Renault · 1908: Arnoldson, Bajer · 1909: Beernaert, Balluet d'Estournelles de Constant · 1910: IPB · 1911: Asser, Fried · 1912: Root · 1913: La Fontaine · 1917: ICRC · 1919: Wilson · 1920: Bourgeois · 1921: Branting, Lange · 1922: Nansen · 1925: Chamberlain, Dawes · 1926: Briand, Stresemann · 1927: Buisson, Quidde · 1929: Kellogg · 1930: Söderblom · 1931: Addams, Butler · 1933: Angell · 1934: Henderson · 1935: Von Ossietzky · 1936: Lamas · 1937: Cecil · 1938: Office international Nansen pour les réfugiés · 1944: ICRC · 1945: Hull · 1946: Balch, Mott · 1947: Friends Service Council, American Friends Service Committee · 1949: Orr · 1950: Bunche · 1951: Jouhaux · 1952: Schweitzer · 1953: Marshall · 1954: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1957: Pearson · 1958: Pire · 1959: Noel-Baker · 1960: Luthuli · 1961: Hammarskjöld · 1962: Pauling · 1963: ICRC, IFRC · 1964: King · 1965: UNICEF · 1968: Cassin · 1969: Internationale Arbeidsorganisatie · 1970: Borlaug · 1971: Brandt · 1973: Kissinger, Lê Đức Thọ · 1974: MacBride, Satō · 1975: Sacharov · 1976: Williams, Corrigan · 1977: Amnesty International · 1978: Sadat, Begin · 1979: Moeder Teresa · 1980: Esquivel · 1981: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1982: Myrdal, Robles · 1983: Wałęsa · 1984: Tutu · 1985: IPPNW · 1986: Wiesel · 1987: Arias · 1988: VN-vredesmacht · 1989: Gyatso · 1990: Gorbatsjov · 1991: Suu Kyi · 1992: Menchú · 1993: Mandela, De Klerk · 1994: Arafat, Peres, Rabin · 1995: Rotblat, Pugwash Conferences on Science and World Affairs · 1996: Ximenes Belo, Ramos-Horta · 1997: ICBL, Williams · 1998: Hume, Trimble · 1999: AzG · 2000: Dae-jung · 2001: VN, Annan · 2002: Carter · 2003: Ebadi · 2004: Maathai · 2005: IAEA, El-Baradei · 2006: Grameen Bank, Yunus · 2007: Gore, IPCC · 2008: Ahtisaari · 2009: Obama · 2010: Liu · 2011: Johnson Sirleaf, Gbowee, Karman · 2012: Europese Unie · 2013: Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens