Robert Long

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Robert Long
Robert Long in 1979
Robert Long in 1979
Algemene informatie
Volledige naam Jan Gerrit Bob Arend Leverman
Geboren 22 oktober 1943
Overleden 13 december 2006
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1974 - 2006
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Robert Long, pseudoniem van Jan Gerrit Bob Arend (Bob) Leverman (Utrecht, 22 oktober 1943Antwerpen, 13 december 2006) was een Nederlands zanger, schrijver, componist, cabaretier en televisiepresentator.

Biografie[bewerken]

Jeugdjaren[bewerken]

Long werd geboren in Utrecht, maar groeide op in Ederveen. Zowel hij als zijn gescheiden moeder kwamen regelmatig in aanvaring met de veelal orthodox-protestante dorpsbewoners. Dat werd er niet beter op toen Long openlijk voor zijn homoseksuele geaardheid uitkwam. De weerstand die zijn levensstijl in zijn omgeving opriep, werd uiteindelijk de drijfveer voor zijn artistieke verzet. Hij uitte deze periode in het album Homo sapiens met gelijkluidende titelsong en het liedje Perebloesem op het album Nu.

Eerste optredens[bewerken]

Na een korte carrière als etaleur bij HEMA ging Long als artiest optreden. Onder de artiestennaam Bob Revvel richtte hij in 1963 de band The Yelping Jackals op. In 1967 stapte hij over naar de band Gloria, later Unit Gloria. Zijn Engelstalige repertoire had, zeker in het licht van wat er allemaal nog komen zou, een betrekkelijk onschuldig karakter. De grootste hit van Long bij Gloria is The Last Seven Days. Vanaf 1971 zong hij solo onder zijn definitieve artiestennaam Robert Long (een naam die verwijst naar zijn lengte van 1.92 meter), al bracht hij in 1973 nog een Engelstalige single uit onder de naam Michael Hirschmann. Toen Long bij Unit Gloria vertrok, werd zijn rol daar overgenomen door zangeres Bonnie St. Claire.

In 1975 werkte hij mee aan het satirisch theaterprogramma Scherts, satire, songs en ander snoepgoed met Dimitri Frenkel Frank, Jenny Arean en Jérôme Reehuis.

Solocarrière[bewerken]

Aanvankelijk zong hij in het Engels, maar al snel stapte hij over naar zelfgeschreven, Nederlandstalige liedjes. Deze liedjes kenmerkten zich door hun maatschappijkritische teksten, waarin met ironie de Amerikaanse politiek en de Nederlandse maatschappij behandeld werden. Longs solocarrière kwam maar moeizaam van de grond. Pas toen hij een langspeelplaat maakte met Nederlandse teksten, steeg hij in korte tijd naar de hoogste regionen van de albumhitparades. Van zijn eerste Nederlandstalige album Vroeger of Later (1974) werden uiteindelijk meer dan een half miljoen exemplaren verkocht en het behoorde achtereenvolgens 118 weken bij de best verkochte albums, waarvan drie keer op de eerste plaats. Ook van zijn tweede album Levenslang gingen er enkele honderdduizenden over de toonbank. In 1977 ontving hij de eerste van zes Edisons.

'Heilige huisjes'[bewerken]

In zijn liedjes verwoordde Long het onbehagen dat onder grote groepen jonge mensen leefde. Hij was vóór het milieu en tegen het kapitaal. Zijn felste teksten waren echter gericht tegen de kerk, de paus en Jezus Christus zelf. Wie Vroeger of Later op de draaitafel legt, hoort naast romantische liedjes over liefde en homoseksualiteit ook afkeuring tegen alles wat christelijk is zoals het bekende Jezus Redt.

Het succes gaf Long vleugels en zijn provocaties werden openlijker en venijniger. Samen met Leen Jongewaard maakte Long in de jaren tachtig een serie van drie theaterprogramma's: Duidelijk zo!? (1980), Tot hiertoe (heeft de Heere ons geholpen) (1982) en En het bleef nog lang onrustig in de stad (1983). Het duo trok ten strijde tegen 'burgerlijkheid en calvinisme'. Woedende reacties vanuit vooral de hoek van orthodoxe protestanten zoals de SGP, de EO en haar achterban maar ook vanuit katholieke kringen, stimuleerden Long alleen nog maar meer. Ook het 'evangelisten-echtpaar' Lucas en Jenny Goeree kreeg ervan langs. Omdat hij weer soloprojecten wilde gaan maken, kwam er na de derde voorstelling met Jongewaard een einde aan hun samenwerking. Leen Jongewaard betreurde dat zeer.

Halverwege de jaren tachtig scoorde Long met de single Iedereen doet 't een top 10-hit in Nederland. Zijn albums bleven ook goed verkopen. In 1984 kreeg hij een Gouden Harp.

Televisiewerk, theater en schrijver[bewerken]

Eind jaren tachtig ging Long voor het eerst een televisieprogramma presenteren: Mijn geheim bij de TROS. Hoewel dit aanvankelijk vooral tot negatieve reacties leidde, was het programma toch succesvol. Niet veel later stapte Robert Long over naar de VARA, waar hij de taalquiz Tien voor taal ging presenteren.

Vanaf 1986 schreef Long columns voor het Algemeen Dagblad. Een selectie hieruit werd in 1990 uitgebracht onder de titel Vandaag geen nieuws. In dezelfde tijd presenteerde hij bij de VARA de show Fantastico. Long schreef met Dimitri Frenkel Frank de Nederlandstalige musical Tsjechov. Aanvankelijk verscheen alleen de muziek daarvan op een cd, waarbij Long zelf de hoofdrol zong. Andere medewerkers aan dat project waren o.a. André van den Heuvel, Rob de Nijs, Simone Kleinsma en Robert Paul. Toen de musical een aantal jaren later voor het eerst op de planken werd gebracht, weigerde Long de hoofdrol, omdat hij niet meer in het theater wilde werken. Boudewijn de Groot kreeg de rol van de beroemde Russische schrijver. In Nederland werd de musical een groot succes, maar de Duitstalige versie – waarbij Long ook betrokken was – werd in Duitsland minder enthousiast ontvangen.

Robert Long is ook de auteur van de autobiografische roman Wat wil je nou, zijn romandebuut uit 1988 dat gepubliceerd werd bij Sijthoff. In de literaire kritiek werd die roman maar erg matig geapprecieerd. Zo verscheen er in Vrij Nederland een behoorlijk negatieve recensie van Joost Zwagerman, waarin hij Long onder andere aanwreef slechts van zijn bekendheid gebruik te maken. Toch viel de verkoop best mee, want de roman werd zelfs herdrukt.

In 1998 verscheen Beste Robert, Waarde Cees, een opmerkelijk boek met brieven 'over leven, dood, liefde, seks, werk en collega's' die Robert Long wisselde met Cees van der Pluijm. Long en Van der Pluijm kenden elkaar al vanaf het begin van de jaren tachtig; Van der Pluijm stelde in 1987 (onder het pseudoniem Paul Lemmens) de bundel Jij wou mij totaal samen, waarin voor het eerst alle Nederlandstalige liedteksten van Long in druk verschenen. Ook schreven zij samen de scabreuze schelmenroman Hete Klippen (1991).

Op 31 mei 2008 verscheen een tweede deel van de correspondentie met Cees van der Pluijm, getiteld Het laatste jaar. De brieven uit 2006, waarin Long zich uitlaat over dood, afscheid en ziekte, zonder dat hij nog wist dat hij snel ziek zou worden en sterven. Het boek kon worden uitgegeven dankzij een unieke actie van twee Robert-Longfans die in februari en maart van dat jaar ruim 250 intekenaars wierven. Non-profit-Uitgeverij De Stiel bracht het boek vervolgens op de markt.

Tijdens zijn laatste optredens leek Long milder te zijn geworden. Dat dit slechts voor een gedeelte waar was bewees zijn laatste cd die in 2006 verscheen. De titel hiervan weerspiegelt volmaakt wat Long tijdens zijn verblijf op dit ondermaanse dreef: 'n Duivels Genoegen. De nummers op de plaat zijn deels lyrisch en deels rebellerend.

Overlijden[bewerken]

Long kreeg op 8 september 2005 een hartinfarct en werd hiervoor gedotterd in het Academisch Medisch Centrum te Amsterdam. Later dat jaar, op 6 december 2005, trouwde Long met zijn Belgische vriend en manager Kristof Rutsaert (1972). De voltrekking van het huwelijk werd in het gemeentehuis van Baarle-Nassau uitgevoerd door Gerard Cox, een goede vriend van Long. Speciaal voor het huwelijk werd Cox de week ervoor in Breda beëdigd als ambtenaar van de burgerlijke stand.

Op 11 december 2006 werd bekendgemaakt dat Long terminaal ziek was en nog zeer kort te leven had. Begin december werd hij met een ernstige vorm van buikvlieskanker in een ziekenhuis opgenomen. Hij kreeg chemotherapie maar dit werd vrij snel weer afgebroken nadat bleek dat de kuur niet aansloeg. Robert Long overleed op 63-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Antwerpen. Hij is op 23 december 2006 begraven in een zandgraf op de Haagse rooms-katholieke begraafplaats Sint Petrus Banden, niet ver van de arcade, waar ook zijn goede vriend Dimitri Frenkel Frank begraven is. Op het grafmonument staat een beeld van de Vlaamse kunstenaar George Minne (1866-1941) een "geknielde jongeling", waarvan het oorspronkelijke ontwerp gebruikt is voor een fontein in Gent; ook is er de zin te lezen die Long zelf uitkoos in zijn lied Grafschrift: "Iemand, in elk geval één, heeft er van hem gehouden".

Trivia[bewerken]

  • Robert Long was in 2000 ambassadeur van de Stichting Varkens in Nood. Zijn uitspraken, waarin hij varkensboerderijen vergeleek met concentratiekampen, deden veel stof opwaaien in de media en in landbouwkringen. In een rechtszaak die volgde werd hij echter in het gelijk gesteld. [1] Voor Varkens in Nood bracht Long ook een single uit, genaamd "Een vrolijk biggetje".
  • Robert Long woonde en werkte lange tijd grote delen van het jaar in een villa in Menaggio, Noord-Italië, in de bergen boven het Lago di Como (Comomeer). Italië en de Italiaans/Zwitserse Alpenmeren beschouwde hij als zijn tweede thuis.

Discografie[bewerken]

Zie ook discografie Unit Gloria.

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Vroeger of later 1974 18-05-1974 1(5wk) 118
Scherts, satire, songs & ander snoepgoed 1975 - met Jenny Arean, Jérôme Reehuis &
Dimitri Frenkel Frank
Levenslang 1977 26-02-1977 2 23
Homo sapiens 1980 16-02-1980 1(3wk) 24
Van voor de zomer 1973-1983 1982 25-11-1982 4 11 Verzamelalbum
Dag kleine jongen 1984 21-01-1984 2 35
Liefste, mijn liefste 1984 -
Achter de horizon 1986 08-03-1986 1(2wk) 37
Hartstocht 1988 06-02-1988 3 17
Goud op zilver 1988 -
Tsjechov 1988 22-02-1988 65 4 Soundtrack Musical "Tsjechov" / met Martine Bijl, Simone Kleinsma & Robert Paul
Liedjes uit de krullentijd 1989 25-11-1989 18 13 Verzamelalbum
Het onherroepelijke fantastico album 1990 14-04-1990 30 7
Voor mijn vrienden 1992 21-03-1992 10 14
Het allerbeste van 1993 27-11-1993 22 15 Verzamelalbum
In die dagen 1994 -
Uit liefde en respect 1994 02-04-1994 4 28
Nu 1996 26-10-1996 29 11
Uit liefde en respect voor Gershwin 1997 13-09-1997 22 9 met Greetje Kauffeld & Margriet Hermans
Lang genoeg jong 1999 03-04-1999 11 11
Vanavond tussen 8 en 11 Live 2000 - Livealbum
Brand! 2002 21-09-2002 28 26
'n Duivels genoegen 2006 13-05-2006 32 20
Essential 23-06-2011 - Verzamelalbum
Best of - 3 CD 21-03-2012 31-03-2012 45 4 Verzamelalbum
Album met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Het allerbeste van 1993 13-01-2007 89 1 Verzamelalbum

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Let us try 1973 10-02-1973 11 7 Nr. 16 in de Single Top 100 / Alarmschijf
I believe in love 1973 20-10-1973 31 4
Heeft een kind een toekomst 1984 13-10-1984 30 3 Nr. 29 in de Single Top 100
Iedereen doet 't 1986 26-04-1986 9 10 Nr. 9 in de Single Top 100
Geef ons vrede 1987 03-01-1987 37 3 Nr. 26 in de Single Top 100
Ai lof joe so 1988 27-02-1988 tip2 - Nr. 35 in de Single Top 100
Vanmorgen vloog ze nog 1988 20-10-1988 16 7 als Tjechov / met Martine Bijl, Simone Kleinsma & Robert Paul / Nr. 15 in de Single Top 100
Single met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Let us try 1973 - Nr. 15 in de Radio 2 Top 30
Iedereen doet 't 1986 - Nr. 13 in de Radio 2 Top 30
Ai lof joe so 1988 - Nr. 15 in de Radio 2 Top 30

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Flink zijn - - - - - - - - 485 1784 636 795 815 1088 1092
Iedereen doet 't - 1500 1443 1806 1851 1872 - 1916 1724 1841 1868 1968 1983 - -
Kalverliefde - - - - - 862 969 760 573 872 759 813 906 916 1126
Liefste mijn liefste - - - - - 1280 - 1233 862 1530 873 1137 1092 1667 1616
Mien - 996 - - - - - - - - - - - - -
Vanmorgen vloog ze nog
(als Tjechov / met Martine Bijl, Simone Kleinsma & Robert Paul)
612 - - 1109 1014 953 870 865 722 853 - 1225 1397 1423 1674

Theater[bewerken]

  • 1974 - Robert Long (met Cobi Schreijer)
  • 1975 - Scherts, satire, songs en ander snoepgoed (met Jenny Arean, Dimitri Frenkel Frank en Jérôme Reehuis)
  • 1976 - En dat is twee (met Nelleke Burg)
  • 1977 - Levenslang (met Ansje van Brandenberg)
  • 1978 - Wat ieder meisje weten moet (met Dimitri Frenkel Frank)
  • 1980 - Duidelijk zo!? (met Leen Jongewaard)
  • 1982 - Tot hiertoe (heeft de Heere ons geholpen) (met Leen Jongewaard)
  • 1983 - En het bleef nog lang onrustig in de stad (met Leen Jongewaard)
  • 1978 - Swingpop (musical)
  • 1995 - Nu (solo)
  • 1999 - Lang genoeg jong
  • 2000 - Cole Porter's songbook
  • 2002 - Brand (solo)
  • 2004 - Kerstconcert

Tv[bewerken]

  • 1973/1974 - Herkent u deze tijd?
  • 1973/1974 - Met liedjes het land in
  • 1974/1975 - Voor achten
  • 1974/1975 - Q en Q (titelsong)
  • 1975/1976 - Liedjes uit Vroeger of later
  • 1977/1978 - Liedjes uit Levenslang
  • 1977/1978 - Scherts, satire, songs en ander snoepgoed
  • 1977/1978 - Een heel dun laagje goud
  • 1979/1980 - Robert Long (liedjesprogramma)
  • 1982/1983 - Duidelijk zo!?
  • 1983/1984 - Tot hiertoe (heeft de Heere ons geholpen)
  • 1989/???? - Disney's Gummi Beren (titelsong)

Publicatie over Robert Long[bewerken]

  • Rose-Marie Schreuders-Elands: 'Levensbericht - Jan Gerrit Bob Arend Leverman (Robert Long)'. In: Jaarboek van de Maatschappijk der Nederlandse Letterkunde te Leiden, 2011-2012, pag. 85-91

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties