Robert Vandekerckhove
| Robert Vandekerckhove | ||||
.svg){kind=small} België |
||||
| Afbeelding gewenst | ||||
| Naam | Robert Gerard Vandekerckhove | |||
| Geboren | Ingelmunster, 30 juni 1917 | |||
| Overleden | Mechelen, 23 februari 1980 | |||
| Regio |  Vlaanderen |
|||
| Land | België |
|||
| Functie | Politicus | |||
| Partij | 1945 - 1972 CVP-PSC 1972 - 1980 CVP |
|||
| Religie | Rooms-katholiek | |||
| Functies | ||||
| 1937 | Secretaris Politica | |||
| 1939 - 1940 | Ondervoorzitter Politica | |||
| 1944 | Directeur Ministerie van Ravitaillering | |||
| 1945 - 1947 | Algemeen-secretaris CVP-PSC | |||
| 1947 - 1980 | Notaris | |||
| 1952 - 1980 | Gemeenteraadslid Mechelen | |||
| 1958 - 1980 | Gecoöpteerd senator | |||
| 1968 - 1972 | Ondervoorzitter Senaat | |||
| 1971 - 1977 | Vlaams Voorzitter CVP-PSC | |||
| 1971 - 1977 | Lid Cultuurraad | |||
| 1971 - 1974 | Voorzitter Cultuurraad[1] | |||
| 1974 - 1977 | Minister voor Hervorming der Instellingen | |||
| 1977 - 1980 | Voorzitter Senaat | |||
|
||||
Robert Gerard Vandekerckhove (Ingelmunster, 30 juni 1917 - Mechelen, 23 februari 1980) was een Belgisch politicus voor de CVP.
Inhoud |
Levensloop [bewerken]
Jeugd [bewerken]
Hij werd geboren in een gezin van zestien kinderen, waaronder ook Rik Vandekerckhove. Hun vader was een tijdlang katholiek gemeenteraadslid in Ingelmunster.
In zijn jeugd was hij lid van de Katholieke Studenten Actie (KSA) en het Jong Volkse Front. In deze laatste beweging leerde hij Renaat Van Elslande en Dries Dequae, alsook zijn latere schoonbroer Albert De Clerck (vader van Stefaan De Clerck) kennen. Hij doorliep zijn humaniora aan het Sint-Amandscollege te Kortrijk, waar hij afstudeerde in 1935.
Tweede Wereldoorlog [bewerken]
Vervolgens studeerde hij Rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij studeerde af tijdens de bezetting (op 16 september 1940) als doctor in de Rechten en licenciaat in het Notariaat. Tijdens zijn schoolcarrière aan de KU Leuven was hij actief als redactielid van het maandblad Universitas en achtereenvolgens secretaris en ondervoorzitter van de studentenorganisatie Politica. Tijdens deze periode was hij ook actief in de Grammensactie. hij doctoreerde op art. 918 B.W. (handelend over het erfrecht) en was als zodanig de inspirator van de interpretatieve wet uit 1960. Hij behaalde hiervoor een universitaire reisbeurs in 1948 voor de VS.
Na zijn studies was een tijdlang werkzaam als bediende bij het Centraal bureau voor Hypothecair Krediet te Brussel en vervolgens als stagiair aan de balie van Kortrijk. Daarnaast doceerde hij notarile vakken aan het Hoger Instituut voor Bestuurswetenschappen te Elsene. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij actief in het verzet bij de groepen Othello en Socrates. Zo versaste hij neergehaalde piloten via Spanje terug naar Engeland. Onmiddellijk na de oorlog werd hij nationaal directeur de Engelse Dienst van het ministerie van Ravitaillering (van het agentschap voor voedselvoorziening).
CVP-PSC [bewerken]
Hij speelde een vooraanstaande rol bij de oprichting van de CVP-PSC na de Tweede Wereldoorlog. In februari 1945 werd hij aangesteld tot secretaris van het Voorlopig Organisatiecomité. Vanuit deze functie was hij mede-ontwerper van de partijstatuten en partijprogramma. Daarnaast richtte hij centrale partijorganen en lokale afdelingen op. Tijdens het stichtingscongres van 18-19 augustus 1945 werd hij samen met Désiré Lamalle aangesteld tot algemeen secretaris. Het werk van Vandekerckhove in deze was in deze periode opgebouwd rond twee pijlers, met name vernieuwing van de partijkaders en het herstel van de parlementaire democratie. Deze functie vervulde hij tot 30 augustus 1947, vervolgens ging hij aan de slag als notaris te Mechelen. Op 17 april 1948 huwde hij en vanaf 12 oktober 1952 zetelde hij in de Mechelse gemeenteraad.
In 1952 werd hij lid van het nationaal comité van de PSC-CVP. Na de verkiezingen van 1 juni 1958 werd hij in de senaat gecoöpteerd. (1958 - 1980) Tijdens het CVP-PSC-congres van 6 maart 1960 te Charleroi pleitte hij voor de erkenning van een Vlaamse Gemeenschap. Datzelfde jaar werd hij actie in de parlementaire CVP-pressiegroep 'Comité der Acht'. In deze periode werkte hij mee aan de taalwetgeving voor de Regering-Lefèvre I. Daarnaast was hij de drijvende kracht achter de eerste Vlaamse CVP-studiedag. Deze handelde rond drie thema's: de zetelaanpassing, de grondwetsherziening en Brussel. In 1964-'65 nam hij deel aan de rondetafelconferentie tussen de christendemocraten, liberalen en socialisten betreffende de voorbereiding van de grondwetherziening. Als senator was hij tevens verantwoordelijk voor talrijke wetswijzigingen zoals o.a. de pachtwetgeving en het erfrecht van de langstlevende van zijn hand.
Daarnaast speelde hij een actieve rol in de schoolstrijd. Zo was hij betrokken bij de financieringswetten en de oprichtingswetten voor Antwerpen en Limburg. Hij was in 1963 Jos De Saeger opgevolgd als nationaal ondervoorzitter. In april 1969, tijdens het eerste congres van de zelfstandige CVP werd hij tot voorzitter van de Vlaamse vleugel verkozen. Vanuit deze positie was hij nauw betrokken bij de regeringsvorming van de Regering-Harmel I, Vanden Boeynants I, Eyskens V en VI. Ook was hij vanuit deze hoedanigheid betrokken bij de tweede fase van de universitaire expansie. Hij oefende deze functie uit tot 1972.
Op 7 december 1971 werd hij voorzitter van de nieuw opgerichte Cultuurraad van de Nederlandse Cultuurgemeenschap. Na de herschikking van de Regering-Tindemans I werd hij samen met François Perin (RW) aangesteld tot Minister voor Hervorming der Instellingen benoemd. Beide heren werden belast met de uitvoering van artikel 107 quater van de grondwet betreffende de gewestvorming. Deze wet van 1 augustus 1974 had de oprichting van twee nieuwe organen tot doel: de oprichting van de gewestraden en de Ministeriële Comités voor Gewestelijke Aangelegenheden. Daarnaast is hij de lanceerder van de idee van de 'persoonsgebonden materies' ter bescherming van de Vlamingen in Brussel.[2]
Op 7 juni 1977 werd hij tot Voorzitter van de Senaat benoemd[3] , daarnaast werd hij voorzitter van de senaatscommissie betreffende de Staatshervorming. Vanuit deze functie was hij van dichtbij betrokken bij de besprekingen rond het Egmontpact en de voorbereiding van de grondwetsherziening van 1980.
Op 23 februari 1980 overleed hij onverwacht na een hartaanval.
Externe link [bewerken]
| voorzitter van de Vlaamse vleugel van de CVP 1969-1972 |
Opvolger: Wilfried Martens |
|
| Voorganger: Elie Van Bogaert |
Minister voor Hervorming der Instellingen 1974-1977 |
Opvolger: Ferdinand De Bondt |
| Voorganger: Pierre Harmel |
Voorzitter van de Senaat 1977-1980 |
Opvolger: Edward Leemans |
Bronnen, noten en/of referenties
|
