Roel van Duijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Roel van Duijn
RoelvanDuijn.JPG
Algemene informatie
Naam Roeland Hugo Gerrit van Duijn
Geboren 20 januari 1943
Partij Provo, Kabouterstad Amsterdam, PPR, Groen Progressief Akkoord, Groen Amsterdam, De Groenen, Amsterdam Anders/De Groenen, GroenLinks
Politieke functies
1969-1976 Lid gemeenteraad Amsterdam
1974-1976 Wethouder in Amsterdam
1986-2003 Lid gemeenteraad Amsterdam
1999-2003 Lid Provinciale Staten Noord-Holland
2003-2008 Lid stadsdeelraad Oud-Zuid
Parlement & Politiek - biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Roeland Hugo Gerrit (Roel) van Duijn (Den Haag, 20 januari 1943) is een Nederlands politicus en politiek activist. Hij was een van de oprichters van Provo en van de Kabouterbeweging. Hij zat voor beide bewegingen in de Amsterdamse gemeenteraad, en werd later wethouder als lid van de PPR. Daarnaast is hij bekend als schrijver en publicist.

Levensloop[bewerken]

Van Duijn werd geboren in een antroposofisch gezin in Den Haag. Hij volgde het gymnasium, en verhuisde in 1963 naar Amsterdam waar hij geschiedenis en politicologie ging studeren en later rechten. Geen van deze studies rondde hij af. In zijn jeugd was hij een enthousiast schaker, er werd zelfs een variant van de Siciliaanse opening naar hem vernoemd.[1]

Hij organiseerde al in Den Haag demonstraties tegen de atoombom en werd redacteur van De Vrije Socialist. In 1965 was hij een van de oprichters van de Provo-beweging. In het eerste en enige nummer van het blad Barst schreef Roel van Duijn een politiek programma op van één zin: `Revolutie en vernietiging van de staat, het leger, de politie en het ambtelijk apparaat wordt gevolgd door een federatie van revolutionaire communes.`[2] Hij ontpopte zich in het blad Provo en in andere anarchistische media als de ideoloog van de beweging. Kernstuk van zijn ideologie was dat het proletariaat was ingepakt door de consumptiemaatschappij en daarmee als revolutionaire klasse had afgedaan, de revolutie moest gaan komen van een nieuwe klasse, het `provotariaat`, dat bestond uit `beatniks, pleiners, magiërs, nozems, provo's, studenten, kunstenaars en criminelen`. Dat idee had hij destijds opgedaan bij de redactie van De Vrije[3]. In het voorjaar van 1967 raakte hij in een depressie die hem tot een grondige spirituele herbezinning noopte. Op aanraden van zijn huisarts ging hij op een boerderij werken, dat werd een biologisch-dynamisch boerenbedrijf in Zeeland. Daar ontdekte hij de kabouter als symbool van het bondgenootschap van mens en natuur in hun strijd tegen de verwoestende technologie. Tegelijkertijd verdiepte hij zich in het werk van Kropotkin waarin hij een visioen ontwaarde van een vredelievende gemeenschap gebaseerd op samenwerking en wederzijdse hulp. In 1969 kwam hij voor Provo in de Amsterdamse gemeenteraad, en vervolgens voor Kabouterstad Amsterdam. Op 17 april 1970 werd hij ontvoerd door de rechts-radicaal Joop Baank, die daarmee ongestraft wegkwam, ondanks de beschuldiging en aangifte van van Duijn tegen hem. Zijn verhouding met de Amsterdamse burgemeester Ivo Samkalden was zeer gespannen.

Wethouder[bewerken]

Van Duijn werd in 1973 lid van de PPR en werd in september 1974 wethouder voor die partij. Hij wees een dienstauto af en koos in plaats daarvan voor een dienstfiets met 10 versnellingen, die door zijn PvdA-collega Cees de Cloe in de gracht zou zijn gegooid.[bron?] Als wethouder gaf Van Duijn onder andere de aanzet tot de toepassing van duurzame energiebronnen en tot het oprichten van een lokale televisiezender (SALTO), en van de aanleg van een gemeentelijk televisiekabelnet. Toen in de nacht van 13 op 14 februari 1975 bij het in aanbouw zijnde metrostation Venserpolder een bom werd ontdekt, was Van Duijn de enige wethouder die weigerde de schuld bij de actievoerders in de Nieuwmarktbuurt te leggen. Hierop werd hij door zijn collega-wethouder Harry Verheij (CPN) met lichamelijk geweld bedreigd.[bron?] Achteraf bleek de bom te zijn geplaatst door drie rechts-radicalen, onder wie Joop Baank. De positie van Van Duijn in het college was nu onhoudbaar geworden, maar hij stemde pas toe in een vertrek toen ook PvdA-leider Han Lammers aftrad (januari 1976).

Biologische boer en terugkeer in de politiek[bewerken]

In 1977 vestigde hij zich als biologische boer op een kaasboerderij bij Veele (gemeente Vlagtwedde). Hier werden twee zoons geboren. In 1981 keerde hij terug naar Amsterdam, en in 1983 droeg hij de boerderij over. Vanaf 1984 werkte hij bij het Europese Parlement als fractiemedewerker van het Groen Progressief Akkoord. Hij haalde de kiesdeler niet. In 1986 werd Van Duijn opnieuw gemeenteraadslid in Amsterdam, ditmaal voor de politieke partij Groen Amsterdam. Deze lokale partij fuseerde in 1989 met de Federatieve Groenen tot De Groenen. Voor deze partij was hij lijsttrekker bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1989. De Amsterdamse fractie van De Groenen ging in 1998 op in het samenwerkingsverband Amsterdam Anders/De Groenen. In 1999 werd Van Duijn lid van Provinciale Staten van de provincie Noord-Holland voor De Groenen. 14 februari 2001 stapte hij over naar GroenLinks. Voor een samengaan van beide partijen had hij toen al enige jaren gepleit. Een poging om op een verkiesbare plaats op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen 2002 voor GroenLinks te komen, mislukte.

Vanaf 2003 was Van Duijn voor GroenLinks lid van de deelraad Oud-Zuid in Amsterdam. Op 29 november 2008 nam hij na ruim 40 jaar afscheid van de politiek. Dat gebeurde op een symposium van GroenLinks in Amsterdam, onder de titel 'Tegen de hieperkonsumpsie'. Ter gelegenheid van dit afscheid verschenen in diverse publicaties terugblikken op zijn ruim veertigjarige carrière van actievoerder en politicus [4][5][6][7].

Het persoonlijke en het politieke zijn bij Van Duijn altijd nauw verweven geweest. Van Duijn was gehuwd met José Krijnen, uit het huwelijk kwam een kind, hun dochter Alisa Helena Maria van Duijn. Toen bij Krijnen baarmoederhalskanker was geconstateerd wees zij een operatie af omdat ze zich verliet op adviezen van macrobioot Adelbert Nelissen van het Kushi Instituut. Het paar ging uit elkaar. Na het overlijden van Krijnen richtte Van Duijn het Comité tegen Misbruik van Macrobiotiek op en klaagde hij Nelissen aan.[8][9]

De laatste jaren heeft Van Duijn zich, naar aanleiding van een stukgelopen relatie, beziggehouden met liefdesverdriet. Hij beheert een website hierover en geeft tegen betaling adviezen aan mensen met een gebroken hart. In 2006 trouwde hij met de twintig jaar jongere Russische Marina Smirnova.

Rechtszaak tegen AIVD[bewerken]

In 2009 bleek dat Van Duijn decennialang door de AIVD was geschaduwd. Hij eiste excuus en inzage in alle documenten. Hij kreeg echter alleen inzage in de stukken tot 1982. Hij spande een rechtszaak en hoger beroep aan om de rest in te kunnen zien.[10] [11] [12] [13] [14]

Bibliografie[bewerken]

  • Het witte gevaar; een vademekum voor provoos (1967)
  • Het beste uit "Provo"; een bloemlezing uit alle verschenen nummers van het tijdschrift "Provo" (1967) (samensteller)
  • De boodschap van een wijze kabouter; een beschouwing over het filosofische en politieke werk van Peter Kropotkien in verband met onze huidige keuze tussen katastrofe of kabouterstad (1969)
  • Schuldbekentenis van een ambassadeur; nota's, beschouwingen, manifesten, artikelen en vragen van een ambassadeur van Oranjevrijstaat in de gemeenteraad van Amsterdam (1970)
  • Panies dagboek (1971) ISBN 90-290-0473-8
  • Die Botschaft eines weisen Heinzelmännchens; das politische Konzept der Kabouter; eine Betrachtung über das philosophische Werk von Peter Kropotkin in Verbindung mit der heutigen Wahl zwischen Katastrophe und Heinzelmännchenstadt (1971)
  • Budskab fra en viis nisse; en oversigt over Peter Kropotkins filosofiske og politiske skrifter i forbindelse med nutidens valg mellem katastrofe og nisseby (1971)
  • Bloed; een atoom-roman (1972) ISBN 90-290-0225-5
  • Message of a wise Kabouter (1972)
  • Energieboekje (1972) ISBN 90-6019-228-1
  • Zweet; een soldatenroman (1973) ISBN 90-290-0176-3
  • Het wonder van Amsterdam; de hemel geeft, wie vangt die heeft (1974)
  • En tranen (1976) ISBN 90-290-0862-8
  • De waarheid is een koe; aantekeningen van een kleine boer (1982) ISBN 90-290-1128-9
  • Groene politiek; de visie van het Groen Platform (1984) ISBN 90-6184-217-4
  • Voeten in de aarde; de eco-crisis en onze erfenis van Abraham Kuyper en Frederik van Eeden; verkenningen in organische en organistische filosofie (1984) ISBN 90-290-1906-9
  • Provo; de geschiedenis van de provotarische beweging 1965-1967 (1985) ISBN 90-290-1618-3 (met foto's van Cor Jaring)
  • Hoefslag; over politiek en spiritualiteit (1988) ISBN 90-290-3912-4
  • Het leeuwekind; roman (1991) ISBN 90-290-2810-6
  • Blijft Amsterdam?; het referendum en de gedaanteveranderingen van de hoofdstad (1996) ISBN 90-290-5236-8
  • De bruidenoorlog; gemengde liefde en oorlog in Macedonië (2003) ISBN 90-6728-163-8
  • Liefdesverdriet; roman, gevolgd door Hoe word ik een ster in ldvd? (2004) ISBN 90-290-7532-5
  • Diepvriesfiguur; autobiografie van PD106043 in samenwerking met de AIVD (2012) ISBN 978-90-490-2606-6

Referenties[bewerken]

  1. Gert Ligterink, Volkskrantblog: Het Roel van Duijn Gambiet
  2. Antoine Verbij, Tien rode jaren: links radicalisme in Nederland, pag. 52, Uitg. Ambo, Amsterdam (2005), ISBN 90-263-1748-4
  3. Antoine Verbij, Tien rode jaren: links radicalisme in Nederland, pag. 53, Uitg. Ambo, Amsterdam (2005), ISBN 90-263-1748-4
  4. Maaike Bezemer Van Kabouter tot liefdescoach; profiel Roel van Duijn, in dagblad Trouw, vrijdag 28 november 2008, katern DeVerdieping, pag.2/3.
  5. Kabouter: Roel van Duijn weg - en nu echt in Metro (NL), maandag 1 december 2008, pag.18
  6. Kikken Roel van Duijn neemt afscheid van politiek bericht Algemeen Nederlands Persbureau ANP zaterdag 29 november 2008
  7. Marcel Wiegman Roel van Duijn neemt weer eens afscheid;"Wat ik bereikt heb? De democratie is een stuk levendiger geworden" in Het Parool, zaterdag 29 november 2008
  8. Macrobioot Nelissen veroordeeld NOVA, 20 december 2001
  9. Ontlastende verklaringen, Trouw, 12 februari 2003
  10. Roel van Duijn wint procedure tegen AIVD De Volkskrant, 16 februari 2011
  11. Roel van Duijn wint zaak tegen AIVD, NOS Nieuws, 17 februari 2011
  12. Roel van Duijn in hoger beroep tegen AIVD, De Pers, 7 maart 2011
  13. LJN: BP4872, Rechtbank 's-Gravenhage, 16 februari 2011
  14. LJN: BU8858, Raad van State, 21 december 2011

Externe link[bewerken]