Romualdus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Romualdus

Romualdus van Ravenna (Ravenna, ca. 952 - omgeving van Fabriano, 1027) was een abt en de stichter van de orde der camaldulenzers. Omwille van hun witte pij worden ze ook witte benedictijnen genoemd. In de lage landen zijn er nooit camaldulenzerkloosters geweest. Momenteel zijn er vooral nog in Italië en Polen. Het gaat echter om een zeer kleine orde.

Leven[bewerken]

Sint-Romualdus werd geboren in een adellijke familie te Ravenna. Nadat zijn vader hem had meegenomen naar een bloedig duel, trok hij zich rond de leeftijd van 20 jaar in de eenzaamheid terug om een leven van boete en versterving te leiden. Hij trad in bij de abdij van Sant'Apollinare te Classe.[1] Romualdus werd door belangrijke kerkelijke en politieke leiders gevraagd voor advies. Zo bracht hij Keizer Otto III tot inkeer. Deze benoemde hem tot abt van de abdij van Sant'Apollinare te Classe. Een jaar later legde Romualdus zijn ambt neer en trok zich terug in de abdij van Montecassino. Hij werd de stichter van verschillende gemeenschappen van kluizenaars, waaronder de belangrijkste die van Camaldoli in Toscane (1012). Laatstgenoemde stichting gaf haar naam aan de kloosterorde der Camaldulenzers, die met gebruikmaking van de regel van Benedictus kluizenaarsleven en kloosterlijke gemeenschap met elkaar verbindt.

Tijdens zijn leven probeerde een groep mensen zijn botten veilig te stellen als relikwie en trachtte hem daarvoor te vermoorden. Hij ontkwam echter aan zijn belagers.[2] Romualdus stierf in het jaar 1027 in de abdij van Val di Castro in de buurt van Fabriano.

Romualdus heeft geen geschriften nagelaten. De gegevens over hem zijn afkomstig van Petrus Damiani, die de Vita beati Romualdi schreef. Damiani trad in in het door Romualdus gestichte camaldulenzerklooster Fonte Avellana en werd er in 1043 ook prior.

Verering[bewerken]

Zijn lichaam werd begraven in de kerk van Sint-Blasius en Sint-Romualdus te Fabriano. Tot 1969 was zijn gedenkdag 7 februari (de dag van de overbrenging van zijn relieken), maar thans is dat 19 juni (zijn sterfdag).

De typische iconografische attributen van Romualdus zijn de bijbel, de duivel en een ladder die naar de hemel reikt. Hij wordt meestal afgebeeld met een lange witte baard en een wit habijt.[3]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. C.H. Lawrence: Kloosterleven in de Middeleeuwen in West-Europa en de Lage Landen. Pearson Benelux, 2004. ISBN 9789043009492
  2. Artikel Trivipedia over relikwieën
  3. "Op 7 februari herdenken we Romualdus van Camaldoli", Kerk & Leven, 2014, 75(6), p. 2.