Ronald Venetiaan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ronald Runaldo Venetiaan
Ronald Venetiaan.jpg
Geboren 18 juni 1936
Paramaribo, Suriname
Politieke partij NPS
Partner Liesbeth Vanenburg
President van Suriname
Aangetreden 12 augustus 2000
Einde termijn 12 augustus 2010
Vicepresident(en) Jules Ajodhia
Ram Sardjoe
Voorganger Jules Wijdenbosch
Opvolger Desi Bouterse
President van Suriname
Aangetreden 16 september 1991
Einde termijn 15 september 1996
Voorganger Johan Kraag
Opvolger Jules Wijdenbosch
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Runaldo Ronald Venetiaan (Paramaribo, 18 juni 1936) is een Surinaams politicus. Hij was het langst zittend staatshoofd van Suriname.

Biografie[bewerken]

Na het behalen van zijn Mulo diploma bezocht Venetiaan van 1952 tot 1955 de Algemene Middelbare School waar hij zijn VWO diploma behaalde. Daarna vertrok hij naar Nederland waar hij wiskunde en natuurkunde studeerde aan de Rijksuniversiteit Leiden. In 1964 behaalde hij zijn doctoraalexamen. Vervolgens keerde hij terug naar Suriname, waar hij werkzaam was als leraar wis- en natuurkunde. Vanaf 1969 was hij directeur van de Algemene Middelbare School.

In 1973 werd hij voor de Nationale Partij Suriname minister van Onderwijs en Volksontwikkeling in de regering van Henck Arron. In 1980 kwam door de Sergeantencoup onder leiding van Desi Bouterse een eind aan het kabinet-Arron. Venetiaan werd docent aan de technische faculteit van de Anton de Kom Universiteit.

President[bewerken]

Nadat de democratie met de verkiezingen van 1987 was hersteld, werd Venetiaan opnieuw minister van Onderwijs en Volksontwikkeling. Op 24 december 1990 kwam ook het kabinet Shankar/Arron ten val door een staatsgreep ("telefooncoup").

In 1991 werd Venetiaan presidentskandidaat voor het Nieuw Front voor Democratie en Ontwikkeling. Hij werd op 7 september gekozen. Als president wist hij de invloed van de militairen verder terug te dringen. Zo slaagde hij erin Bouterse als bevelhebber te vervangen door een loyale officier. De relaties met Nederland normaliseerden, maar tot een echte hervatting van de ontwikkelingsrelatie kwam het niet. En de Surinaamse economie bleef in de versukkeling.

In 1996 won het Front opnieuw de verkiezingen. Als gevolg van een breuk in de Verenigde Hindoestaanse Partij haalde het Front echter niet de tweederdemeerderheid in het parlement die voor de verkiezing van Venetiaan als president benodigd was. In de Verenigde Volksvergadering, een kiescollege van landelijke en regionale vertegenwoordigers, behaalde de NDP-kandidaat en oud-premier Jules Wijdenbosch de zege.

Venetiaan bleef lid van De Nationale Assemblée. De regering-Wijdenbosch veroorzaakte hyperinflatie en kwam na hevige protesten ten val ("Bosje go home"). Op 12 augustus 2000 werd Ronald Venetiaan opnieuw gekozen tot president. Ook ditmaal was hij de Nieuw Front-kandidaat.

Op 3 augustus 2005 werd president Venetiaan herkozen, nadat NDP-kandidaat Rabin Parmessar in opspraak was geraakt omdat hij niet bleek te voldoen aan de grondwettelijke vereisten voor het presidentschap.

Bij de stemmingen in De Nationale Assemblee behaalde geen enkele kandidaat een tweederdemeerderheid, zodat de Verenigde Volksvergadering bij gewone meerderheid een keuze moest maken. Van de 879 stemgerechtigde parlementariërs, ressort- en districtsraadsleden in de Anthony Nesty Sporthal brachten 560 leden hun stem uit op Venetiaan. Rabin Parmessar, de presidentskandidaat van NDP en VVV, kreeg 315 stemmen. Vier afgevaardigden stemden blanco.

Hij werd na 10 jaar opgevolgd door Bouterse in 2010.

Zie ook Lijst van bewindslieden onder Ronald Venetiaan.

Vanaf 2010[bewerken]

Bij de parlementsverkiezingen van 2010 was hij lijsttrekker, maar deze verkiezingen werden gewonnen door de Nationale Democratische Partij van Desi Bouterse, die president werd. Venetiaan ging voor de NPS in de Nationale Assemblée zitten. In oktober 2013 gaf hij te kennen zijn zetel op te geven.

Nationale Partij Suriname[bewerken]

Venetiaan vervulde verschillende functies bij de Nationale Partij Suriname. Tussen 1987 en 1993 was hij voorzitter van de Adviesraad van de NPS. Vervolgens werd hij voorzitter van het Johan Adolf Pengel Instituut (JAPIN). In 1993 werd hij partijvoorzitter. Op 17 juni 2012 werd hij opgevolgd door Gregory Rusland.[1]

Onderscheidingen[bewerken]

Venetiaan ontving in 1978 de Nederlandse onderscheiding Ridder Grootkruis in de Orde van Oranje-Nassau. Hij werd in eigen land onder meer commandeur in de Ere-Orde van de Gele Ster in 1978 en grootmeester in diezelfde orde in 1991.

Dichter[bewerken]

Sinds zijn studentenjaren is Venetiaan ook actief geweest als dichter, veelal onder het pseudoniem Vene. Hij publiceerde gedichten in de tijdschriften Mamjo (1963) en Moetete (1968) en in De Ware Tijd Literair. Hij schreef cabaretteksten, liedjes en eenakters. Zijn werk, nationalistisch van toon, is nooit gebundeld.

Privé[bewerken]

Hij is gehuwd met Liesbeth Vanenburg. Het echtpaar heeft vier kinderen.

Externe links[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Voorganger:
F.E.M. Mitrasing
Minister van Onderwijs
1973 - 1980
Opvolger:
H.H. Rusland
Voorganger:
A.S. Li Fo Sjoe
Minister van Onderwijs
1988 - 1990
Opvolger:
P. van Mulier
Voorganger:
J.S.P. Kraag
President van Suriname
1991 - 1996
Opvolger:
J.A. Wijdenbosch
Voorganger:
J.A. Wijdenbosch
President van Suriname
2000 - 2010
Opvolger:
D.D. Bouterse
Bronnen, noten en/of referenties