Ronde van Frankrijk 1949

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eindklassement
Algemeen klassement Fausto Coppi 149u 40' 49"
Tweede Gino Bartali + 10' 55"
Derde Jacques Marinelli + 25' 13"
Vierde Jean Robic + 34' 28"
Vijfde Marcel Dupont + 38' 59"
Zesde Fiorenzo Magni + 42' 10"
Zevende Stan Ockers + 44' 35"
Achtste Jean Goldschmit + 47' 24"
Negende Apo Lazarides + 52' 28"
Tiende Pierre Cogan + 1h 17' 21"
Rode Lantaarn Guido De Santi (55e) + 6h 07' 21"
Bergklassement Fausto Coppi 76 punten
Tweede Gino Bartali 62 punten
Jean Robic 62 punten
Ploegenklassement Italië 450h 35' 23"
Tweede Frankrijk Noord-West -
Derde Luxemburg -

De 36e editie van de Ronde van Frankrijk ging van start op 30 juni 1949 in Parijs. Hij eindigde op zondag 24 juli in Parijs. Er stonden 120 renners verdeeld over 13 ploegen aan de start. De ronde werd zoals gebruikelijk betwist met landenploegen. België en Italië brachten twee ploegen aan de start. Naast een nationale Franse ploeg waren er ook enkele Franse regionale ploegen. De Nederlandse ploeg bestond uit Henk de Hoog, Huub Sijen, Wim de Ruyter, Jan Lambrichs, Frans Pauwels en André de Korver. Ploegleider was R. De Grood.

Voor het eerst doet de Tour het grondgebied van Spanje en Italië aan. Op de Col du Galibier wordt door André Leducq een gedenkteken voor de in 1940 overleden tourdirecteur Henri Desgrange onthuld.

De Italiaanse ploegleider Alfredo Binda heeft in deze Tour het bijna onmogelijke voor elkaar gekregen door titelverdediger Gino Bartali en diens grote rivaal Fausto Coppi in één team te laten rijden. Voor Coppi is het de eerste Tour.

In de vijfde etappe lijkt er niettemin een streep door de Italiaanse rekening te komen: Coppi is samen met de Franse geletruidrager Jacques Marinelli (de revelatie van deze editie van de Tour) in de aanval, als een al te enthousiaste fan van Marinelli hen ten val brengt. Marinelli kan doorrijden, maar Coppi raakt ver achter, en Binda heeft opnieuw zijn diplomatieke gaven nodig om hem door te laten rijden. Ondanks hulp van Bartali, die daardoor zelf ook met achterstand binnenkomt, heeft Coppi na deze rit een achterstand van een half uur op Marinelli. Een overwinning van Coppi met maar liefst 8 minuten voorsprong in de klimtijdrit naar La Rochelle is dus slechts het begin van het herstel, in plaats van de definitieve dreun die het normaal zou zijn.

In de Pyreneeën is het een derde Italiaan, Fiorenzo Magni die het geel van Marinelli overneemt, maar het zullen de twee Alpenetappes zijn die de Tour beslissen. In de rit Cannes-Briançon lijkt aanvankelijk de Zwitser Ferdi Kübler een coup te plegen met een solo over de Allos, de Vars en de Izoard. Maar door drie lekke banden en een niet alert reagerende Zwitserse ploegleiding komt hij op grote achterstand binnen. Tijdens diezelfde rit komt de Italiaan Armando Peverelli ten val in de afdaling van de Col d'Izoard en verliest een oog. Vooraan zijn het Coppi en Bartali die iedereen wegrijden. Coppi is duidelijk de sterkste, maar hij wacht op Bartali (formeel zijn kopman), zelfs als deze tien kilometer voor de finish lek rijdt. Bartali mag de etappe winnen op zijn 35e verjaardag, en neemt ook de gele trui van Magni over.

In de rit naar Aosta zijn het opnieuw Bartali en Coppi die in de aanval gaan. Dit keer krijgt Coppi na een lekke band van Bartali toestemming voor zijn eigen kansen te gaan, en hij wint de etappe en de gele trui. Hij is daarmee de eerste renner die de Giro en de Tour in hetzelfde jaar wint.


  • Aantal ritten: 21
  • Totale afstand: 4819 km
  • Gemiddelde snelheid: 32.121 km/u
  • Aantal deelnemers: 120

Deelnemende ploegen[bewerken]

  • België A en B (de "Belgische adelaars")
  • Italië A en B (de "junioren")
  • Luxemburg
  • Nederland
  • Zwitserland
  • Spanje
  • Frankrijk A
  • Franse regionale ploegen: Centrum-Zuid-West; West-Noord; Zuid-Oost; Ile De France

Belgische en Nederlandse prestaties[bewerken]

In totaal namen er 18 Belgen en 6 Nederlanders deel aan de Tour van 1949. Geen enkele Nederlander haalde het einde: na de tiende etappe, waarin De Hoog, Pauwels en De Ruyter te laat aan de finish kwamen, waren alle zes Nederlanders uit de Tour verdwenen.

Belgische etappezeges[bewerken]

Nederlandse etappezeges[bewerken]

  • In 1949 was er geen Nederlandse etappe-overwinning.

Etappe-overzicht[1][bewerken]

Etappe Datum Afstand Winnaar
1: Parijs - Reims 30 juni 182 km Marcel Dussault (Fra)
2: Reims - Brussel 1 juli 273 km Roger Lambrecht (Bel)
3: Brussel - Boulogne 2 juli 211 km Norbert Callens (Bel)
4: Boulogne - Rouen 3 juli 185 km Lucien Teisseire (Fra)
5: Rouen - Saint Malo/Saint Servan 4 juli 293 km Ferdi Kübler (Zwi)
6: Saint Malo - Les Sables d'Olonne 5 juli 305 km Adolphe Deledda (Fra)
6 juli: Rustdag in Les Sables d'Olonne
7: Les Sables d'Olonne - La Rochelle 7 juli 92 km tijdrit Fausto Coppi (Ita)
8: La Rochelle - Bordeaux 8 juli 262 km Guy Lapébie (Fra)
9: Bordeaux - San Sebastian 9 juli 228 km Louis Caput (Fra)
10: San Sebastian - Pau 10 juli 191 km Fiorenzo Magni (Ita)
11 juli: Rustdag in Pau
11: Pau - Luchon 12 juli 193 km Jean Robic (Fra)
12: Luchon - Toulouse 13 juli 134 km Rik Van Steenbergen (Bel)
13: Toulouse - Nîmes 14 juli 289 km Emile Idée (Fra)
14: Nîmes - Marseille 15 juli 199 km Jean Goldschmit (Lux)
15: Marseille - Cannes 16 juli 215 km Désiré Keteleer (Bel)
17 juli: Rustdag in Cannes
16: Cannes - Briançon 18 juli 274 km Gino Bartali (Ita)
17: Briançon - Aoste 19 juli 257 km Fausto Coppi (Ita)
20 juli: Rustdag in Aosta
18: Saint Vincent d'Aoste - Lausanne 21 juli 265 km Vincenzo Rossello (Ita)
19: Lausanne - Colmar 22 juli 283 km Raphaël Geminiani (Fra)
20: Colmar - Nancy 23 juli 137 km tijdrit Fausto Coppi (Ita)
21: Nancy - Parijs 24 juli 340 km Rik Van Steenbergen (Bel)
Bronnen, noten en/of referenties