Ronde van Frankrijk 1982

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Frankrijk Ronde van Frankrijk 1982
Periode 2 t/m 25 juli 1982
Startplaats Bazel
Finishplaats Parijs
Totale afstand 3507 km
Gem. snelheid 37,470 km/u
Deelnemers 169 (17 ploegen)
Eindklassementen
Gele trui Gele trui Bernard Hinault
Groene trui Groene trui Seán Kelly
Bolletjestrui Bolletjestrui Bernard Vallet
Witte trui Witte trui Phil Anderson
Ploegen Ploegen COOP-Mercier
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

De 69e editie van de Ronde van Frankrijk ging op 2 juli 1982 van start in het Zwitserse Bazel en voerde via België, Bretagne, Bordeaux, de Pyreneeën en de Franse Alpen tegen de klok in naar de Champs-Élysées in Parijs, waar de wielerwedstrijd op 25 juli 1982 eindigde.

De 27-jarige Fransman Bernard Hinault won zijn vierde Ronde en heeft nog één eindoverwinning nodig om gelijk te komen met recordhouders Eddy Merckx en Jacques Anquetil. Een trio Nederlanders; Joop Zoetemelk, Johan van der Velde en Peter Winnen, legde beslag op de plaatsen 2, 3 en 4. De Australiër Phil Anderson, die in 1981 al een dag in de gele trui reed, voerde negen etappes het tussenklassement aan. Hij werd uiteindelijk vijfde en won het jongerenklassement.

Verloop[bewerken]

Bernard Hinault boekte in Bazel voor het derde achtereenvolgende jaar de overwinning in de proloog. De gele trui raakte hij echter een dag later al weer kwijt aan de Belg Ludo Peeters, die de eerste rit won met een halve minuut voorsprong op het peloton. Peeters raakte op zijn beurt de trui weer een dag later kwijt aan de Australiër Phil Anderson, die inclusief bonificaties ruim een minuut won op favoriet Hinault.

Anderson zou zijn leiderspositie pas na de tiende etappe moeten afstaan aan Hinault. Een ploegentijdrit die gepland was als vijfde etappe moest worden afgeblazen nadat de eerst vertrokken teams onderweg werden tegengehouden door demonstrerende arbeiders van de met sluiting bedreigde staalfabriek Usinor in Denain. Hierop werd besloten de negende etappe in tweeën te hakken, met in de ochtenduren de eerder afgeblazen ploegentijdrit (gewonnen door TI-Raleigh) en in de middag een rit van 138 kilometer naar Nantes (etappewinst voor de Zwitser Stefan Mutter). Een opmerkelijk voorval vond plaats in de achtste etappe naar Châteaulin, die werd afgesloten met twaalf omlopen van 6,7 kilometer. Vluchter Régis Clère had zoveel voorsprong dat hij bijna in het peloton terechtkwam dat op een ronde achterstand koerste. Hij redde het net niet en werd uiteindelijk zelfs ingelopen.

Hoewel hij de tijdrit rond Valence d’Agen met 18 seconden verschil van Gerrie Knetemann verloor, kon Hinault na deze etappe toch de gele trui weer aantrekken. De eerste bergetappe in de Pyreneeën was een prooi voor de Ierse sprinter Seán Kelly, die de sprint won van een kopgroep van 18 personen met vrijwel alle favorieten. Een dag later was het de beurt aan de Zwitser Beat Breu, die alleen aankwam op Le Pla d'Adet. In het klassement had Hinault inmiddels een voorsprong van ruim drie minuten op Anderson en 4'31" op Joop Zoetemelk. In de tijdrit die volgde bouwde Hinault de voorsprong alleen maar uit.

De tijdrit was dit jaar de enige etappe tussen de Pyreneeën en de Alpen. De drie volgende bergritten werden gewonnen door Pascal Simon (die samen met Pierre-Henri Mentheour de hele dag in de aanval was), opnieuw Breu (in de rit naar l'Alpe d'Huez) en Peter Winnen, die in de rit naar Morzine zijn landgenoot Johan van der Velde met een halve minuut voorbleef en naar een derde plaats in het klassement steeg. In de tijdrit die twee dagen later plaatsvond, wist Van der Velde echter genoeg tijd op Winnen te pakken om de derde plaats over te nemen. De voorlaatste rit was voor de Belg Daniel Willems, die net als in 1981 twee etappezeges boekte. Dankzij de laatste winst klom hij van een tiende naar een zevende plek in het klassement. In de slotetappe naar de Avenue des Champs-Élysées in Parijs liet Hinault, geprikkeld door kritiek in de Franse media over zijn weinig spectaculaire manier van rijden, zien dat hij ook sprintend met de besten meekon. Hij won de etappe door de Nederlander Adrie van der Poel net voor te blijven.

Etappe-overzicht[bewerken]

datum etappe route afstand winnaar gele trui
2 juli Proloog Vlag van Zwitserland Bazel (ITT) 7,4 km Vlag van Frankrijk Bernard Hinault Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
3 juli 1 Vlag van Zwitserland Schupfart - Vlag van Zwitserland Möhlin 207 km Vlag van België Ludo Peeters Vlag van België Ludo Peeters
4 juli 2 Vlag van Zwitserland Bazel - Nancy 246 km Vlag van Australië Phil Anderson Vlag van Australië Phil Anderson
5 juli 3 Nancy - Longwy 134 km Vlag van België Daniel Willems Vlag van Australië Phil Anderson
6 juli 4 Vlag van België Beauraing - Vlag van België Moeskroen 207 km Vlag van Nederland Gerrie Knetemann Vlag van Australië Phil Anderson
7 juli 5 Orchies - Fontaine-au-Pire (TTT) etappe geannuleerd na een blokkade door fabriekarbeiders
8 juli 6 Rijsel - Rijsel 233 km Vlag van Nederland Jan Raas Vlag van Australië Phil Anderson
9 juli Rustdag
10 juli 7 Cancale - Concarneau 234,5 km Vlag van België Pol Verschuere Vlag van Australië Phil Anderson
11 juli 8 Concarneau - Châteaulin 205 km Vlag van België Frank Hoste Vlag van Australië Phil Anderson
12 juli 9a Lorient - Plumelec (TTT) 69 km Vlag van Nederland TI-Raleigh Vlag van Australië Phil Anderson
9b Plumelec - Nantes 138,5 km Vlag van Zwitserland Stefan Mutter Vlag van Australië Phil Anderson
13 juli 10 Saintes - Bordeaux 148 km Vlag van Frankrijk Pierre-Raymond Villemiane Vlag van Australië Phil Anderson
14 juli 11 Valence d’Agen - Valence d’Agen (ITT) 57,3 km Vlag van Nederland Gerrie Knetemann Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
15 juli 12 Fleurance - Pau 249 km Vlag van Ierland Seán Kelly Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
16 juli 13 Pau - Saint-Lary-Soulan 122 km Vlag van Zwitserland Beat Breu Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
17 juli Rustdag
18 juli 14 Martigues - Martigues (ITT) 32,5 km Vlag van Frankrijk Bernard Hinault Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
19 juli 15 Manosque - Orcières-Merlette 208 km Vlag van Frankrijk Pascal Simon Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
20 juli 16 Orcières - l'Alpe d'Huez 231 km Vlag van Zwitserland Beat Breu Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
21 juli 17 Bourg d'Oisans - Morzine 251 km Vlag van Nederland Peter Winnen Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
22 juli 18 Morzine - Saint-Priest 233 km Vlag van Nederland Adri van Houwelingen Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
23 juli 19 Saint-Priest - Saint-Priest (ITT) 48 km Vlag van Frankrijk Bernard Hinault Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
24 juli 20 Sens - Aulnay-sous-Bois 161 km Vlag van België Daniel Willems Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
25 juli 21 Fontenay-sous-Bois - Parijs 186 km Vlag van Frankrijk Bernard Hinault Vlag van Frankrijk Bernard Hinault

Eindklassementen[bewerken]

Algemeen klassement[bewerken]

rang naam ploeg tijd
Jersey yellow.svg Vlag van Frankrijk Bernard Hinault Renault-Elf 92u 8'46"
2 Vlag van Nederland Joop Zoetemelk Coop-Mercier + 6'21"
3 Vlag van Nederland Johan van der Velde TI-Raleigh + 8'59"
4 Vlag van Nederland Peter Winnen Capri Sonne + 9'24"
5 Vlag van Australië Phil Anderson Peugeot + 12'16"
6 Vlag van Zwitserland Beat Breu Cilo-Aufina + 13'21"
7 Vlag van België Daniel Willems Sunair-Conalgo + 15'33"
8 Vlag van Frankrijk Raymond Martin Coop-Mercier + 15'35"
9 Vlag van Nederland Hennie Kuiper DAF Trucks + 17'01"
10 Vlag van Spanje Alberto Fernández Teka + 17'19"
11 Vlag van Frankrijk Robert Alban La Redoute + 17'21"
12 Vlag van Frankrijk Bernard Vallet La Redoute + 19'52"
13 Vlag van Frankrijk Jean-René Bernaudeau Peugeot + 20'02"
14 Vlag van Zweden Sven-Åke Nilsson Wolber-Spidel + 25'11"
15 Vlag van Ierland Seán Kelly Sem-France Loire + 27'17"
16 Vlag van Frankrijk Charly Bérard Renault-Elf + 31'35"
17 Vlag van Denemarken Kim Andersen Coop-Mercier + 31'57"
18 Vlag van Frankrijk Jacques Michaud Coop-Mercier + 32'21"
19 Vlag van Nederland Theo de Rooij Capri Sonne + 32'37"
20 Vlag van Frankrijk Pascal Simon Peugeot + 34'22"

Rode lantaarn:

125 Vlag van België Werner Devos Sunair-Conalgo + 3u 04'44"

Puntenklassement[bewerken]

rang naam ploeg punten
Jersey green.svg Vlag van Ierland Seán Kelly Sem-France Loire 429
2 Vlag van Frankrijk Bernard Hinault Renault-Elf 152
3 Vlag van Australië Phil Anderson Peugeot 149

Bergklassement[bewerken]

rang naam ploeg punten
Jersey polkadot.svg Vlag van Frankrijk Bernard Vallet La Redoute 278
2 Vlag van Frankrijk Jean-René Bernaudeau Peugeot 237
3 Vlag van Zwitserland Beat Breu Cilo-Aufina 205

Jongerenklassement[bewerken]

rang naam ploeg tijd
Jersey white.svg Vlag van Australië Phil Anderson Peugeot 92u 21'02"
2 Vlag van Denemarken Kim Andersen Coop-Mercier + 19'41"
3 Vlag van Frankrijk Marc Madiot Renault-Elf + 37'12"

Ploegenklassement[bewerken]

rang ploeg ploegleider tijd
1 Vlag van Frankrijk Coop-Mercier Jean-Pierre Danguillaume
2 Vlag van Frankrijk Renault-Elf Cyrille Guimard
3 Vlag van Frankrijk Peugeot Maurice De Muer

Bijzonderheden[bewerken]

  • De 35-jarige Joop Zoetemelk legde voor de zesde keer in twaalf deelnames beslag op de tweede plaats in het eindklassement van de Ronde. Eén keer werd hij eerste (in 1980), drie keer werd hij vierde.
  • De Zwitserse renner Jean-Marie Grezet van de ploeg Cilo-Aufina trok zich vlak voor de start van de proloog terug, waardoor er geen tijd meer was hem te vervangen.
Bronnen, noten en/of referenties