Roodwitte celspin
| Roodwitte celspin | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Dysdera crocata C. L. Koch, 1838 |
|||||||||||||||
 Afbeeldingen Roodwitte celspin
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
De roodwitte celspin (Dysdera crocata) is een spinachtige uit de familie celspinnen (Dysderidae).
[bewerken] Voorkomen en habitat
De soort komt vrijwel overal ter wereld voor, behalve in heel koude gebieden zoals Alaska, het noorden van Scandinavië, Noord-Rusland en Antarctica. Biologen vermoeden dat de spin oorspronkelijk uit Zuid-Europa of Noord-Afrika afkomstig is en daarna via schepen de hele wereld veroverd heeft. De rood-witte celspin leeft vrijwel uitsluitend van pissebedden en is dan ook overal te vinden waar pissebedden leven. Hij houdt zich overdag schuil onder stenen, composterend materiaal en rottend hout.
[bewerken] Beschrijving
De lengte is ongeveer 1,5 - 2 centimeter voor de vrouwtjes, de mannetjes zijn half zo groot. De pootspanwijdte van vrouwtjes is maximaal 3 cm, die van mannetjes 1,5 cm. De kop heeft zes enkelvoudige ogen waarmee de spin vanwege de nachtactieve levenswijze zeer slecht kan zien. Het kopborststuk is bruin tot roodachtig, het achterlijf is wit tot witgeel. Het lichaam heeft korte pootjes waardoor niet snel gelopen kan worden hier heeft het dier niet al te veel hinder van want de favoriete prooi, de pissebed, is ook niet snel. De kaken en de giftanden (cheliceren) zijn tamelijk groot (bij het vrouwtje soms een halve cm). De kaken zijn enorm krachtig zodat ze met gemak door het pantser van een pissebed kunnen snijden.
[bewerken] Gedrag
De roodwitte celspin is vrij agressief en valt elk dier aan bij verstoring. Er wordt een dreighouding aangenomen die bestaat uit het opensperren van de sterke kaken en het opheffen van het kopborststuk of cephalothorax. Mensen die gebeten worden door deze spin (wat gezien het gedrag niet ongewoon is) krijgen twee gele blaasjes die uiteindelijk openbarsten. Als men de wondjes uitspoelt en ontsmet is het herstel snel bereikt. Het is echter beter om het dier niet te provoceren door het te proberen te pakken of te porren.
