Rosenergoatom

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rosenergoprom
Oprichting Moskou, Rusland in 1992
Sleutelfiguren Sergej Obozov (algemeen directeur)
Hoofdkantoor Moskou
Producten kernenergie en bijproducten
Website Rosenergoatom (en)
Portaal  Portaalicoon   Economie

Rosenergoatom (Russisch: Росэнергоатом) is het Russische staatsatoomagentschap, dat de tien kerncentrales van Rusland beheert. Het bedrijf is onderdeel van het Russische Federaal Agentschap voor Kernenergie (Minatom).

Rosenergoatom werd opgericht als een vereniging op 7 september 1992, na het instortten van de Sovjet-Unie. In de Sovjettijd was het de 27e afdeling van het Sovjet-atoomenergieministerie, dat verantwoordelijk was voor het toezicht op de bouw en het in bedrijf houden van de kerncentrales. In 1992 werd de kerncentrale Leningrad (Sosnovy Bor) geprivatiseerd, maar op 8 september 2001 werd de kerncentrale tot onderdeel van Rosenergoatom gemaakt, waar toen ook alle ondersteunende bedrijven onder kwamen te vallen.

Op 19 januari 2007 werd naar voorbeeld van Gazprom de holding Atomenergoprom opgericht door de Russische staat, waaronder alle burger-atoomenergieindustrie-bedrijven onder kwamen te vallen inclusief Rosenergoatom, kernbrandstofproducent en -leverancier TVEL, uraniumhandelbedrijf Techsnabeksport (Tenex) en het bouwbedrijf van atoomenergieinstallaties; Atomstrojeksport kwamen te vallen.

Kerncentrales[bewerken]

Rosenergoatom had begin 2007 10 kerncentrales met in totaal 31 reactoren met een totaalvermogen van 23.242 Mw:

Tot de nieuwe reactoren in aanbouw behoren een 2e reactor voor de kerncentrale Volgodonsk, een 4e reactor voor die van Kalinin en een 5e reactor voor die van Balakovo. Voor afgelegen moeilijk bereikbare plaatsen is een nieuw concept ontwikkeld; de drijvende kerncentrale, waarvan de bouw van de eerste begon in 2007 in de haven van Severodvinsk.

Lijst van kerncentrales[bewerken]

Hiernaast bestaan er nog een aantal kernreactoren voor testdoeleinden, die niet onder Rosenergoprom staan. Dit zijn de ADE-4 en ADE-5 van het kerncomplex Sibirskaja bij Seversk (moeten worden gesloten in 2008). De 8 kernreactoren van Majak en 's werelds eerste kerncentrale bij Obninsk zijn al eerder gesloten.

Nieuwe kerncentrales die zijn gepland zijn voor 2020 zijn Basjkira (4 reactoren), Noordwest (2 reactoren) en Tatar (3 reactoren). Ook moeten twee nieuwe complexen verschijnen bij de kerncentrale Leningrad (Leningrad NPP-2 met 3 reactoren) en Smolensk (Smolensk NPP-2 met 2 reactoren). Daarnaast worden een aantal kerncentrales voorzien van extra reactoren voor zowel vervangings- als uitbreidingscapaciteit. Het zwaar vervuilde kerncomplex Majak (Zuid-Oeral) moet ook 2 nieuwe reactoren krijgen.

Overige onderdelen[bewerken]

Tot Rosenergoatom behoren verder de volgende bedrijven uit de atoomenergieindustrie (tussen haakjes de locatie):

  • Atomenergoremont (Mytisjtsji)
  • Atomenergosaptschast (Novovoronezj)
  • Atomremmesch (Koertsjatov)
  • Balakovotoerboatom Energoremont (Balakovo)
  • Energija (Moskou)
  • Koersktoerboatomenergoremont (Koertsjatov)
  • Rosenergo
  • Rosenergostroj
  • Sojoezatomenergo (Mytisjtsji)

Toekomst[bewerken]

In 2007 werd begonnen met de bouw van nieuwe kernreactoren als onderdeel van een staatsproject om het percentage energie dat door kerncentralers wordt verkregen te verhogen van 17% in 2006 naar 23% in 2020 en 25% in 2030.[1] Met hulp van leningen door de Europese Unie wil Rusland daarbij het aantal reactoren uitbreiden van 31 in 2006 naar 59 in 2030. Door de verdere uitbouw van de kernenergiesector wil Minatom jaarlijks ongeveer 135 miljard aardgas uitsparen, om die voor marktconforme prijzen aan het buitenland te verkopen in plaats van beneden de kostprijs op de thuismarkt af te zetten.

Literatuur[bewerken]

  • Perera, J. (1997), The Nuclear Industry in the Former Soviet Union: Transition From Crisis to Opportunity, London Financial Times Energy Publishing. ISBN 1-85334-627-6
  • Kudrik, I. (2004), The Russian Nuclear Industry — The Need for Reform, Oslo Bellona Foundation. ISBN 82-92318-10-0 (ook als PDF beschikbaar)
Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Nuclear Power in Russia. World Nuclear Association (mei 2007) Geraadpleegd op 23 mei 2007