Rudolf I van Frankrijk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Rudolf I van Frankrijk, Raoul of Rodolphe in het Frans (?, circa 890 - Auxerre, 15 januari 936) was de oudste zoon van hertog Richard I van Bourgondië en Adelheid van Auxerre. In 918 verwierf Rudolf Bourges van Willem II van Aquitanië. In 921 volgde hij zijn vader op als hertog van Bourgondië en als lekenabt van de H. Germain van Auxerre en de H. Colomba.

Als schoonzoon van koning Robert van Frankrijk volgde hij Robert in 923 op als koning en werd hetzelfde jaar gekroond in Soissons. Rudolf moest optornen tegen de Noormannen, die Karel de Eenvoudige steunden en moest Nantes aan hen afstaan. De Noormannenvorst Willem Langzwaard onderwierp zich nadat Rudolf Avranches en Coutances had afgestaan. Pas na de dood van Karel de Eenvoudige in 928, werd Rudolf ook in het zuiden van Frankrijk erkend als koning.

Hoewel Herbert II van Vermandois voordien zijn bondgenoot was geweest tegen Karel de Eenvoudige, kwam het nu tot een conflict. In deze strijd was Rudolf aangewezen op de hulp van Hugo de Grote. In Bourgondië zelf onderdrukte hij de opstand van graaf Giselbert van Châlon, en verwierf hij Dijon van graaf Boso.

Rudolf was gehuwd met Emma van Neustrië, de dochter van koning Robert van Frankrijk, maar had geen erfgenamen.

Zie de categorie Rudolph of France van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.