Ruminatiestoornis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Ruminatiestoornis is een eetstoornis waarbij de patiënt regelmatig voedsel uit de maag opbrengt en herkauwt zonder dat er sprake is van misselijkheid. Aangezien de aandoening zich voornamelijk bij (jonge) kinderen voordoet, is deze ingedeeld bij de ontwikkelingsstoornissen. De naam is afkomstig van het Latijnse ruminare, herkauwen.

Soms wordt het gedeeltelijk al verteerde voedsel uitgespuugd, maar in andere gevallen weer ingeslikt. De aandoening kan leiden tot ondervoeding en gewichtsverlies, dehydratie en groeiproblemen. In ernstige gevallen kan de dood het gevolg zijn.

Voor diagnose is vereist dat dit gedrag zich minimaal een maand lang herhaalt na een periode van normaal eetgedrag. Er moet worden uitgesloten dat het gedrag het gevolg is van een aandoening van het maag-darmstelsel of een aandoening als oesofagale reflux.

De symptomen kunnen zich ook voordoen bij anorexia nervosa of boulimia nervosa. Ook worden ze gezien bij mentale retardatie en sommige pervasieve ontwikkelingsstoornissen.

Classificatie[bewerken]