Runeninscriptie van Bergakker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De inscriptie.

De runeninscriptie van Bergakker werd ontdekt in 1996 op een in een akker aangetroffen zwaardschede en heeft tot veel discussie onder taalkundigen geleid. Er wordt aangenomen dat de inscriptie van ongeveer 425-450 stamt en Frankisch is. Uit deze tijd is er van de Franken, in wat nu Nederland is, tot heden zeer weinig terug gevonden. De inscriptie bevestigt niet alleen de aanwezigheid van de Franken in het gebied van de Betuwe, maar ook dat de Franken wel degelijk van runen gebruik maakten. Van hun Friese buren is dat al langer duidelijk. De op de zwaardschede aangebrachte runen behoren, op één rune na, tot het oude futhark.[1]

De runen worden geïnterpreteerd[2] als haþuþȳwas ann kusjam logūns, met als betekenis "(van) Haþuþȳw. Ik(hij?) gun(t) een vlam (zwaard) aan de uitverkorenen", hoewel interpretator Mees toegeeft dat de betekenis van een aantal letters niet goed duidelijk is. Hij gaat voort te betogen dat de vorm van de woorden al kenmerken vertoont die overeenkomen met het latere Oudnederfrankisch, waarvan de westelijke tak ook wel Oudnederlands genoemd wordt. Indien deze interpretatie steek houdt kan de inscriptie dus gezien worden als de alleroudste zin in het Nederlands. In de inscriptie wordt ann daarnaast ook als ik geef of hij geeft gelezen.[3]

Bronnen:

Noten:

  1. T. Looijenga (2003), blz. 318
  2. B. Mees, The Bergakker inscription and the beginnings of Dutch, in: Amsterdamer beiträge zur älteren Germanistik: Band 56- 2002, edited by Erika Langbroek, Annelies Roeleveld, Paula Vermeyden, Arend Quak, Published by Rodopi, 2002, ISBN 9042015799, 9789042015791
  3. Etymologiebank.nl, Gunnen