Sandra Day O'Connor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sandra Day O'Conner (links) op bezoek bij president George W. Bush (midden) samen met haar echtgenoot (rechts).

Sandra Day O'Connor (El Paso (Texas), 26 maart 1930) is een Amerikaans juriste.

Ze was tussen 1981 en 2006 rechter van het Supreme Court, de hoogste rechtbank van de Verenigde Staten. Op 1 juli 2005 maakte ze bekend af te zullen treden zodra haar opvolger benoemd was - president George W. Bush nomineerde op 3 oktober 2005 Harriet Miers voor deze positie, en na haar terugtrekking Samuel Alito, wiens nominatie op 31 januari 2006 werd goedgekeurd. Het tijdschrift Forbes riep O'Connor in 2004 uit tot één van de machtigste vrouwen ter wereld.

Sandra Day werd geboren in Texas, maar haar familie verhuisde al snel daarna naar een ranch in Arizona. In 1950 studeerde ze af in de economie aan de Stanford-universiteit, waarna ze ook binnen twee jaar haar bachelor in de rechten behaalde; William Rehnquist was de enige in haar jaar met hogere cijfers.

Ondanks haar prestaties op de universiteit wilde geen enkel advocatenkantoor in Californië haar aannemen, hoewel haar wel een baan als secretaresse werd aangeboden. Daarom werkte ze van 1954 tot 1957 als officier van justitie in Frankfurt. In 1958 kwam ze terug naar de Verenigde Staten, en werkte ze voor het ministerie van justitie van Phoenix. In 1969 werd Day een plaats aangewezen in de senaat van Arizona, en twee jaar later werd ze opnieuw gekozen als Republikein. Ze werd de eerste vrouwelijke lijsttrekker ooit in Amerika in 1973.

De daaropvolgende jaren werkte ze als rechter bij verschillende rechtbanken, totdat president Ronald Reagan haar in 1981 nomineerde als rechter van het Federale Hooggerechtshof in Washington D.C.. Haar nominatie werd unaniem door de senaat goedgekeurd. Ze was daarmee tevens de eerste vrouwelijke rechter van dit gerechtshof, en de enige totdat Ruth Bader-Ginsburg in 1993 door Bill Clinton werd voorgedragen. Tijdens haar rechterschap maakte O'Connor de eerste tijd deel uit van de conservatieven, maar in latere jaren schoof ze op naar het midden, waardoor haar stem vaak doorsslaggevend werd. Over het algemeen heeft O'Connor haar beslissingen zo genomen dat ze niet in een bepaalde ideologische hoek gezet kan worden, waardoor haar stem niet van tevoren aan één van beide partijen toegerekend kon worden.

Belangrijke rechtszaken[bewerken]