Sanne Cant

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sanne Cant
Sanne Cant na het winnen van het EK 2014
Sanne Cant na het winnen van het EK 2014
Persoonlijke informatie
Volledige naam Sanne Cant
Geboortedatum 8 oktober 1990
Geboorteplaats Vlag van België Ekeren

geboorteland = België

Sportieve informatie
Huidige ploeg IKO Enertherm-BKCP
Discipline Veldrijden
Specialisatie Zandcrossen
Ploegen
2008
2009-heden
Guerciotti-Selle Italia ASD
IKO Enertherm-BKCP
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Sanne Cant (Ekeren, 8 oktober 1990) is een Belgische wielrenster, vooral actief in het veldrijden. Zij is de jongere zus van Kevin Cant.

Carrière[bewerken]

Jeugd[bewerken]

In haar jeugd was Cant al zeer sportief bezig, vooral met atletiek en duatlon. In 2002 begon ze met fietsen, ze concentreerde zich voornamelijk op het veldrijden en mountainbiken. In haar eerste jaar als wielrenster won ze onmiddellijk het Provinciaal kampioenschap bij de 12jarigen. In 2003 herhaalde ze dit, evenals in 2004. In dit laatstgenoemde jaar boekte ze haar eerste grote zege op de mountainbike, ze werd Belgisch kampioene bij de 14 jarigen. Vanaf toen groeide ze door tot een nationale topper in beide disciplines. Er volgde in 2005 een overstap naar de Dames jeugd, hierin slaagde ze haar provinciale titel te verlengen, evenals haar MTB titel. Voor 2006 waren de verwachtingen hoog gespannen, ze loste deze in met een provinciale en ook haar eerste nationale titel. Op het BK MTB te Bastenaken moest ze echter vrede nemen met een zilveren medaille. Vanaf 2007 kwam ze uit in de juniorencategorie, tijdens het WK MTB in het Britse Fort William behaalde ze een uitstekende 8ste plaats. Vanaf 2008 hoorde ze bij de echte MTB top, ze won de prestigieuze Bundesliga Cup in Munsingen en streed mee voor de ereplaatsen tijdens de Wereldbekers, met als beste resultaat een 5de plaats te Houffalize. Ook reed ze de prestigieuze Tirreno-Adriatico op de weg. In 2009 reed ze haar meeste wedstrijden al bij de profs, maar het WK en EK MTB werkte ze nog wel bij de beloften af, ze werd respectievelijk 19de en 12de

Eerste profjaren[bewerken]

Haar eerste profjaar was 2008-2009. Ze reed voor het Italiaanse Guerciotti - Selle Italia ASD. Haar eerste podium in een belangrijke wedstrijd was haar 3de plaats tijdens de cross van Gavere. Een maand later boekte ze haar eerste overwinning, in de cross in Faè di Oderzo wist ze Eva Lechner achter zich te houden. Vanaf 1 januari 2009 tekende ze een contract bij BKCP-Powerplus, de ploeg van Niels Albert. Op het BK werd ze als amper 18-jarige 2de, op 1 minuut van Joyce Vanderbeken. Op het WK te Hoogerheide verbaasde Cant met een 6de plaats op 29 seconden van de Nederlandse thuisrijdster Marianne Vos.

In voorbereiding op het seizoen 2009-2010 reed ze verschillende MTB koersen. Ze werd in Malmedy Belgisch kampioen, en won ook de manches van de Benelux Cup in Averbode en Habay-la-Neuve. Het daaropvolgend veldritseizoen begon goed voor Cant. Ze werd 4de in de Citadelcross, eerder was ze te Rijkevorsel al provinciaal kampioen geworden. In November reed Cant samen met Vanderbeken het EK in Hoogstraten. Er ontstond wrevel tussen de twee, de reden hiervoor was dat Cant volgends Vanderbeken niet wou meewerken in de achtervolging. Na de wedstrijd ging de moeder van Cant zelfs even op de vuist met Vanderbeken.[1] Later dat seizoen werd ze wel Belgisch kampioen. Ditmaal zette ze diezelfde Joyce Vanderbeken op 49 seconden. Het WK draaide dat seizoen uit op een teleurstelling, Cant eindigde pas 15de. Ze sloot het seizoen echter wel met een positieven noot af door 2 maal 3de te worden in een cross van betekenis, respectievelijk in Oostmalle en Lille.

Voor het zomerseizoen van 2010 besliste Cant voortaan geen mountainbikeraces meer te rijden en zich enkel op de weg toe te leggen. Haar winter begon goed, ze reed constant voorin en eindigde doorgaans rond plaats 5. Ze slaagde er in januari ook in om haarBelgische titel te verlengen. Na een zeer constant seizoen te hebben gereden sloot ze 2010-2011 sterk af. Op 5 februari 2011 was ze tijdens de Krawatencross in Lille in een strijd verwikkeld met wereldkampioene Marianne Vos. Vos kreeg in de laatste ronde echter af te rekenen met pech, hierdoor kon Cant wegrijden en haar eerste prestigieuze overwinning pakken. Door deze overwinning werd ze ook eindwinnaar van de GVA Trofee Veldrijden.

Tijdens de zomer van 2011 leek Cant op weg naar een nieuw team, ze tekende een contract tekenen bij Young Telenet-Fidea. Ondanks het getekende contract verlengde Cant bij BKCP-Powerplus. In september 2013 kreeg ze hiervoor een boete van 30.000 euro van de UCI.[2] Ze reed dat seizoen constant, met als uitschieters haar 2 2de plaatsen in de Scheldecross en de Druivencross. In januari 2012 haalde ze na een 3de Belgische titel ook nog het brons op het wereldkampioenschap in eigen land te Koksijde, na een fabuleuze wedstrijd te hebben gereden. Marianne Vos was die dag buiten bereik, en in de sprint voor de tweede plaats verloor ze van Daphny van den Brand.

Doorbraak[bewerken]

In de voorbereiding van het seizoen 2012-2013 besloot Cant het over een andere boog te gooien. Ze nam een oude liefde terug op, naast wegwedstrijden ging ze terug mountainbiken. Ze reed voornamelijk kleinere Belgische wedstrijden. Ze was het mountainbiken duidelijk nog niet verleerd. In Sankt-Vith en Geraardsbergen, 2 manches van de Belgian MTB Grand Prix eindigde Cant telkens 3de. En op het BK werd ze 2de achter Githa Michiels.

Dit veldritseizoen betekende voor Cant de doorbraak aan de top. Ze begon met een resem overwinningen, ze won in Kalmthout en ook in Zonhoven. Ze ging verder op haar elan en won door het seizoen ook nog in Leuven, Essen en Loenhout. Tijdens de Grand Prix Lille Métropole kwam Cant zwaar ten val, in een modderige afdaling viel Cant en kreeg ze de Amerikaanse Katherine Compton vol op zich. Cant werd afgevoerd naar het ziekenhuis, hier bleek dat ze geen ernstige verwondingen had. Op 13 januari werd ze voor de vierde maal op rij Belgisch kampioen. Twee weken later volgde het wereldkampioenschap. Ze kon haar stunt van een jaar eerder niet herhalen, ze eindigde 18de. Na het WK won Cant nog verscheidene wedstrijden zoals, Hoogstraten en Oostmalle. Ze was zelfs de beste in de algemene klassering in de bpost bank trofee.

Bevestiging[bewerken]

Nadat ze in 2012-2013 naar de top van de veldritwereld was doorgestoten wou Cant in het seizoen 2013-2014 bevestigen. In de zomer combineerde ze het wegwielrennen met het mountainbike. En met succes want Cant wist 2 wegkoersen te winnen. In Kieldrecht versloeg ze Liesbet De Vocht in een sprint, eind augustus won ze ook nog een Dernycriterium in haar woonplaats Lille. Ook eindigde ze 7de op het Belgisch wegkampioenschap en pakte ze voor de 2de maal zilver op het BK mountainbike.

Cant's winter begon 2 weken vroeger dan normaal. Ze reed en won de Supercross Baden in Zwitserland. 2 weken later behaalde ze 2 op 2 door de Grote Prijs Neerpelt te winnen. Ze droeg deze zege op aan haar grootvader die een dag eerder overleed.[3] Ze won vervolgens ook nog in Laarne. In oktober wist ze geen wedstrijden meer te winnen, maar vanaf november won ze de Jaarmarktcross Niel, de GP van Hasselt en de Cyclocross Asper-Gavere op een rij, later kwamen daar ook nog Kalmthout, Essen en Diegem bij. Begin 2014 werd ze ook opnieuw nationaal kampioen, en dit al voor de 5de keer op rij. 2 Weken later volgde het WK. Cant leek op weg naar de bronzen plak, maar in de laatste ronde snelde Helen Wyman haar voorbij en werd ze 4de. Ze sloot haar seizoen wel af met haar 3de eindzege in de Bpost bank trofee.

Top jaren[bewerken]

Haar voorbereiding op de winter van 2014-2015 liep in tegenstelling tot de voorbije jaren enkel op de weg. Ze begon vrij wisselvallig aan het seizoen. Maar in november etaleerde ze haar grote vorm door zowel de Superprestiege van Zonhoven en Ruddervoorde te winnen. Maar vooral tijdens het Europees kampioenschap maakte ze indruk. In het Duitse Lorsch reed Cant in de slotronde weg van een kopgroep van 7 en kroonde zich voor het eerst in haar carrière de Europese titel.[4] Ook hierna trok ze haar goede lijn door, zo won nog verschillende races. Vooral haar zege in de Duinencross sprak tot de verbeelding, het was haar eerste zege in de Wereldbeker ooit.

Erelijst[bewerken]

Veldrijden[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Superprestige bpost Trofee WK
Regenboogtrui
BK
Belgische kampioenstrui
EK
Europees kampioenstrui
Overige Totaal aantal zeges
2008-2009 6e Zilver 9e Faè di Oderzo 1
2009-2010 15e Goud 10e Rijkevorsel 2
2010-2011 Lille, Eindklassement 9e Goud 14e 3
2011-2012 Brons Goud 9e 1
2012-2013 Zonhoven, Hoogstraten, Middelkerke Essen, Loenhout, Oostmalle, Eindklassement 18e Goud 5e Meerhout, Kalmthout, Leuven 10
2013-2014 Gavere, Diegem Hasselt, Essen, Lille, Oostmalle, Eindklassement 4e Goud 6e Baden, Neerpelt, Laarne, Niel, Kalmthout 13
2014-2015 Koksijde Gieten, Zonhoven, Ruddervoorde, Gavere Goud Neerpelt, Meulebeke, Kruibeke, Niel 10

MTB[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Kampioenschappen Overige Totaal aantal zeges
2009 Vlag van België BK Averbode, Habay-la-Neuve 3
2010 0
2011 0
2012 0
2013 0

Erelijst[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Superprestige bpost Trofee UCI WK BK EK Totaal aantal zeges Totaal aantal podia BK MTB
2008-2009 12e NVT Brons 10e 6e Zilver 9e 1 4 Goud
2009-2010 8e NVT Brons 9e 15e Goud 10e 1 8 ND
2010-2011 4e NVT Goud 6e 9e Goud 14e 3 9 ND
2011-2012 6e NVT Zilver 7e Brons Goud 9e 1 9 Zilver
2012-2013 5e NVT Goud 5e 18e Goud 5e 10 26 Zilver
2013-2014 4e NVT Goud 4e 4e Goud 6e 13 26 ND
2014-2015 NVT Goud

Jeugd[bewerken]

  • Flag of Antwerp.svg Provinciaal kampioen Antwerpen Cross 6x: 2002 (12j), 2003 (13j), 2004 (14j), 2005-2007 (Jeugd)
  • Belgische kampioenstrui BK Cross 3x: 2006-2008 (Jeugd)
  • Belgische kampioenstrui BK MTB 4x: 2004 (14j) 2005, 2007 en 2008 (Jeugd)

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties