Sandra Denotté

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Sanne Denotté)
Ga naar: navigatie, zoeken
Sanne
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Volledige naam Sandra Denotté
Geboren Bornem, 22 maart 1973
Land Vlag van België België
Werk
Genre(s) Kleinkunst
Levenslied
Beroep(en) Zangeres
Verwante artiesten Erik Van Neygen
Maartje Van Neygen
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Sandra Denotté[1] (Bornem, 22 maart 1973) is een Belgische zangeres. Als Sanne is ze in Vlaanderen bekend als zangeres van vooral Vlaamse luisterliedjes.

Biografie[bewerken]

Sanne begon haar muzikale carrière als zangeres in soundmixwedstrijden. Ze trad ook even op als achtergrondzangeres van Helmut Lotti. Op 4 november 1989 leerde ze zanger Erik Van Neygen kennen op een fanbal van Eric Flanders in Oppuurs. Sanne zong er liedjes van Emmylou Harris en Linda Ronstadt. Van Neygen, die net na haar zou zingen, was onder de indruk van haar stem. Hij had op dat moment het lied Veel te Mooi laten vertalen en zocht daarvoor nog een zangeres. Nadat Sanne enkele cassettes had opgestuurd, achtte hij haar geschikt voor het duet. De single werd in 1990 uitgebracht en werd een succes: hij werd 75.000 keer verkocht.

Van Neygen werd producer en manager van Sanne, maar ze werden ook een koppel. De relatie tussen de 17-jarige Sanne en 39-jarige Van Neygen kon in Vlaanderen op wat media-aandacht rekenen. Op 25 oktober 1995 kregen ze een dochter, op 28 oktober 1996 trouwden ze.

Sanne ging na Veel te mooi ook solo zingen. Het huis dat tussen rozen stond was een vertaling van Françoise Hardy's La maison où j'ai grandi. Land van ons twee - een vertaling van The power of love van Céline Dion - werd tot nu toe haar succesvolste plaat. Ook met Van Neygen bleef ze liedjes maken.

Sanne werkte in 1998 mee aan de tekenfilm Anastasia. Ze speelde ook de rol van Sneeuwwitje in de gelijknamige musical. In die musical weigerde ze Chris Van Tongelen, de prins in het verhaal, innig te kussen om Van Neygen niet te kwetsen. Dit deed heel wat stof opwaaien en Sanne werd her en der gestigmatiseerd als "preuts".[2] Kathleen Aerts, haar understudy, moest de rol enkele keren overnemen en kuste Van Tongelen wel.[3]

In 2000 namen Van Neygen en Sanne en muzikale pauze. In 2003 keert Sanne terug als countryzangeres in een trio met Roland Van Campenhout en Kathleen Vandenhoudt.

Vanaf 2004 namen Van Neygen en Sanne hun duocarrière weer op. Hun dochter Maartje zong sindsdien af en toe mee. Omdat Van Neygen al enkele jaren een zwakke gezondheid heeft, stopte het koppel in september 2012 met optreden.[4] Nadien schreef Sanne teksten en deed ze achtergrondzang voor het eerste album van dochter Maartje, dat in 2013 verscheen.[1]

Naast haar publieke carrière is Sanne ook lerares in een basisschool in Belsele.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met hitnoteringen in
de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Vertrouwen 2009 05-12-2009 88 3 met Erik Van Neygen
Veel te mooi - De mooiste van Erik & Sanne 25-11-1995 14 17 met Erik Van Neygen
Cowboy's Sweetheart 05-04-2003 40 2
In één woord 16-11-1996 9 20

Singles[bewerken]

Single(s) met hitnoteringen
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Oh Maria! 2007 21-07-2007 tip16 met Erik Van Neygen
Boulder To Birmingham 2003 01-03-2003 tip15
Laat me zweven 1997 15-11-1997 38 4
Land van ons twee 1996 19-10-1996 2 22
Lange weg 17-08-1996 32 5
Waarom lach je naar mij 07-06-1997 39 5

Externe links[bewerken]

Referenties

  1. a b Dochter Erik en Sanne viert 18de verjaardag met eerste cd. Het Nieuwsblad (25 oktober 2013) Geraadpleegd op 25 oktober 2013
  2. Erik & Sanne over hersenbloeding en "veel vrijen". Gazet van Antwerpen (8 september 2009) Geraadpleegd op 18 augustus 2010
  3. Theo Meder. Een zoen voor Sneeuwwitje - Over de veranderlijkheid van sprookjes. Meertens Instituut (2007) Geraadpleegd op 18 augustus 2010
  4. Erik & Sanne stoppen met zingen. Showbizzsite.be (10 januari 2012) Geraadpleegd op 10 januari 2012

Bronnen