Sarus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Sarus was een Visigotisch stamhoofd en legeraanvoerder, die in de periode tussen 406 en 415 een niet onbelangrijke rol speelde in de Romeinse en Visigotische politiek. Hij vocht meestal aan de kant van de West-Romeinse keizer Honorius (overleden in 412). Hij stond bekend om zijn vijandigheid ten opzichte van de prominente Visigotische leiders, de broeders Alarik I en Athaulf. Een van zijn broers was Sigerik, die het Visigotische Rijk in 415 kortstondig regeerde.

Carrière[bewerken]

Er is niets over zijn leven bekend bekend voordat hij in 406 het bevel over een Gotische strijdmacht van foederati voerde. Samen met andere barbaarse foederati en het reguliere Romeinse leger vocht hij tegen een Gotische strijdmacht onder leiding van Radagaisus, die in 405-6 vanuit Pannonië een invasie van Italia was begonnen.[1] De combinatie van Romeinse troepen en foederati, waaronder de troepen onder leiding van Sarus, wisten deze invasiemacht tijdens de Slag bij Faesulae (Fiesole) uiteindelijk te verslaan.

Bronnen[bewerken]

Antieke[bewerken]

Voetnoten[bewerken]

  1. Orosius VII 37