Saturday Night Fever (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Saturday Night Fever
Regie John Badham
Producent Robert Stigwood
Scenario Norman Wexler
Hoofdrollen John Travolta
Karen Lynn Gorney
Barry Miller
Muziek Barry Gibb
Maurice Gibb
Robin Gibb
Montage David Rawlins
Cinematografie Ralf D. Bode
Distributie Paramount Pictures
Première 14 december 1977
Genre Muziek
Speelduur 118 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Vervolg Staying Alive
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Saturday Night Fever is een Amerikaanse muziekfilm uit 1977, geregisseerd door John Badham. De film vertelt het verhaal van Tony Manero, gespeeld door John Travolta, een probleemjongere uit Brooklyn die om zijn problemen te vergeten, de plaatselijke discotheek induikt, waar hij zich ontpopt tot de koning van de dansvloer.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Tony Manero is een medewerker in een verfwinkel in Brooklyn, New York, die alles zou doen om aan zijn uitzichtloze leven te ontsnappen. Deze ontsnapping vindt hij in de plaatselijke discotheek, waar hij, gehuld in een wit pak, de koning is van de dansvloer. In deze discotheek ontmoet hij Stephanie, en ze besluiten samen te dansen in een danswedstrijd. Stephanie droomt ervan om te ontsnappen uit Brooklyn naar een leven aan de andere kant van de rivier, in het glamoureuze Manhattan. Ook Tony begint deze verlangens te koesteren.

Rolverdeling[bewerken]

Achtergrond[bewerken]

De film is gebaseerd op een tijdschriftartikel van Nik Cohn, Tribal Rites of the New Saturday Night genaamd. Cohn gaf later toe dat hij het artikel geheel had verzonnen, omdat hij niets begreep van de nieuwe subcultuur waar hij onderzoek naar moest doen.

Saturday Night Fever was in 1977 een groot succes en maakte een superster van Travolta, in zijn eerste filmhoofdrol en tot dan toe enkel bij het Amerikaanse publiek bekend van zijn rol in de televisieserie Welcome Back, Kotter. Hij werd dat jaar tevens genomineerd voor de Oscar voor Beste Acteur. Ook droeg de film bij tot de populariteit van disco, dat zich dankzij deze film ontwikkelde van een ondergrondse muziekstroming in de VS tot het populairste muziekgenre van dat moment. Uiteindelijk bracht de film 74,1 miljoen dollar op aan kaartverkoop, waarmee het een van de eerste grote kassuccessen was.

Travolta heeft veel tijd besteed aan het instuderen van de danspasjes. Hij hechtte hier zoveel belang aan, dat hij Badham overtuigde om de danspassages niet in close-up op te nemen, zoals eerst de bedoeling was, maar van op een afstand. Verscheidene scènes uit de film, zoals de danspasjes op de discovloer en Travolta's loopje in de openingsscène op de wijs van Stayin' Alive van de Bee Gees, zijn regelmatig geïmiteerd en geparodieerd, zowel in films als Airplane! en Boogie Nights als in het echt op de dansvloer.

Filmmuziek[bewerken]

Met de film kwam ook een album uit, Saturday Night Fever, met daarop onder andere zes nummers van de Bee Gees, die ook de muziek van de film hadden gecomponeerd. De verkoopcijfers van dit album en de singles die ervan kwamen, waren in de eerste maanden van 1978 zo hoog, dat het niet duidelijk was of het succes van de film bijdroeg aan het succes van het album of andersom. Soms stonden wel vier singles in de hitlijsten. Uiteindelijk werd Saturday Night Fever een van de best verkochte albums aller tijden. Door deze film ontstond er een nieuwe relatie tussen film en muziek: was het album voor Saturday Night Fever nog een reclametrucje om een slaatje te slaan uit het succes van een film, na Saturday Night Fever werd duidelijk dat een film ook gebruikt kon worden als reclame voor de verkoop van een album.

Nummers[bewerken]

  1. "Stayin' Alive" - Bee Gees
  2. "How Deep Is Your Love" - Bee Gees
  3. "Night Fever" - Bee Gees
  4. "More Than A Woman" - Bee Gees
  5. "If I Can't Have You" - Yvonne Elliman
  6. "A Fifth Of Beethoven" - Walter Murphy
  7. "More Than a Woman" - Tavares
  8. "Manhattan Skyline" - David Shire
  9. "Calypso Breakdown" - Ralph McDonald
  10. "Night On Disco Mountain" - David Shire
  11. "Open Sesame" - Kool & The Gang
  12. "Jive Talkin'" - Bee Gees
  13. "You Should Be Dancing" - Bee Gees
  14. "Boogie Shoes" - KC & the Sunshine Band
  15. "Salsation" - David Shire
  16. "K-Jee" - M.F.S.B.
  17. "Disco Inferno" - the Trammps

Vervolg[bewerken]

In 1983 kwam er een vervolg uit, Staying Alive, met opnieuw John Travolta in de hoofdrol en ditmaal Sylvester Stallone als regisseur. Deze film speelt zich zes jaar later af dan Saturday Night Fever en laat zien wat er van Tony Manero is geworden.

Later werd het scenario bewerkt tot een musical die zowel in Londen als op Broadway liep. In de Nederlandse versie uit 2001-2003 nam Chantal Janzen de rol van Stephanie op zich, wat haar doorbraak bij het grote publiek betekende. Joost de Jong speelde Tony Manero, wat ook zijn doorbraak was. In 2012 ging de musical na 11 jaar opnieuw in première met ditmaal in de hoofdrollen Joey Ferre (Tony), Noortje Herlaar en Michelle Splietelhof (Stephanie).

Voorganger:
Tol Hansse Moet Niet Zeuren door Tol Hansse
Nummer 1-album in de Nederlandse Album Top 100
15 april 1978 - 25 augustus 1978
19 weken
Opvolger:
Grease