Schilddak

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Principe schilddak
Schilddak op de pastorie van Oostnieuwkerke

Een schilddak of schildkap is een daktype dat wordt gevormd door twee driehoekige schilden of dakvlakken aan de korte kant en twee trapeziumvormige schilden aan de lange kant van het gebouw.

Het schilddak werd voor het eerst in de jaren 30 op grote schaal toegepast. Het is een aangepast zadeldak. Door aan de korte kanten schilden aan te brengen ontstaat deze dakvorm. Door ruime overstekken te gebruiken kunnen "natte" muren voorkomen worden.

Het schilddak is een voorbeeld van een "noordboomdak". De noordboom is de plaats waar twee dakschilden elkaar raken aan de bovenzijde, in Nederland wordt dat de nok genoemd. Meestal hebben de 4 hierdoor ontstane dakvlakken dezelfde hellingsgraad. Soms worden de uiteinden van een schilddak versierd met een piron.

Rechthoekige woningen hebben meestal smallere zijstukken en bredere voor- en achterschilden. Hierdoor verbetert de drukverdeling op de constructie.

Andere voordelen[bewerken]

Een schilddak heeft een aerodynamisch design: van alle daktypes is het schilddak samen met het tentdak het beste bestand tegen windstoten en wordt daarom veelvuldig in het buitengebied toegepast. Een ander kenmerk is de rondom doorlopende dakgoot. Het traditionele zadeldak biedt op zolder meer ruimte, maar door variaties in schuinte kan dit verschil beperkt worden of vergroot worden.