Schorrenzoutgras

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Schorrenzoutgras
Planten met bloeiwijze
Planten met bloeiwijze
Taxonomische indeling
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Embryophyta (Landplanten)
Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade: Bedektzadigen
Clade: Eenzaadlobbigen
Orde: Alismatales
Familie: Juncaginaceae (Zoutgrasfamilie)
Geslacht: Triglochin (Zoutgras)
Soort
Triglochin maritima
L. (1753)
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Schorrenzoutgras (Triglochin maritima) is een kruidachtige, meerjarige plant uit de zoutgrasfamilie (Juncaginaceae). De plant heeft rechtopgaande stengels, die scheef uit de grond komen. De bladeren hebben geen bladsteel, zijn grondstandig, lijn- tot lintvormig, spits aan de top en gaafrandig. Ze verspreiden na kneuzing een sterke, zurige geur die volgens sommigen ook wel doet denken aan frituurlucht. De plant is giftig voor zoogdieren, vanwege cyanideverbindingen.

De plant bloeit tussen mei en augustus. De bloeiwijze is een aarvormige tros, die dichter is dan die van het moeraszoutgras (Triglochin palustris). De individuele bloemen bestaan uit zes groene bloemdekbladen, zes meeldraden en een stamper met zes stempels. De vruchtbeginsels zijn bovenstandig en groeien uit tot splitvruchten, die bij rijpheid afvallen.

Schorrenzoutgras komt voor langs de kust in de koude en gematigde zone op het noordelijk halfrond. De plant komt ook in Nederland en België voor aan de kust, behalve op schorren ook in de buurt van brak of zoet water. Soms kan de plant dieper landinwaarts aangetroffen worden.

Verwarring is bij niet-bloeiende exemplaren mogelijk met de zeeweegbree (Plantago maritima), die in dezelfde gebieden kan worden aangetroffen. Bij de zeeweegbree zijn de bladeren op een dwarse doorsnede vlak en ondiep gegroefd en bij het schorrenzoutgras zijn deze halfcirkelvormig. Daarnaast geurt een gekneusd zeeweegbreeblad niet zo sterk als dat van het schorrenzoutgras.

Botanische afbeelding

Externe links[bewerken]