Selectieve katalytische reductie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Selectieve katalytische reductie, beter bekend onder de Engelse naam Selective catalytic reduction (SCR), is een chemisch proces dat wordt gebruikt om de rookgassen die ontstaan bij een verbrandingsproces te ontdoen van stikstofoxiden (NOx). Het is duurder dan selectieve niet-katalytische reductie maar doorgaans werkzamer aangezien het courant 90% reductie bewerkt.

Het proces gebruikt een katalysator om de reactie die NOx afbreekt efficiënter en op lagere temperatuur te doen verlopen. De reductie wordt uitgevoerd door de NOx te laten reageren met ureum of ammoniak, dat aan het rookgas moet worden toegevoegd. Een veel gebruikte toevoeging is AdBlue. Dit is een oplossing van 32,5% massaprocent ureum in gedemineraliseerd water.

Ureum is de bron van ammoniak:

\mathrm{(NH_2)_2CO\ +\ H_2O\ \longrightarrow\ 2\ NH_3\ +\ CO_2}

De eigenlijke reactie vindt plaats tussen een stikstofoxide en ammoniak:

\mathrm{4\ NO\ +\ 4\ NH_3\ +\ O_2\ \longrightarrow\ 4\ N_2\ +\ 6\ H_2O}

Het proces wordt selectief genoemd omdat de katalysator gericht de reductie van NOx bevordert.

De katalysator kan titanium(IV)oxide (TiO2), wolfraam(VI)oxide (WO3), vanadium(V)oxide (V2O5) of een zeoliet zijn. Deze kan in honingraatvorm, in korrels of in plaatvorm zijn.

Sinds enkele jaren is deze technologie ook in gebruik om de NOx uitstoot van verbrandingsmotoren te reduceren en is hier een alternatief voor de zogenaamde NOx-trap. Het voordeel van SCR tegenover de NOx-trap is lager brandstofverbruik. Nadeel is een hogere investering en de noodzaak om ureum te tanken.