Semi-vegetarisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Iemand die meestal vegetarisch eet, maar occasioneel toch vis eet, is een pescotariër.

Semi-vegetarisme is een term voor allerlei voedingswijzen die gebaseerd zijn op het vegetarisme, maar die ervan afwijken, meestal door bepaalde soorten vlees (soms) wel te consumeren. Vaak wordt de term gebruikt voor mensen die in de regel vegetarisch eten, maar daar occasioneel van afwijken. In die betekenis is de term synoniem met flexitarisme.

Soorten[bewerken]

  • Flexitarisme - Een flexitariër volgt in hoofdzaak een vegetarisch dieet, maar eet incidenteel vlees en/of vis. Volgens de definitie van milieu-organisatie Natuur & Milieu is een flexitariër iemand die één of meer dagen in de week geen vlees eet. Het kan een overgangsfase zijn naar volledig vegetarisme.
  • Pescotarisme - Een pescotariër eet geen zoogdier- of vogelvlees, maar wel vis en andere waterdieren.
  • Pollotarisme - Een pollotariër eet wel (gedomesticeerd) gevogelte, maar verder geen zoogdiervlees of vis. Dat is vaak een milieubewuste keuze, omdat de productie van vlees van zoogdieren meer schade toebrengt aan het milieu.
  • Pesco-pollotarisme - Een pesco-pollotariër laat uitsluitend rood vlees afkomstig van zoogdieren vallen en eet dus wel gevogelte, vis en andere waterdieren.

Redenen[bewerken]

De ratio voor beperking van de consumptie van vlees en vis is in grote lijnen hetzelfde als bij "echt" vegetarisme: gezondheidsredenen, respect voor levende dieren, en wereldvoedselpolitiek.

Redenen om bepaalde voedingswaren niet te schrappen, omvatten praktische bezwaren, alsook de vrees een tekort te krijgen aan essentiële aminozuren, vitaminen (B12) en mineralen. Het samenstellen van een evenwichtig dieet is doorgaans gemakkelijker wanneer men wel vlees en/of vis eet.