Serious game

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een serious game is een spel met een ander primair doel dan puur vermaak. Het voornaamste doel is dan bijvoorbeeld communiceren, werven of selecteren, onderwijzen of het verwerven van inzicht. Een serious game kan gebruikmaken van meerdere media: het kan een paperbased bordspel of kaartspel zijn, een gefaciliteerde managementgame of een computergame.

Doel[bewerken]

Het vermaak in een serious game dient om de beleving te versterken en daarmee ook de overdracht van informatie. Daartoe worden de doelen impliciet ingebouwd in het spel, zodat de speler volledig kan opgaan in het spelen. De ontwerper van het spel (gamedesigner) zal om dit doel te bereiken nauw moeten samen werken met de ontwikkelaar van het spel en een deskundige op het gebied van het primaire doel.

Geschiedenis[bewerken]

Serious games als begrip kreeg in 2002 bekendheid door het Serious Games Initiative met als bedoeling games die zich op het vlak van management en politiek afspelen te bevorderen. De term serious game is al veel ouder en duidde op een spel waarin meerdere beslissers binnen een beperkte context serieuze doelen nastreven.[1] De focus op serious games groeit steeds verder, van aandacht in de media tot eigen conferenties.[2]

Al bij de opkomst van de computerspellen werden deze voor onderwijsdoelen gebruikt (1980 Atari's "Army Battlezone").[3]

Toepassing[bewerken]

Hoewel een serious game erg geschikt is voor onderwijs en meestal kan worden gezien als edutainment, zijn de makers daar maar zelden op uit. Wat de gebruiker volgens makers onder meer aantrekt is dat nu door iedereen, ongeacht de maatschappelijke positie, in een vertrouwde en uitdagende, levensechte leeromgeving elke rol die is geprogrammeerd kan worden gespeeld.[4] Men kan verder lastige processen, zoals economische, spelenderwijs simuleren.[5] Door de multiplayer rol kan iedere deelnemer een eigen rol en eigen uitdaging toebedelen waarbij onderlinge interactie mogelijk is. Hulp op maat is vaak aanwezig in de vorm van computercoaches, personages in het spel zelf. Serious games geven adverteerders de kans om de producten en diensten die passen bij de aard of onderdeel van het computerspel, te promoten (gamevertising).

Makers[bewerken]

Voor het maken van een serious game zijn ontwerpers, vormgevers, gamedesigners, interactiondesigners, programmeurs, animatoren en projectmanagers nodig. Daarnaast moeten de spelprincipes en ontwikkelingstools gecombineerd worden met de doelstelling die men met het spel nastreeft. In het onderwijs betekent dit het inbouwen van leermodellen en pedagogische uitgangspunten, zie als voorbeeld de productie van het Tactical Language Training System (TLTS).[6]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Abt, C., Serious Games, Viking Press, New York, 1970
  2. Michael, D.R. en Chen, S.L., Serious Games: Games That Educate, Train, and Inform, Muska & Lipman/Premier-Trade, 2005 ISBN 1592006221.
  3. de Jong, A. en Schuilenburg, M., Mediapolis: popular culture and the city, 010 Publishers, 2006 ISBN 9064506280.
  4. Abt, C.C., Serious Games, University Press of America, 1987 ISBN 0819161489.
  5. Rollings, A. en Adams, E., Fundamentals of Game Design, Prentice Hall, 2006
  6. Johnson, W.L., Vilhjalmsson, H. en Marsella, S., Serious Games for Language Learning: How Much Game, How Much AI?, Proceeding of the 2005 conference on Artificial Intelligence in Education: Supporting Learning through Intelligent and Socially Informed Technology, 2005
Wikibooks Wikibooks heeft een studieboek over dit onderwerp: Serious Game.