Serooskerke (Veere)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Serooskerke
Plaats in Nederland Vlag van Nederland
Wapen van Serooskerke
Serooskerke (Veere)
Serooskerke (Veere)
Situering
Provincie Zeeland
Gemeente Veere
Coördinaten 51° 33′ NB, 3° 36′ OL
Algemeen
Inwoners (1-1-2010) 1791
Detailkaart
Serooskerke in de gemeente Veere
Serooskerke in de gemeente Veere
Portaal  Portaalicoon   Nederland

Serooskerke (Zeeuws: Stroskerke/Seros) is een dorp in de Nederlandse provincie Zeeland. Het ligt in gemeente Veere en telde op 1 januari 2010 1791 inwoners. Het is een typisch Walchers dorp om een kleine dorpskern, bestaande uit kerk met kerkplein, en een aantal boerderijen daaromheen. Net ten oosten van het dorp loopt de N57, in noord-zuid richting van de Oosterscheldekering richting Middelburg.

Geschiedenis[bewerken]

Het dorp wordt in de twaalfde eeuw voor het eerst vermeld als Alartskintskerke. Vanaf de dertiende eeuw heet het dorp 's-Heer-Alartskerke, wat in de loop der eeuwen tot de huidige naam verbasterd is. Het dorp bevatte in de Middeleeuwen een klooster.

In 1966 kreeg het dorp nationale faam door een waardevolle historische vondst. Een boerenknecht stuitte bij het graven in een preiveldje op een gouden munt. De schat bestond uiteindelijk uit ruim duizend gouden munten. De munten dateerden uit de periode eind zestiende, begin zeventiende eeuw. Nog nooit was er zo'n verscheidenheid aan munten gevonden. De goudschat leverde ruim 340.000 euro op, waar de gemeente voor de helft aanspraak op kon maken. Als cadeau aan het dorp werd het zwembad De Goudvijver gebouwd.

In 1979 werd opnieuw een muntschat gevonden, dit keer bestaande uit 850 zilveren munten en in zijn geheel eigendom van de gemeente Veere.

Serooskerke was van 1811 tot 1 juli 1966 een zelfstandige gemeente, sindsdien behoort het dorp tot de gemeente Veere.

Op Schouwen-Duiveland ligt eveneens een dorp met de naam Serooskerke. Het wapen van Serooskerke bestaat uit drie hondenkoppen.

Monumenten[bewerken]

Kerk[bewerken]

De kerk met onvoltooide toren stamt uit 15e eeuw, de spits is na stormschade in 1966 gerestaureerd. De toren heeft overhoeks geplaatste steunberen en in de noordmuur bevindt zich een ingebouwde trap. Tijdens het beleg van Middelburg (1572-1574) verdween het koor van de kerk. In de 17de eeuw werd de kerk gedeeltelijk verbouwd, waarschijnlijk zijn de verschillende afmetingen van de ramen toen ontstaan. In het interieur bevindt zich een preekstoel uit 1661 en de orgelombouw stamt uit het tweede kwart van de 18e eeuw. Tevens is er een grafzerk van Philibert van Tuyll van Serooskerke die in 1661 is overleden en van Vincentia Magdalena van Swieten, zijn eerste vrouw, overleden in 1629.[1][2]

Molen[bewerken]

Even buiten het dorp staat de korenmolen De Jonge Johannes, een houten achtkante molen uit 1835.

Foto's Serooskerke[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Janse, H. (1969) Kerken en torens in Zeeland. Zaltbommel: Europese bibliotheek.
  2. Claudia Chavannes-Mazel, Irina Diakonoff ea (1975) Langs de oude Zeeuwse kerken. Baarn: Bosch & Keuning N.V. ISBN 90 246 4146 2.