Sextus Iulius Frontinus
Sextus Iulius Frontinus (ca. 35 - 103) was een Romeins officier, magistraat, ingenieur en (gelegenheids)auteur.
Frontinus doorliep een succesvolle carrière: hij was praetor urbanus in 70, consul in 73 en daarna nog eens in 98 en 100, en gouverneur van Britannia tussen 74 en 78. In deze functie was hij de opvolger van Cerialis, en werd hij op zijn beurt opgevolgd door Agricola. Ook was hij proconsul van de Provincia Asia. Als augur werd hij opgevolgd door Plinius de Jongere, en de historicus Tacitus was zijn goede vriend. Uit een en ander blijkt dat hij een gewetensvol militair en ambtenaar was.
In 97 werd Frontinus door keizer Nerva aangesteld tot curator aquarum, d.i. algemeen directeur van de hoofdstedelijke waterleidingen. In deze functie verbeterde hij de watertoevoer naar Rome aanzienlijk.
Werken [bewerken]
Ondanks zijn drukke militaire en politieke activiteiten vond Frontinus toch nog de tijd om enkele interessante werken te schrijven.
- Om zich als curator aquarum in de materie in te werken schreef hij twee boeken, De aquis urbis Romae (of De aquae ductu), waarin hij de geschiedenis en de capaciteit van de verschillende aquaducten nauwkeurig beschrijft, alsmede de hervormingen die hij invoerde en de misbruiken die hij bestreed. Hij formuleert er ook richtlijnen voor openbaar en particulier watergebruik.
- In de eerste drie boeken van zijn Stratagemata geeft hij een opsomming van allerlei krijgslisten, hoofdzakelijk Romeinse. Een vierde boek is meer ethisch van aard, en werd lange tijd voor onecht gehouden. Dankzij het onderzoekswerk van G. Bendz (Die Echtheitsfrage des vierten Buches des frontinischen Strategemata, diss. Lund, 1938) is op overtuigende wijze aangetoond dat het wel degelijk van de hand van Frontinus is.
