Sharpe-ratio

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Sharpe-ratio is een meting van de naar risico gecorrigeerde prestatie van een investering of handelsstrategie. De definitie luidt:

S = \frac{E[R-R_f]}{\sigma},

waar:

R het rendement is (als stochastische variabele),
Rf het rendement van de benchmark (idem) is,
E[R-Rf] het verwachte overschot van het rendement over de benchmark is,
\sigma=\sqrt{Var[R-R_f]} \! de standaarddeviatie van het overschot is.

Vaak wordt voor de rendementen van de benchmark het risicovrije rentepercentage gebruikt. De Sharpe-ratio wordt gebruikt om te beschrijven in hoeverre het extra rendement het extra risico compenseert. Hoe hoger de ratio, hoe relatief hoger de compensatie voor de investering. Investeerders zullen dus een voorkeur hebben voor investeringen met een hoge Sharpe-ratio.

De Sharpe-ratio van de combinatie van een risicoloze en een risicodragende investering is gelijk aan die van de risicodragende, want het rendementoverschot en zijn standaarddeviatie worden met dezelfde factor verkleind.

De Sharpe ratio van de combinatie van twee risicodragende investeringen met dezelfde positieve Sharpe-ratio is groter dan die van de afzonderlijke investeringen (risicospreiding), behalve als de rendementoverschotten een correlatiecoëfficiënt 1 hebben.

De ratio is ontwikkeld door William Forsyth Sharpe. Sharpe noemde het in eerste instantie "reward-to-variability" totdat academici en financieel economen de term Sharpe-ratio in gebruik namen. In eerste instantie achtte Sharpe Rf constant, hij kwam hier in 1994 op terug en paste de stelling aan.