Sheldon Glashow

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Sheldon Lee Glashow
5 december 1932
Sheldon Lee Glashow
Sheldon Lee Glashow
Geboorteland    Verenigde Staten
Geboorteplaats    New York City
Nobelprijs voor de    Natuurkunde
In    1979
Reden    "Voor hun bijdragen aan de geünificeerde theorie van de zwakke kernkracht en het elektromagnetisme, waaronder de voorspelling van de zwakke neutrale stroom."
Samen met    Abdus Salam
Steven Weinberg
Voorganger(s)    Pjotr Kapitsa
Arno Allan Penzias
Robert Woodrow Wilson
Opvolger(s)    James Cronin
Val Fitch
Portaal  Portaalicoon   Natuurkunde

Sheldon Lee Glashow (New York, 5 december 1932) is een Amerikaanse natuurkundige die de charm-quark ontdekte en de Nobelprijs voor natuurkunde ontving voor zijn werk betreffende de elektrozwakke wisselwerking die tegenwoordig een belangrijk deel uitmaakt van het standaardmodel van de deeltjesfysica.

Biografie[bewerken]

Glashow werd geboren als jongste zoon van de uit Rusland geïmmigreerde Lewis Glashow (loodgieter) en Bella Rubin, Hij ging naar de Bronx High School of Science en vanaf 1950 naar de Cornell-universiteit waar hij in 1954 een graad behaalde. Vervolgens bezocht hij de Harvard-universiteit, waarna hij zich ging bezighouden met natuurkundige vraagstukken, onder andere op het gebied van de kwantumelektrodynamica.

In 1959 promoveerde hij onder Julian Schwinger op het proefschrift "The Vector Meson in Elementary Particle Decays" die een eerste aanzet vormde in de theorie van elektrozwakke wisselwerking. Als post-grad student was hij verbonden aan CalTech (1960-1961), de Stanford-universiteit (1961-1962) en de universiteit van Californië - Berkeley, waar hij van 1962 tot 1966 associate professor was.

Van 1966 tot 1982 was hij hoogleraar aan Harvard; sedert 1982 is hij Metcalf Professor Wiskunde en Natuurkunde aan de universiteit van Boston.

Onderzoek[bewerken]

In 1961 breidde Glashow de van Schwinger afkomstige elektrozwakke unificatiemodellen uit door een zwakke neutrale stroom (vectorboson Z°) toe te voegen.[1] De resulterende symmetrische structuur die hij voorstelde, SU(2)×SU(1), vormde de basis van geaccepteerde theorie voor de elektrozwakke wisselwerking. Dit model werd algemeen geaccepteerd nadat de Nederlandse fysici Gerard 't Hooft en Martinus Veltman in 1971 hadden aangetoond dat de theorie renormaliseerbaar is, ofwel consistent met alle orders van de storingstheorie. Voor deze ontdekking won Glashow, samen met Steven Weinberg en Abdus Salam, in 1979 de Nobelprijs voor de Natuurkunde.

In collaboratie met James Bjorken was Glashow de eerste in 1964 die het bestaan van de charm-quark (toverquark) voorspelde – door hem oorspronkelijk "charmed"-quark genoemd.

Bibliografie[bewerken]

  • Interactions (1988, samen met Ben Bova)
  • The Charm of Physics (1990)
  • Form Alchemy to Quarks (1993)
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Glashow, S. (Feb. 1961). Partial-symmetries of weak interactions. Nuclear Physics 22 (4): pp.579-588 (Elsevier). DOI:10.1016/0029-5582(61)90469-2.